Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου, 2024

Το βαρύ φορτίο της ελπίδας

Επρεπε να έρθει μία γερμανική έρευνα για να επιβεβαιώσει το προφανές. Οτι οι μνημονιακές πολιτικές των τελευταίων ετών εφαρμόζονταν μόνο και μόνο για να διασωθούν οι πιστωτές της Ελλάδας και όχι η οικονομία της χώρας. Φωνές πολλές ενάντια στην αδιέξοδη λιτότητα την τελευταία εξαετία. Οι περισσότερες, δυστυχώς, αποδείχτηκαν οχλοβοή λαϊκισμού καθώς οι φωνασκούντες αποσκοπούσαν (εκ του αποτελέσματος) απλά στο να αναλάβουν την εξουσία και να εφαρμόσουν τις ίδιες πολιτικές με τους προκατόχους τους.
Το πρόβλημα πάντως δεν είναι μονάχα ελληνικό. Στρέψτε το βλέμμα στο Παρίσι. Οι νέοι της Γαλλίας κατεβαίνουν στους δρόμους ενάντια στην απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων. Η Ισπανία είναι εγκλωβισμένη στην ακυβερνησία. Η ακροδεξιά καραδοκεί και ανεβάζει τα ποσοστά της σε όλη την Ευρώπη εκμεταλλευόμενη τη συγκυρία. Η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση είναι δείγμα αποτυχίας του νεοφιλελευθερισμού. Παρ’ όλα αυτά η Ευρώπη επιμένει στην ίδια συνταγή.
Τι συμβαίνει λοιπόν; Δεν υπάρχουν άλλες εναλλακτικές; Η κεντροαριστερά και η σοσιαλδημοκρατία με αμηχανία παρακολουθούν τις εξελίξεις. Ας αφήσουμε την άτακτη υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ και ας δούμε ακόμη πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί για παράδειγμα ότι το ιστορικό γερμανικό κόμμα SPD θα παρέμενε τόσα χρόνια “ουρά” των Μέρκελ και Σόιμπλε;
Επιστρέφοντας στον δικό μας ελληνικό μικρόκοσμο, πέρα από την έλλειψη κυβερνητικού σχεδίου τι άλλα δεδομένα έχουμε; Μία αντιπολίτευση εκ δεξιών που εν ολίγοις υποστηρίζει πως τα πράγματα δεν θέλουν και πολύ διαπραγμάτευση, αρκεί να υπογράφουμε ό,τι μας ζητούν οι δανειστές. Μία αντιπολίτευση εξ αριστερών που πιστεύει ότι η δραχμή θα διορθώσει τα πάντα, λες και δεν γνωρίζει ότι οι πρώτοι που θα κάνουν πάρτι θα είναι αυτοί που φρόντισαν να έχουν τα χρήματά τους στο εξωτερικό. Τι μένει; Ενα κέντρο αμήχανο και πολυ-διασπασμένο, που προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια του…
Βιώνουμε, λοιπόν, στην Ευρώπη την πλήρη αδυναμία παραγωγής εναλλακτικών πολιτικών ή την ατολμία για τη χάραξή τους. Χαιρόμαστε για έναν μήνα που ο Καναδάς έβαλε έναν νέο προοδευτικό πολιτικό και τον “αποθεώνουμε” ως άλλο Γκάντι, βλέπουμε το “αστέρι” του Ιγκλέσιας των Podemos να τρεμοσβήνει και περιμένουμε τι; Τον 74χρονο Μπέρνι Σάντερς να γίνει “πλανητάρχης” για να αλλάξει ο ρους της παγκόσμιας ιστορίας;
Συνηθίσαμε, λοιπόν, να ψάχνουμε κάποιον για να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας. Θεωρώντας μάλλον βαρύ το φορτίο για να τις κουβαλήσουμε μόνοι μας…


Ακολουθήστε τα Χανιώτικα Νέα στο Google News στο Facebook και στο Twitter.

Δημοφιλή άρθρα

1 Comment

  1. Τα λεφτά που μας έδιναν οι δανειστές στο μεγαλύτερο μέρος τους πήγαιναν στις τράπεζες που τα χρωστούσαμε. Αν δεν πήγαιναν εκεί, θα χρεοκοπούσαμε. Άρα, πάλι προς όφελος μας ξοδεύτηκαν. Δεν σου δίνει κανείς λεφτά για να περνάς καλύτερα, αλλά σου τα δίνει γιατί συμφέρει τον ίδιο η επιβίωση σου. Αλλά και λεφτά αμέτρητα να μας χάριζαν για δική μας χρήση, χωρίς μεταρρύθμιση του κράτους θα πήγαιναν όλα χαμένα, όπως πήγαν και οι εκατοντάδες δις που μας έδιναν επιδοτήσεις. Κρατώντας μας ζωντανούς μας δίνουν την ευκαιρία να συμμαζέψουμε το σπίτι μας. Πως εμείς βάλαμε μπουλντόζα να το συμμαζέψει, είναι δικό μας πρόβλημα.

Αφήστε ένα σχόλιο

Please enter your comment!
Please enter your name here

Εντός εκτός και επί τα αυτά

Μικρές αγγελίες

aggelies

Βήμα στον αναγνώστη

Στείλτε μας φωτό και video ή κάντε μία καταγγελία

Συμπληρώστε τη φόρμα

Ειδήσεις

Χρήσιμα