Σάββατο, 13 Απριλίου, 2024

Η Τρίτη Ηλικία

Προ πολλού επέρασα από την Τρίτη Ηλικία και τώρα βαδίζω στην τετάρτη, όπου μπορώ να αναφερθώ σε εντυπώσεις και βιώματα από την θέση που βρίσκομαι (με τον καινούριο χρόνο αρχίζω το 95ο έτος μου).
«Το γήρας ουκ έρχεται μόνο». Πάντα εύχονται στους νέους να γεράσουνε, μα θα ήτανε σωστή ευχή: «Σου εύχομαι να γίνεις γέρος και να είσαι γερός». Κατά φυσική συνέπεια τα γηρατειά φέρνουνε την βιολογική φθορά στις αισθήσεις, στην σωματική αντοχή και όχι σπάνια και στην διανοητική κατάσταση. Μα ακόμα και ο χαρακτήρας του ανθρώπου δεν μένει άτρωτος. Ακόμα και ο νέος όταν υποφέρει σωματικά ή ψυχικά, γίνεται προσάφορμος και δεν είναι νορμάλ. Άμα προχωρήσει πολύ η ηλικία ο άνθρωπος συνήθως δεν είναι νορμάλ και αν κάποια φορά δεν θα συμπεριφερθεί σωστά, μπορεί αυτό να είναι συνέπεια της κατάστασης στην οποία βρίσκεται. Και οι νέοι πρέπει να δείχνουνε κατανόηση και να σκέφτονται ότι «εκεί που είσαι ήμουνα κι εδώ που είμαι θα ‘ρθεις». Λένε ότι η ζωή τελειώνει μόνο με το θάνατο, μα εξαρτάται πώς σκέφτεται κάθε άνθρωπος. Εγώ νομίζω ότι ζωή δεν είναι να ξυπνάς και να κοιμάσαι πάλι. Ζωή είναι το τρίπτυχο: «Να δημιουργείς, να προσφέρεις και να απολαμβάνεις». Τουλάχιστον μέχρι να το επιτρέπει η αντοχή σου. Δημιουργία και προσφορά μπορεί να είναι και πνευματική ακόμα και από του πόνου το κρεβάτι. Απόλαυση είναι να καμαρώνει ο γέρος τα παιδιά και τα εγγόνια του. Μέχρι εδώ συμμετέχει στη ζωή και ο γέρος. Υπάρχει όμως και το απευχόμενο, το άλλο στάδιο της ζωής. Αν ο άνθρωπος θα καταλήξει παραλυτικός, και αν έχει πόνους ανυπόφορους και αφού η κατάσταση μόνο προς το χειρότερο εξελίσσεται, αφού καμιά ελπίδα για βελτίωση δεν υπάρχει, εγώ πιστεύω λίγο και στην ευθανασία.
Αν το επιθυμεί και το απαιτεί ο άνθρωπος που βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση, θα πρέπει να σταματήσει η φαρμακευτική αγωγή και να μην του επιβάλουμε, παρά τη θέλησή του, παράταση του μαρτυρίου του. Ο Ερατοσθένης ήτανε διευθυντής στη βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας. Πολύ πνευματικός άνθρωπος. Όταν έχασε το φως του και δεν μπορούσε ούτε να δημιουργεί, ούτε να προσφέρει, ούτε να απολαμβάνει, έκοψε το φαΐ και το νερό και αυτοκτόνησε δια της ασιτίας. Μια οδοντογιατρός στην Αθήνα (όπως εδιάβασα στην εφημερίδα) ήθελε να πεθάνει μα δεν είχε την ψυχική δύναμη να πατήσει με τα χέρια της την σκανδάλη του όπλου και πλήρωσε έναν άνθρωπο και την σκότωσε. Έγινε γνωστό το περιστατικό και πέρασε από δίκη ο άνθρωπος που την σκότωσε μα αθωώθηκε.
Το ίδιο πράμα, καθένας το βλέπει από διαφορετική οπτική γωνία.
Ήτανε στα Σφακιά μια φορά ένας αϊτός των Σφακίων. Παλικάρι, νοικοκύρης και λογικός. Ενέπνεε σεβασμό και εκτίμηση. Όταν κατέληξε τελείως κουφός και τελείως τυφλός, τον πηγαίνανε στο καφενείο και, κάπου – κάπου, υποθέτοντας ότι ίσως να είναι και άλλοι στο καφενείο, άρχιζε ιστορίες, μα ίσως και να μην τον άκουγε κανείς. Κάποια φορά εσκέφτηκε το ποιός ήτανε και το σύγκρινε με το ποιός εκατάντησε και ψάχνοντας βρήκε το όπλο του γιου του και αυτοκτόνησε. Η αυτοκτονία, συνήθως, είναι δειλία μα «ένας αϊτός περήφανος, ένας αϊτός λεβέντης…», όταν βρέθηκε σε ένα τέτοιο στάδιο, εγώ το θεωρώ παλικαριά, την αυτοκτονία.
Όταν η ζωή καταντά ανυπόφορο μαρτύριο, που όλο και βαίνει προς το χειρότερο και γίνεται πρόβλημα για τους δικούς του, ο θάνατος είναι επιθυμητός, ειδικά για τον ίδιο, και το θεωρώ παλικαριά το να μην συμβιβάζεται με ένα τρομερό μαρτύριο και θεωρεί μοναδική διέξοδο την ευθανασία. Όσο και αν είναι τραγικό είναι μια τραγική λύση η αυτοκτονία.
Ο Ιπποκράτης έλεγε ότι με κάθε τρόπο πρέπει να κρατήσομε τον άνθρωπο στην ζωή μέχρις ότου θα μας είναι δυνατό και η θρησκεία μας θεωρεί έγκλημα την ευθανασία, όμως σε κάθε κανόνα υπάρχει εξαίρεση.


Ακολουθήστε τα Χανιώτικα Νέα στο Google News στο Facebook και στο Twitter.

Δημοφιλή άρθρα

2 Comments

  1. Αγαπητέ, κύριε, Κανάκη Γερωνυμάκη,
    σεβόμαστε και αγαπάμε το ελεύθερο πρόσωπό σας και, βέβαια, συχνά συγκινούμαστε με τις ατελείωτες εμπειρικές σας γνώσεις, αλλά και για τον απλό κι όμορφο τρόπο γραφής σας, ιδιαίτερα, της γνήσιας παλιάς Κρητικής ντοπιολαλιάς όταν αναφέρεστε σε παλιές λαογραφικές ιστορίες του γενέθλιου τόπου σας. Εμείς οι άλλοι, οι κάπως νεότεροι, σας ακολουθούμε στον κακοτράχαλο δρόμο της σπουδαίας κοινωνικής σας διαδρομής και ζωής, ωστόσο επιτρέψτε μας στην αγάπη και την υπομονή σας, να έχομε μερικές απόψεις διαφορετικές απ’ όσες αναφέρετε στο ανωτέρω κοινωνικό σας άρθρο, αφού -το γνωρίζετε κι εσείς- το αληθινό ανθρώπινο πρόσωπο είναι ελεύθερο, μοναδικό, διαφορετικό, κοινωνικό, ευχαριστιακό και πνευματικώς ώριμο: κι αυτή η μορφική διαφοροποίηση, δεν συγχύζει, αλλά ενώνει τους ανθρώπους όταν εδράζεται πάνω σε πανανθρώπινες, αξίες, αρετές, χαρίσματα κι επιτηδειότητες κ.λ.π. Μολαταύτα, και επειδή θίξατε πολύ σπουδαία ζητήματα που άπτονται της Κοινωνιολογίας και της Θεολογικής Φιλοσοφίας, επιτρέψτε με στην αγάπη σας να αναφερθώ στην μόνη εγγύηση της Αποφατικής Γνώσης της Ορθόδοξης Χριστιανικής μας Εκκλησίας, πάνω σε ζητήματα της όντως ζωής, της γνώσης του αληθινού ανθρώπινου προσώπου και βέβαια της Γνώσης της Τριαδικής Θεότητας. Αλλά, ας μην επεκταθούμε περισσότερο, ένα απλό σχόλιο ήθελα να κάνω, σεβόμενος το αληθινό ανθρώπινο πρόσωπό σας. Με εξαιρετική εκτίμηση και τις καλύτερες ευχές για καλή υγεία. Γιώργος Καραγεωργίου, συντ/χος νομικός, κοινωνιολόγος ΧΑΝΙΑ.

  2. Επανερχόμαστε για τον πληρέστερο και κατανοητό διάλογο και είναι ανάγκη να διατυπώσουμε την δύσκολη -πράγματι- έννοια του Αποφατισμού της γνώσης: Ως Αποφατισμό της γνώσης, αντιλαμβανόμαστε τη στάση ή τον τρόπο με τον οποίο η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία αντιμετωπίζει τη γνώση της Αλήθειας, π.χ. για την όντως ζωή, τη γνώση για το αληθινό ανθρώπινο πρόσωπο, τη γνώση για το Θεανθρώπινο πρόσωπο του Χριστού, τη γνώση της Τριαδικής Θεότητας, το ανώτερο Συμβιωτικό ήθος, τί είναι η Αλήθεια κ.λ.π.
    Αναλυτικότερα, Αποφατισμός σημαίνει ότι αρνούμαι και δεν αρκούμαι στην εξάντληση της γνώσης της αλήθειας στην ΔΙΑΤΥΠΩΣΗ της. Και η μεν διατύπωση ή ορισμός μιας αλήθειας είναι αναγκαία και απαραίτητη, ΩΣΤΟΣΟ, μόνη αυτή η διατύπωση δεν ΥΠΟΚΑΘΙΣΤΑ κι ούτε εξαντλεί τη γνώση της -όποιας- αλήθειας, η οποία παραμένει βιωματικά εμπειρική, δηλαδή ένας τρόπος ζωής κι όχι ένα θεωρητικό κατασκεύασμα. Κατά τον αποφατισμό της Εκκλησιαστικής αλήθειας, αυτή -δηλ. η αλήθεια- δεν εξαντλείται στη διατύπωσή της, γιατί η διατύπωση απλώς είναι το όριο – το σύνορο της αλήθειας. Αλήθεια είναι η πραγματικότητα που δεν αυτοδιαψεύδεται – έσχατη αλήθεια είναι η ζωή που δεν αναιρείται με τον θάνατο. Αυτός είναι και ο λόγος που η γνώση της αλήθειας δεν κατορθώνεται με τον ορισμό ή την κατανόηση των διατυπώσεων, αλλά με τη μετοχή στο γεγονός της αλήθειας, στην αλήθεια της ζωής, στην αμεσότητα της Εκκλησιαστικής εμπειρίας. Αλλά, ας σταματήσουμε εδώ. Με εκτίμηση Γ. Καραγεωργίου ΧΑΝΙΑ.

Αφήστε ένα σχόλιο

Please enter your comment!
Please enter your name here

Μικρές αγγελίες

aggelies

Βήμα στον αναγνώστη

Στείλτε μας φωτό και video ή κάντε μία καταγγελία

Συμπληρώστε τη φόρμα

Ειδήσεις

Χρήσιμα