Βλέποντας τα άλλα τραίνα να περνούν…

Είχα γνωρίσει κάποτε µια τύπισσα που είχε µανία µε τα τραίνα. Συνέλεγε φωτογραφίες σε άλµπουµ, µινιατούρες, παλιές γκραβούρες, µαγνητάκια, µέχρι ποιηµατάκια του ποδιού σκαρφιζόταν µε τραίνα που έφευγαν, που επέστρεφαν που έµεναν έρηµα στο σταθµό.
Όνειρο ζωής έλεγε: «να ζήσω την υπόλοιπη ζωή µου κοντά στα τραίνα». Κι όλο ονειρευόταν, ώσπου    µια στιγµή την έχασα.
Μετά από χρόνια µου έστειλε µια κάρτα που είχε ζωγραφισµένο ένα τραίνο εγκαταλελειµµένο σε έναν σταθµό. «Από το µέρος που ζω» έγραφε. «Επιτέλους βρήκα το νόηµά µου. Έχω νοικιάσει ένα µικρό σπιτάκι, µια σοφίτα τόση δα, µη φανταστείς, από κάτω περνούν τα τραίνα κι ενίοτε ταξιδεύω µαζί τους».
Ξενιτεύτηκε η τύπισσα για να ζήσει τα τραίνα. Της απαντώ, αφού πια είχα διεύθυνση και αριθµό: «Χαίροµαι για σένα που βρήκες τον σκοπό που έψαχνες πάντα στη ζωή σου. Σε παρακαλώ πολύ να πάρεις το επόµενο τραίνο και να επιστρέψεις στα Χανιά. Ο σιδηρόδροµικος Σταθµός θα ανοίξει οσονούπω. Αναµένω απάντηση. Όβερ!»
Μέχρι στιγµής, τίποτα. Ούτε γράµµα, ούτε µια κάρτα της τελευταίας στιγµής. Υποθέτω πως εκεί που είναι ,τα τραίνα δεν αργούν. ∆εν εξαγγέλλονται, απλώς περνούν και προφανώς δεν βρήκε εισιτήριο για τον σιδηροδροµικό σταθµό µας.
Εδώ πάλι, τα αγαπάµε αλλιώς. Τα συζητάµε, τα σχεδιάζουµε, τα υποσχόµαστε. Τα ακούµε να έρχονται κάθε τόσο… και µετά σιωπή.
Σαν δροµολόγιο που ανακοινώθηκε, αλλά δεν µπήκε ποτέ στη γραµµή. Ίσως τελικά η τύπισσα να µην έφυγε για να βρει τα τραίνα. Ίσως να έφυγε για να γλυτώσει από εµάς που τα περιµένουµε.
Όβερ.