Μουσείο Τυπογραφείας

Ταξιδεύοντας σε μια χώρα – πεδίο βολής ξένων φαντάρων, χειμαζόμενοι στη γαλέρα των μνημονίων και των αμνημόνων

Στης καθαρής εξόδου τα στενά – Όσα βλέπει η…. πεθερά
Η εβδομάδα που πέρασε θα μείνει στις μνήμες όλων μας σε αυτούς τους έντονους καιρούς που ζούμε, καθώς για μία ακόμα φορά, η κακή συνήθεια πολλών δεκαετιών κόστισε ακριβά. Ένας νέος άνθρωπος χάθηκε, την ώρα που οι γείτονες απολαμβάνουν τα εξοργιστικά ελαστικά όρια των –κατά τα άλλα- συμμάχων μας.
Παρά την αποτρόπαιη αυτή εξέλιξη, η εβδομάδα έκλεισε με την κυβέρνηση να παρουσιάζει σε δανειστές και Γερμανούς τα σχέδιά της για την επόμενη ημέρα, αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά πόσο ασφυκτικό είναι το πλαίσιο στο οποίο και η ίδια επιμένει να προσπαθεί να χωρέσει την κοινωνία.
Σε κάθε ευκαιρία, αξιωματούχοι και διεθνής τύπος επιβεβαιώνουν με απόλυτο τρόπο πόσο αποφασισμένοι είναι να κρατήσουν υπό την εξαιρετικά στενή τους εποπτεία τη χώρα, ακόμα και μετά τα μνημόνια, έστω κατ’ όνομα. Είναι πολλές οι δεκαετίες για τις οποίες η χώρα είναι δεσμευμένη και αυτό είναι που χαράσσει την πολιτική.
Παράλληλα, στις συζητήσεις για το… καρότο, οι δανειστές αποδεικνύουν με τη στάση τους πως δεν χαρίζουν ούτε κάστανο. Ακόμα και η μεγαλύτερη δικαιολογία, μετά από εκείνη της απειλής του Grexit, αυτή για την υπόσχεση για ανακούφιση του τερατώδους χρέους, όχι μόνο έχει ξεκαθαρίσει πως η μόνη ρύθμιση που θα γίνει θα είναι λογιστική και επάνω στα κεφάλια των γενεών που έρχονται.
Μόλις την Παρασκευή, οι δανειστές έσπρωξαν κι αυτό το… τενεκεδάκι ακόμα πιο μακριά.
Σε αυτή τη συγκυρία, στον δρόμο για το κλείδωμα των αποφάσεων για τα επόμενα χρόνια, η πραγματικότητα έχει αρχίσει να αποκτά τόσο δαιδαλώδες εύρος διαστάσεων, με την ένταση να καταγράφεται τόσο σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο, όσο και σε εθνικό, μα και σε διεθνές. Με κάθε τρόπο.
Έτσι, την ώρα που οι μνημονιακές δεσμεύσεις υλοποιούνται η μία μετά την άλλη, σχεδόν δεν προλαβαίνουμε να στρέφουμε το κεφάλι μας, πότε από ‘δω, πότε από εκεί. Αποτέλεσμα, η οικονομική πολιτική που έχει στραγγαλίσει κοινωνικά στρώματα τα προηγούμενα χρόνια να γίνεται κανονικότητα, ενώ σε αυτήν προστίθενται και άλλες «κανονιστικές» πολιτικές που για χρόνια συναντούσαν αντίσταση.
Κάπως έτσι περιγράφεται η περιβόητη καθαρή έξοδος, και με μια απλή ματιά, μάλλον θα χρειαστεί να μείνουν πολλά… κάτω από το χαλί.
********
Τι κόσμος είναι αυτός; Καθαρός, βεβαίως-βεβαίως…
Θα ήθελα, αλήθεια, να είμαι από μια γωνιά όταν οι ιστορικοί του μέλλοντος θα καθίσουν σε ένα τραπέζι για να μελετήσουν την Ιστορία που ζει ο πλανήτης μας, και ο κόσμος του, σήμερα.
Ημέρα με την ημέρα πια, οι διεθνείς ισορροπίες  χάνουν τόσες πολλές στροφές και καταπλακώνουν περιοχές, χώρες και πληθυσμούς ολόκληρους.
Επτά χρόνια μετά το ξέσπασμα του πολέμου στη Συρία, οι συνήθεις ύποπτοι φορούν και πάλι τις στρατιωτικές τους παραλλαγές, παίρνοντας πια οι ίδιοι τα όπλα κατά του πολύπαθου αυτού λαού.
Τα πετρέλαια και η επίδειξη ισχύος των μεγάλων δυνάμεων συσκοτίζουν σιγά-σιγά όλο και μεγαλύτερα μέρη της πραγματικότητας, που κινείται μεταξύ… εναλλακτικών και αποτρόπαιων γεγονότων. Η ανθρώπινη ζωή έχει χάσει προ πολλού την πραγματική της αξία, ο κόσμος έχει πια συνηθίσει να καταναλώνει τον φόβο και τον τρόμο που πλασάρεται διεθνώς.
Κατά μία έννοια, θα μπορούσε κανείς να πει πως πράγματι ζούμε την νέα τάξη πραγμάτων. Και, τι ειρωνεία, αυτή έρχεται μέσα από εκείνον τον… διαβολικά καλό τύπο που ευαγγελιζόταν πως θα την ξορκίσει.
Αυτός είναι ο κόσμος σήμερα. Άρρωστος και τρομακτικός και μοιάζει με θρίλερ επιστημονικής φαντασίας. Τι καλά να τέλειωνε αυτό το κακό με happy ending, τίτλους τέλους και διακοπή για διαφημίσεις. Φευ, δύσκολοι καιροί για θαύματα…

Γράψτε το σχόλιό σας

Συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα με τα στοιχεία και το μήνυμά σας:
Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικα.

Σχόλια με υβριστικό, απειλητικό, ρατσιστικό ή άλλο περιεχόμενο που η συντακτική ομάδα κρίνει πως δεν προσφέρουν στο γόνιμο διάλογο, δεν θα δημοσιεύονται. Παρακαλούμε να αποφεύγετε τα greeklish.