«…Βλέποντας ανθρώπους, µε αλυσίδες στα χέρια και στα πόδια…»

…και δίπλα τους οι χωροφύλακες…»
Εγώ κι ο αδερφός µου ο Κοσµάς, ρωτούσαµε µε αγωνία τις θείες µας ποιοι είναι αυτοί, τι συµβαίνει… Όλοι σε έναν µικρόκοσµο, στη µετεµφυλιακή Ελλάδα, στο µεταίχµιο µιας νέας εποχής που γεννιούνταν, και µιας άλλης που δεν είχε ακόµη χαθεί. Θυµάµαι οι φυλακές δεν ήταν µακριά στο τέλος του λιµανιού της Αίγινας, και οι άνθρωποι πίσω από τα κάγκελα φωνάζανε, ζητούσαν φαΐ, νερό όταν έβλεπαν κάποιον να περνά, σε µια κοινωνία που ήταν τότε υποχρεωµένη να µην τους βλέπει». Συνδέοντας το έντονο βίωµα του παρελθόντος µε το σήµερα, τα καΐκια των κρατουµένων που πήγαιναν στην Αίγινα µε τις βάρκες των προσφύγων που παλεύουν µε τα κύµατα στο Αιγαίο, ο Γιάννης Ψυχοπαίδης παρουσιάζει την ενότητα «Το γράµµα που δεν έφτασε – Ασθενείς και Οδοιπόροι» στο Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο Αίγινας (πρώην φυλακές) από το Σάββατο 28 Ιουνίου, έως 31 Οκτωβρίου 2025, αποφάσισε να ενώσει έργα της τελευταίας 10ετίας, και να τα δείξει όλα µαζί!
Αυτή η ηµεροµηνία 31 Οκτωβρίου, µ’ έκανε ν’ ανασύρω το κείµενο του σηµαντικού δηµιουργού, και χαράκτη και συγγραφέα και βαθύτατου ανθρωπιστή, και να γράψω δύο λόγια για µια προσωπικότητα που χρόνια τώρα έχει τον σεβασµό µου, τον θαυµασµό µου και την αγάπη µου.
Για λόγους πολλούς που αφορούν τη συνείδηση και την ευαισθησία του, για το ότι ποτέ άλλοτε δεν έτυχε να χαιρετίσω την οντότητα του µε όλη µου την εκτίµηση και την έµπνευση που οφείλω σ’ εκείνον.
Τον Γιάννη Ψυχοπαίδη λοιπόν, τον θαυµάζω εξαιρετικά και για τον σηµαντικό λόγο, ότι γράφει βιωµατικά!.. Κι αυτές οι µνήµες, που καθιζάνουν στο µυαλό και την τρυφερή καρδούλα ενός µικρού παιδιού, µε την «ακριβή αθωότητα» της παιδικότητας ή της εφηβείας, συντηρούν τους ακριβούς συνειρµούς που «επεξεργάζονται» µε την αγιότητα επίσης, των µετέπειτα εµπειριών, συλλογισµών, και γνώσεων, για να στερεώσουν σε σταθερούς αρµούς, όλο το σύστηµατων αξιών του, κι όλους τους κώδικες τιµής που θα το συνοδεύουν, άµυνα και προστασία, σέµνωµα και οπλισµό, σ’ όλη του τη ζωή!
«Οι φυλακισµένοι της Αίγινας, οι ”Άθλιοι” και οι σηµερινοί πρόσφυγες»!
«Με έχουν σηµαδέψει τα παιδικά µου χρόνια στο αγαπηµένο νησί της Αίγινας» γράφει γλυκά, γιατί ήταν τόπος καλοκαιρινού προορισµού, στο σπίτι του παππού µου. Πηγαίναµε µε το καράβι της γραµµής, κι οι θύµησες µου όλη τη δεκαετία του ’50, είναι έντονες, γλαφυρές και αξέχαστες!» Εµένα τώρα, δεν µε έχει ανάγκη ασφαλώς, και πού να το ξέρει εξάλλου, πως συνιστά το έργο και η µορφή του, από τις ωραιότερες εµπνεύσεις µου, να γίνοµαι καλύτερος άνθρωπος, αφού πάντα ασκεί επιρροή στον ψυχισµό µου και τη νόηση, κάθε άνθρωπος που πυκνώνει τις ηθικές αξίες στις οποίες πιστεύω βαθιά…