Ο καλύτερος τρόπος να βοηθήσω κάποιον είναι να βοηθήσω πρώτα τον εαυτό µου. Κι αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο παράξενα µα και πιο αληθινά µαθήµατα της ζωής: πως βοηθώντας εµένα, συχνά βοηθώ πολύ περισσότερους απ’ όσους νοµίζω.
Και είναι κάτι που µου γίνεται ιδιαίτερα αντιληπτό όταν η δυσκολία δεν µένει µόνο µέσα στα δικά µου όρια, αλλά αγγίζει εκείνους που αγαπώ. Τότε γεννιέται το ερώτηµα: πώς µπορώ να βοηθήσω πραγµατικά; Και τι κάνω όταν οι ίδιοι δεν φαίνεται να µπορούν ή να θέλουν να βοηθήσουν τον εαυτό τους;
Οι συµβουλές —που είναι η συνήθης µέθοδος που επιλέγουµε— είναι εύκολο να δοθούν, µα σπάνια γίνονται πράξη. Κανείς δεν θέλει να του λένε τι να κάνει, ιδιαίτερα όταν δεν το έχει ζητήσει. Κι αυτό γιατί, είτε µας αρέσει είτε όχι, οι συµβουλές έχουν συχνά ένα άρωµα έπαρσης.
Κι όµως, υπάρχει ένας τρόπος να επηρεάσω ουσιαστικά:
∆ια της µίµησης.
Όλα όσα είµαι σήµερα τα έµαθα παρατηρώντας: τους γονείς µου, το περιβάλλον µου, τους ανθρώπους γύρω µου. Τα είδα, τα µιµήθηκα και τα έκανα συνήθεια. Και ακόµη και τώρα, συνεχίζω να λειτουργώ έτσι.
Γιατί λοιπόν να διαφέρει ο τρόπος που θα προσεγγίσω τους αγαπηµένους µου για να τους βοηθήσω;
Αν ο άνθρωπός µου χρειάζεται να κινηθεί περισσότερο, δεν θα τον βοηθήσω µε λόγια, αλλά βάζοντας την κίνηση στη δική µου ζωή. Αν το παιδί µου δυσκολεύεται να αφήσει το κινητό, δεν θα αλλάξω κάτι τιµωρώντας το — ιδιαίτερα όταν εµένα µιµείται. Κι αν ένας φίλος περνά δύσκολα, ίσως επηρεαστεί περισσότερο βλέποντάς µε να φροντίζω τον εαυτό µου, παρά ακούγοντας τις συµβουλές µου.
Ακόµα και στις πιο δύσκολες περιπτώσεις —ιδιαίτερα όταν η δυσκολία αφορά την υγεία— ο µόνος τρόπος να προσφέρω ουσιαστική βοήθεια προς τα έξω είναι να βοηθήσω πρώτα µέσα µου. Όσο περισσότερο καλλιεργώ µέσα µου την ισορροπία, τόσο πιο σταθερό στήριγµα µπορώ να γίνω για τους ανθρώπους που αγαπώ.
Για να βοηθήσω λοιπόν, πρέπει πρώτα να βοηθηθώ εγώ.
Και πώς θα το κάνω αυτό;
Φροντίζοντας τον εαυτό μου — σωματικά και ψυχικά. Κάνοντας καλές, υγιείς επιλογές. Βάζοντας κίνηση στη ζωή μου, αλλά και σιωπή. Διαλογισμό, όσο δύσκολο κι αν είναι κάποιες φορές να σταθώ απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό.
Και πάνω απ’ όλα, θρέφοντας µέσα µου την καλοσύνη — κάτι που στις µέρες µας συχνά αµελούµε.
Όχι για να γίνω τέλειος — αλίµονο. Όλοι έχουµε δικαίωµα στο λάθος, στην ελαφροµυαλιά, στην αστοχία. Αλλά ακόµη και ο τρόπος µε τον οποίο θα σταθώ απέναντι στα λάθη µου µπορεί να γίνει παράδειγµα.
Γιατί, όπως επηρεάζοµαι, επηρεάζω κιόλας.
Και τελικά, πώς θα µπορούσα να δώσω κάτι, αν εγώ ο ίδιος δεν το έχω;
Όσο περισσότερο φροντίζω εµένα, τόσο περισσότερο έχω να προσφέρω.
