Δευτέρα, 10 Μαΐου, 2021

Στην εορτή της Μητέρας

Ψηλά, με τιμή κι ευγνωμοσύνη

Μάιος: Ανάμεσα στις εορτές και η εορτή της μητέρας.
Eορτή της μητέρας: μεγάλη εορτή. Μεγάλο το χρέος προς αυτήν. Αυτό το ανεξάντλητο χρέος κινεί το χέρι μου και την καρδιά μου και γράφω τις γραμμές αυτές. Τακτικά πρέπει να θυμόμαστε το χρέος στην μεγάλη καρδιά της μάνας. Και, γράφοντας σήμερα γι’ αυτήν επικοινωνώ με όλες τις μανάδες του κόσμου και ξεχωριστά στις μανάδες τις πατρίδας μας.
Κανένας ποιητής και κανένας ζωγράφος ή λογοτέχνης δεν μπόρεσε, και δεν θα μπορέσει να περιγράψει το βάθος και το μεγαλείο της μητρικής αγάπης. Αλλωστε, τα μεγάλα συναισθήματα και οι μεγάλοι συγκλονισμοί δεν περιγράφονται.
Ποιος θα μπορούσε να εκφράσει την χαρά της όταν πρωτοπιάνει το μωρό στην αγκαλιά της. Που ακούει το πρώτο κελάδημά του μέσα από τ’ αγγελικά δάκρυά του. Που αγκαλιάζει την ίδια τη ζωή που βγήκε μέσ’ απ’ τα σπλάχνα της όλη την πλάση. Αχ, και τι να πουν τόσα ορφανά που την στερήθηκαν πριν ακόμα χορτάσουν την αγκαλιά της και τα φιλιά της! Ενα κενό, που τίποτε δεν αντικαθιστά. Η μάνα είναι μοναδική και αναντικατάσταση.
Κάθε φορά που αντικρίζουμε τη μάνα, είναι σαν να αγκαλιάζουμε την ολοκληρωμένη αγάπη, τη δροσερή στοργή. Την τροφοδότρα της ζωής. Το μοίρασμα και την αγωνία. Την προσδοκία και την ελπίδα. Το δάκρυ και το γέλιο. Την κούραση και την ανάπαυση. Το ξενύχτι και το χτυποκάρδι, συναισθήματα με τα οποία τραφήκαμε από τις μανάδες μας και με τα οποία ξεκινήσαμε τα βήματά μας στη γη. Κάποιο, της μάνας μας χέρι, μας βοήθησε να στρατουλίζουμε, να ορθοπατούμε και να πορευόμαστε. Η μάνα ήταν η πρώτη δασκάλα μας, το πρώτο σχολείο της ζωής μας, της ζωής όλου του κόσμου.
Η μάνα μας ήταν ο θείος σπορέας, που στο παρθένο περιβόλι της παιδικής ψυχής μας έσπειρε ό,τι όμορφο και αληθινό. Αργότερα όσο μεγαλώναμε, μπαίνανε σ’ αυτό το περβόλι άλλα αφεντικά για να δαφεντεύσουν τον ανεκτίμητο θησαυρό της μητρικής σποράς. Πολλές φορές την πικράναμε, εκείνη που πάντα σκυφτή πάνω στον παιδικό αγρό όργωνε μέσα ιερό εργαστήρι, το ίδιο το χωράφι του Θεού, την άμπελον την αληθινή, με το να αφήσουμε να το κουρσέψουν εχθροί και άρπαγες. Δεν είναι λίγες οι φορές που την αντικαταστήσαμε με άλλα σκιρτήματα, με άλλα αφεντικά, τις περισσότερες φορές ζημιογόνα.
Δυστυχώς, και είναι συνηθισμένο, μόλις “καταλάβαμε” τον κόσμο και ότι κάτι ή κάποιοι είμαστε, αρνούμαστε τη μάνα. Ομως, εκείνη περιμένει. Αυτή η ανταρσία μας, για να μη χρησιμοποιήσω άλλη λέξη, την πληγώνει. Σφουγγίζει τα, τις περισσότερες φορές αθέατα δάκρυά της, ενώ ο πόνος της αυλακώνει την καρδιά της. Τα χέρια της, αυτά που νανούρισαν και χάιδεψαν το παιδί της, που το ‘πλυναν και το φρόντισαν, τώρα τρέμουν από την λαίλαπα που την βρήκαν. Και ακόμη περιμένει…
Δεν στέρεψε η ελπίδα. Και θυμάται. Και μένει άγρυπνη στο κατώφλι της άγιας προσμονής. Περιμένει την Ανοιξη. Την ίδια τη ζωή. Η μητρική αγάπη είναι η ζωή, κι όταν παύσει η αγάπη αυτή, παύει και η ζωή. Χωρίς το χώμα της γης δεν φυτρώνουν τα λουλούδια, και χωρίς τη μητρική αγάπη κι αγκαλιά δεν υπάρχει άνθησις ζωής. Η μάνα δεν γεννά μονάχα ένα παιδί, γεννά την ίδια την ζωή. Γεννά την ανθρωπότητα.
Και δικαίως η ανθρωπότης, στη γιορτή της μητέρας, αποτίει φόρο τιμής. Θα θέλαμε όμως πέρα από τις φιλολογίες, την ποίηση, τα δώρα και τα τραγούδια για τη μάνα, δίκαιη αφιέρωσις, να προχωρούσαμε πιο πέρα.
Δεν είναι επίτευγμα και κατόρθωμα(!) το ότι η γυναίκα χειραφετήθηκε. Το ότι βγήκε από το σπίτι της “την άγια λειτουργία του νοικοκυριού” (Ρ. Ρολλάν).
Δεν είναι “πολιτισμός” και “εξέλιξις” στη μάνα που έγινε σκλάβα μιας παράλογης αποκτήσεως που θέλει την γυναίκα ανέστιη και ά-παιδη.
Μάνα της εποχής μας: Ο “πολιτισμός” και οι σύγχρονες “απαιτήσεις”, τα σύγχρονα “ρεύματα” σιγά σιγά σου αφαιρούν τον στέφανον του μεγαλείου σου. Αγωνίσου να φυλαχθείς απ’ αυτά. Αγωνίσου να μείνεις η μάνα των αγίων μορφών της Εκκλησίας και του Εθνους μας. Η αιώνια γυναίκα. Η αιώνια τροφός της αγάπης και της ζωής. Κράτησε ψηλά την ιερότητα της γυναίκας. Της βρυσομάνας και ψυχοτρόφας στελεχών και μελών της κοινωνίας, μιας κοινωνίας, ιδίως σημερινής, που οι αξίες και οι ιερότητες, τα σύμβολα και τα ιερά ισοπεδώθηκαν, ειρωνεύτηκαν και μπήκαν στην απαξίωση. Η μεγαλύτερη τιμή, και τα δώρα, στην εορτή σου, είναι να σε κρατήσουν ψηλά με κάθε τιμή κι ευγνωμοσύνη.

Αφήστε ένα σχόλιο

Please enter your comment!
Please enter your name here

Ειδήσεις

Σχόλια

Συνεργασίες

Διαδρομές

Podcasts

Επιστολές

Χρήσιμα

Μόνιμες στήλες