Μουσείο Τυπογραφείας

Στα πεταχτά

Φίλες και φίλοι, καλημέρα!
«ΕΤΣΙ που φτωχήναμε,/ συνηθίσαμε να ονομάζουμε κέρδος/ τη μικρότερη ζημιά μας./ Και να χαιρόμαστε γι’ αυτό!». Από το “Ψηφιδωτό” (τρίτη ποιητική σειρά) του Ιάσονα Ευαγγέλου.

ΠΑΜΕ για συμφωνία πάση θυσία ή πάμε για ρήξη, αν οι εταίροι μας δεν βάλουν έστω λίγο νερό στο κρασί τους και ό,τι θέλει προκύψει; Το ερώτημα που με απασχολεί ενώ αρχίζω να γράφω τη στήλη, κολατσιδάκι χθες. Μεγάλη Δευτέρα, Μεγάλη Μαχαίρα! Θα ’χουμε σήμερα Μεγάλη Τρίτη, τη Μεγάλη Κρίση ή το θέμα εκρίθη και… μετετοπίσθη; Πιθανότερο το δεύτερο, ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να πει τέλος πριν απ’ το τέλος.

«ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ πάντων, να τραβούμ’ εμπρός». Και στον τελευταίο στίχο απ’ το ποίημα “Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 μ.Χ.” του Κ.Π. Καβάφη ο νους μου. Να τραβούμ’ εμπρός! Τίποτα δεν χάνεται, αν εμείς ως άτομα, ως λαός και ως έθνος, δεν το αφήσουμε να χαθεί. Δεν κουράζεται να το επαναλαμβάνει αυτό ο φίλος μου ο γερω-δάσκαλος.

Η ΕΛΛΑΣ ανήκει εις την Δύσιν. Γνωστή η ρήσις που “επισημοποιήθη” (κατ’ άλλους “επανεπισημοποιήθη”) στις 29 Μαΐου 1980, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μας έβαλε στην τότε Ε.Ο.Κ. Η Ελλάδα δεν ανήκει ούτε στην Ανατολή ούτε στη Δύση, αλλά στους Ελληνες, αντέτεινε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Χάθηκε και μάλιστα νωρίς – νωρίς σ’… αχαρτογράφητα νερά η ρήση του. «Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή», επιμένει να μας θυμίζει, ωστόσο, ο Ποιητής.

«ΚΑΙ ΖΕΙ και ζει και ζει και ζει/ ο Δάσκαλος ο Γιάννης ζει!». Τον γνωστό στίχο του Οδυσσέα Ελυτη σε παράφραση, μου φάνηκε ότι άκουγα να τραγουδούν τα τζιτζίκια προχθές στην Ανώπολη των Σφακίων, κατά τη διάρκεια του ενός λεπτού της σιγής που κρατήθηκε στην εκδήλωση που έγινε για τον Δασκαλογιάννη. Ηλιος ο Ηρωας στο κεκλιμένο επίπεδο της μνήμης…

ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΩΣ καλοκαίρι από προχθές καθώς η Γη βρέθηκε κάποια στιγμή στο θερινό ηλιοστάσιο. Οι φωτιές του Αϊ Γιάννη, “φουντανάκια” τις λέμε ακόμα στο Νίππος, σήμερα, το άνοιγμα του Κλήδονα αύριο. Καλά κρατά ακόμα, έστω και με τη μέθοδο της αναβίωσης, τούτο το έθιμο. Μέχρι και για τ’ αμίλητο νερό γίνεται λόγος. Απ’ τ’ ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα!

«ΑΜΕ ΣΤΗ βρύση του σεβντά και στάσου στο νομπέτι/ να χώνομαι να σε θωρώ να κάνω καερέτι». Απ’ τον φίλο διαλεκτόφωνο ποιητή Κωστή Λαγουδιανάκη η σημερινή μαντινάδα. Και με αφορμή το πανηγύρι του Κλήδονα…

ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΟ παιδί Ευδοκούλα; Η ερώτηση που έκανα χθες, πριν ν’ αρχίσω να γράφω τη στήλη, θέλοντας στη συνέχεια να της ζητήσω να μείνει ήσυχη, στην… έξι Κληδόνων εγγονούλα μου. Ρώτα τη σοφή κουκουβάγια! Η απάντησή της…

«ΑΠΟΣΤΕΛΛΕΤΑΙ παρθένος αγνή, ει δυνατόν Μαρία, εις την πηγήν ή το φρέαρ μετά λαγήνου κενού και παραγγέλλεται αυστηρώς να μην ομιλήση ουδενί καθ’ οδόν πηγαίνουσα, αντλούσα και επιστρέφουσα, ούτε να χαιρετήσει τινά[…] Εκαστος των θελόντων να χρηστηριασθώσι, και διά τους απόντας ακόμη, προετοιμάζει τα μήλα αυτού άτινα περικοσμούσι διά μοσχοκαρφίων (γαρούφαλα) σχηματίζοντες επ’ αυτόν διάφορα σχήματα […] έτεροι σημειούσι τα αρχικά του ονόματος […] και άλλοι προσδένουσιν επ’ αυτών δακτυλίους…». Παύλος Βλαστός (Νίκου Ψιλάκη: “Λαϊκές τελετουργίες στην Κρήτη”).

«[…] Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,/ βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε/ πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς./ Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,/ κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,/ απέλθουν, παίρνοντας και την δίκαια μισθοδοσία,/ να δούμε τι απομένει πια, μετά/ τόση δεινότητα χειρουργική./ Ισως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός./ Να μη βιαζόμεθα είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία./ Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια./ Εχει άτοπα πολλά βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία./ Ομως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια:/ Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός».
Από το ποίημα “Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 μ.Χ.” του Κ.Π. Καβάφη.

ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ ΚΙ ΑΓΑΠΩ ΣΑΣ!
(petaxta.blogspot.com)

Γράψτε το σχόλιό σας

Συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα με τα στοιχεία και το μήνυμά σας:
Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικα.

Σχόλια με υβριστικό, απειλητικό, ρατσιστικό ή άλλο περιεχόμενο που η συντακτική ομάδα κρίνει πως δεν προσφέρουν στο γόνιμο διάλογο, δεν θα δημοσιεύονται. Παρακαλούμε να αποφεύγετε τα greeklish.