Μουσείο Τυπογραφείας

Ο… “υπέρ αδυνάτων”

Ο φόβος για το άγνωστο του μέλλοντος, η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα για το πώς θα διαμορφωθεί η κατάσταση και πού θα καταλήξουν τα πράγματα, κάνει τον πολιτικό να θέλει να βρίσκεται στο ενδιαφέρον της επικαιρότητας και ας σχολιάζεται. Για μερικούς, να μην πω για τους περισσότερους, τα σχόλια είτε είναι θετικά, είτε αρνητικά, δεν έχει και πολλή σημασία, αρκεί να παίρνουν δημοσιότητα. Συνήθως δεν υπάρχει αντεπίθεση.
Τηρείται “σιγή ιχθύος” και αφυπνίζονται τα αντανακλαστικά του όταν οι σχολιαστές τους κρίνουν με ισοπεδωτικό τρόπο. Τότε διαφαίνεται η δεξιοτεχνία τους και η έντονη εκδήλωση ενδιαφέροντος, στο πώς θα παραμείνουν αλώβητοι μέχρι να αναρριχηθούν και να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους συνθήκες πολιτικής επιβίωσης γιατί όχι και οικονομικής ευμάρειας.
Ο λόγος για τον επιδείξαντα ξεχωριστή πολιτική ικανότητα και εξυπνάδα κ. Δ. Παπαδημούλη, ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και έναν απ’ τους 14 αντιπροέδρους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που ένεκα τούτου υψώνει ένα τόνο τη φωνή του παραπάνω, λέγοντας μερικές φορές και… εξυπνάδες για πράγματα που ενώ άλλοτε εμμέσως ενθάρρυνε την κατάστασή τους, αργότερα το καταδίκαζε. Κατηγορούσε την αντιπολίτευση για το συνεχές αίτημά της για εκλογές κι ας έκανε το κόμμα του ακριβώς το ίδιο όταν εκείνο βρισκόταν στην αντιπολίτευση.
Το πέρασμά του στην αριστερά άρχισε με το να γίνει μέλος στην προεδρία της ΕΦΕΕ, ύστερα στο ΚΚΕ Εσωτερικού και μετά στην ΕΑΡ. Εγινε μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Τσίπρας στις εκλογές του 2009 τον έβαλε τρίτο στο ψηφοδέλτιο, πριμοδοτώντας άλλους υποψηφίους απ’ τις συνιστώσες του κόμματος. Εξελέγη βουλευτής Β’ Αθηνών με τους ανανεωτικούς το 2009 και 2012 παραιτηθείς το 2014 για τις Ευρωεκλογές. Τότε, όπου πήρε πάνω από 200.000 ψήφους. Οταν οι ομοϊδεάτες του διεφώνησαν και απεχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ αυτός έμεινε. Εκατσε φρόνιμα, δεν τους ακολούθησε και δικαιώθηκε.
Σαν ο νεότερος “Νέστωρ” της ανανεωτικής αριστεράς, μετά τον Λεωνίδα Κύρκο, πετυχαίνει με απαράμιλλη δεξιοτεχνία να εναρμονίζεται κάθε φορά με το πολιτικό περιβάλλον, εξασφαλίζει για τον εαυτό του τις καλύτερες συνθήκες πολιτικής διαβίωσης. Στη σταδιοδρομία του αυτή έδειξε ότι έχει “Ιώβειο υπομονή”, παρά τις εσωκομματικές ταλαντώσεις της ελληνικής Αριστεράς.
Παράλληλα με τις πολιτικές του ικανότητες καλλιέργησε και άλλου είδους φιλοδοξίες. Αν αληθεύει ότι μόνο το 2018 αγόρασε ακίνητα οκτώ διαμερισμάτων στην Αθήνα, όπου υπάρχουν συγκοινωνιακοί κόμβοι, έδειξε την επενδυτική του ικανότητα αλλά και τον τρόπο που τα εκμεταλλεύεται, νοικιάζοντάς τα όπως φημολογείται, σε Μ.Κ.Ο. για να φιλοξενούνται πρόσφυγες.
Κανείς δεν είπε ότι όσα έχει είναι παράνομα. Ενας αριστερός, όμως, που διατείνεται ότι εκπροσωπεί την εργατική τάξη δεν μπορεί να αποθησαυρίζει ακίνητα, να ‘χει καταθέσεις και να βρίσκεται μαζί με τους αγανακτισμένους έξω από τη βουλή, φωνάζοντας για τα δικαιώματα των πτωχών εργαζομένων, ενώ αυτός ανήκει στους πλουσίους. Δεν δικαιούται να παίζει στην αυλή των αδυνάτων.

Γράψτε το σχόλιό σας

Συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα με τα στοιχεία και το μήνυμά σας:
Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικα.

Σχόλια με υβριστικό, απειλητικό, ρατσιστικό ή άλλο περιεχόμενο που η συντακτική ομάδα κρίνει πως δεν προσφέρουν στο γόνιμο διάλογο, δεν θα δημοσιεύονται. Παρακαλούμε να αποφεύγετε τα greeklish.