Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου, 2020

Μα γιατί…;

Γιατί; Γιατί; Γιατί; Δεν μπορώ να το καταλάβω! Γιατί δεν μπορώ πια να βγαίνω και να κυκλοφορώ ελεύθερη όπου, όποτε και για όσο θέλω; Γιατί οι δρόμοι ερήμωσαν; Και που εξαφανίστηκαν όλα εκείνα τα φασαριόζικα παιδάκια; Και οι λιγοστοί μεγάλοι που συναντάω γιατί έχουν όλοι διαρκώς το βήμα ταχύ, το βλέμμα σκληρό, το χαμόγελο παγωμένο…;
Γιατί και η συνοδός μου ακόμα, φαίνεται και αυτή, βιαστική και αγχωμένη, αναίτια πιεσμένη, σαν να μην απολαμβάνει πια τις κοινές μας λιγοστές πλέον βόλτες; Και όταν σπανίως διασταυρωνόμαστε με κάποιον, επιμένει να αλλάξουμε πεζοδρόμιο. Και όλα τα αγαπημένα στέκια έχουν βάλει λουκέτο: ο κήπος και οι καφετέριες και τα πάρκα όλα…!
Γιατί κανείς δεν με καλημερίζει πια και δεν ανταποκρίνεται ούτε στο παρακλητικό μου βλέμμα, ούτε στο παιχνιδιάρικό μου κούνημα ουράς; Γιατί δεν πλησιάζουν πια να με χαϊδέψουν και να παίξουν μαζί μου; Εγώ δεν έκανα τίποτα κακό! Γιατί δεν με αγαπάνε πια;
Α, ναι! Ακατανόητα τα βάσανα των ανθρώπων στα μάτια μιας μικρής κοινωνικής σκυλίτσας. Αλλά ακόμα και στα δικά μας, ακατανόητα, τώρα πια…

 

Αφήστε ένα σχόλιο

Please enter your comment!
Please enter your name here

Ειδήσεις

Σχόλια

Συνεργασίες

Διαδρομές

Podcasts

Επιστολές

Χρήσιμα

Μόνιμες στήλες