Τρίτη, 26 Οκτωβρίου, 2021

«Ζούμε σε έναν κόσμο…»

«Ζούμε σε έναν κόσμο… όπου οι περιθωριοποιημένοι, οι αποκλεισμένοι, οι φτωχοί, φοβούνται πως δεν θα έχουν στέγη, πως τα παιδιά τους δεν θα έχουν τίποτα να φάνε, πως θα τους σκοτώσει κάποια σφαίρα, ή πως θα συλληφθούν αυθαίρετα»…

Αυτά διαβάζω σ’ ένα κείμενο που βρέθηκε στα χέρια μου, υπογεγραμμένο από τη δ/ντρια της Διεθνούς Αμνηστίας για ζητήματα Διεθνούς Δικαίου και Πολιτικής, Γουίντεν Μπράουν.
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΦΤΩΧΕΙΑΣ.., τώρα που γράφω.

Για την εξάλειψή της δηλαδή, και δυο τρείς κουβέντες, έτσι, με σεβασμό συγκίνηση και προβληματισμό, κυρίως… Ετσι, “ενός λεπτού σιγή” θα ‘λεγε και ο Χριστιανόπουολος, για τους απεγνωσμένους…

Για τους ανθρώπους που ζουν στη φτώχεια, εν προκειμένω…

Ηλικιωμένοι, άνεργοι μακροχρόνια, αυτοαπασχολούμενοι, ανάπηροι, οικογενειάρχες με χαμηλά εισοδήματα, μακροχρόνια χρεωμένοι…

Και στη Δύση βεβαίως, είναι μερικές από τις κατηγορίες που βιώνουν τα αδιέξοδα των ανυπέρβλητων δυσκολιών, ν’ αντιμετωπίσουν την κάλυψη ζωτικών αναγκών!

Η φτώχεια, οδηγεί στην απομόνωση, εκείνη με τη σειρά της στη συντήρηση της κατάστασης των ψυχοφθόρων δυσκολιών, των αρνητικών συναισθημάτων, των, των ταχύτατα “σωματοποιούμενων” αγωνιών, και “μεταλλασόμενων” σε οργανική φθορά, ασθένειες κάθε λογής… Παρακρούσεις, διαβουλεύσεις, θάνατο.

Τι να πρωτοπείς τώρα για τα του πολέμου, θύματα, παιδιά στην άκρα πενία, δίχως τροφή νερό και περίθαλψη…

Ποτέ άλλοτε λέει, όσο τώρα, -διάβαζα προ ημερών- δεν ήταν βαθύτερο το χάσμα ανάμεσα στον πλούτο των ολίγων και στην υστέρηση των πολλών… Ούτε βεβαίως η “ακατάσχετη πλεονεξία” των εχόντων, να πολλαπλασιάζουν τα αργύρια που σωρεύουν, με μια νοσηρή μανία να μεγαλώνουν τον όγκο τους…

Παντού και πάντοτε, η διαστρωμάτωση των κοινωνιών ως ταξικό φαινόμενο ήταν διαπίστωση, αδιαμφισβήτητη.

Το θέμα είναι, να νοιώσουν οι κινούντες τα νήματα της παγκόσμιας τύχης την ντροπή για τον πολιτισμό και να σκύψουν στα δεινά των φτωχών, με πραγματικό ενδιαφέρον.

Δικαιοσύνη, πρόνοια, Νόμους που θα τηρηθούν! Ωστόσο, ο φορείς του Ανθρωπισμού, ας δίνουν το ελάχιστο που μπορούν, μικρές ανάσες στο άχθος της δυστυχίας.

Αφήστε ένα σχόλιο

Please enter your comment!
Please enter your name here

Μικρές αγγελίες

aggelies

Βήμα στον αναγνώστη

Στείλτε μας φωτό και video ή κάντε μία καταγγελία

Συμπληρώστε τη φόρμα

Ειδήσεις

Σχόλια

Συνεργασίες

Διαδρομές

Podcasts

Επιστολές

Χρήσιμα

Μόνιμες στήλες