Η γκανκστερικού τύπου παρέµβαση των Αµερικανών στην Βενεζουέλα µε την απαγωγή του Μαδούρο δεν έδωσε καµία λύση ούτε πρόκειται να αλλάξει τους συσχετισµούς.
Το καθεστώς Μαδούρα, ένα άκρως αυταρχικό και δικτατορικό καθεστώς ναι µεν φαίνεται να καταρρέει και ο λαός της Βενεζουέλας να αναπνέει, πάραυτα ο τρόπος εισβολής που καταπατά το διεθνές δίκαιο ενδέχεται να λειτουργήσει ως απαρχή για νέες περιπέτειες που σχετίζονται µε τις αθρόες εισβολές σε ανεξάρτητα κράτη.
Την αρχή την έκανε το βάρβαρο καθεστώς της Ρωσίας, ενώ αναµένεται και η επέµβαση των Κινέζων στην Ταιβάν.
Στη χώρα µας βέβαια η εκκωφαντική σιωπή για την εισβολή στην Ουκρανία αντικαταστάθηκε από την ενεργό υποστήριξη της αριστεράς στον αυταρχικό και δικτατορικό καθεστώς Μαδούρο που διατηρούσε στενές σχέσεις µε τον Πούτιν, κάτι που αποδεικνύει την στενή σχέση της ευρύτερης αριστεράς µε τα αυταρχικά και δικτατορικά καθεστώτα.
Από την άλλη βέβαια και η προκλητική σιωπή της ελληνικής κυβέρνησης στην αµερικανική εισβολή και απαγωγή Μαδούρο αν µη τι άλλο καταδεικνύει την ανεπάρκεια λόγου και επιχειρηµάτων απέναντι σε µια νέα παραβίαση του διεθνούς δικαίου.
∆εξιά και αριστερά λοιπόν ξιφοµαχούν στις πλάτες των λαών και ο διεθνισµός γίνεται επιλεκτικός και αναλόγως της πολιτικής στόχευσης.
Στην περίπτωση της Βενεζουέλας υπάρχει συγκεκριµένη πολιτική και από την δεξιά και από την αριστερά, κάτι που αν µη τι άλλο δείχνει και την ανυπαρξία ιδεολογικού προσήµου.
Για την ιστορία όµως και για να δούµε µερικά στοιχεία από την Βενεζουέλα, καλό θα είναι να προβούµε σε µια σύντοµη ιστορική ανάλυση που θα βοηθήσει την κρίση µας, ώστε να εξάγουµε τα κατάλληλα συµπεράσµατα.
Μια χώρα σε παρατεταµένη κρίση
Η Βενεζουέλα συνεχίζει να βρίσκεται αντιµέτωπη µε µία από τις σοβαρότερες πολιτικοοικονοµικές κρίσεις της σύγχρονης ιστορίας της. Παρά το γεγονός ότι διαθέτει τα µεγαλύτερα αποθέµατα πετρελαίου στον κόσµο, ο πληθυσµός της χώρας βιώνει συνθήκες φτώχειας, ανασφάλειας και κοινωνικής αποσύνθεσης.
Η κρίση ξεκίνησε σταδιακά µετά το 2013, µε τον θάνατο του Ούγκο Τσάβες, και εντάθηκε επί προεδρίας Νικολάς Μαδούρο. Η πτώση των διεθνών τιµών του πετρελαίου, η κακή οικονοµική διαχείριση και η εκτεταµένη διαφθορά αποδυνάµωσαν την οικονοµία. Παράλληλα, οι οικονοµικές κυρώσεις που επέβαλαν οι ΗΠΑ και άλλες δυτικές χώρες περιόρισαν δραστικά τις εξαγωγές πετρελαίου και την πρόσβαση της χώρας στο διεθνές χρηµατοπιστωτικό σύστηµα.
Οι συνέπειες για τον πληθυσµό υπήρξαν δραµατικές. Ο υπερπληθωρισµός εξανέµισε τους µισθούς, ενώ βασικά αγαθά, όπως τρόφιµα και φάρµακα, έγιναν δυσεύρετα.
Το σύστηµα υγείας αντιµετωπίζει σοβαρές ελλείψεις, µε νοσοκοµεία να αδυνατούν να καλύψουν τις ανάγκες των ασθενών.
Ως αποτέλεσµα, εκατοµµύρια Βενεζουελάνοι εγκατέλειψαν τη χώρα αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής σε γειτονικά κράτη και στην Ευρώπη.
Σε πολιτικό επίπεδο, η χώρα παραµένει βαθιά διχασµένη. Η κυβέρνηση Μαδούρο κατηγορήθηκε από τη διεθνή κοινότητα για περιορισµό των δηµοκρατικών θεσµών και καταστολή της αντιπολίτευσης, ενώ η ίδια απέδιδε την κρίση σε «εξωτερικό πόλεµο» και ξένες παρεµβάσεις. Παρά τις επανειληµµένες προσπάθειες διαλόγου, δεν είχε επιτευχθεί µέχρι πρότινος µια βιώσιµη πολιτική λύση.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρούνταν πάντως ορισµένα σηµάδια οικονοµικής σταθεροποίησης, κυρίως λόγω χαλάρωσης ορισµένων περιορισµών και άτυπης χρήσης του δολαρίου. Ωστόσο, η καθηµερινότητα για την πλειονότητα των πολιτών εξακολουθεί να παραµένει πολύ δύσκολη.
Η περίπτωση της Βενεζουέλας αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγµα του πώς πολιτικές συγκρούσεις, οικονοµικά λάθη και διεθνείς παρεµβάσεις µπορούν να οδηγήσουν µια χώρα µε πλούσιους φυσικούς πόρους σε βαθιά ανθρωπιστική κρίση.
Καταγγελίες για παραβιάσεις δικαιωµάτων και φυλακίσεις αντιφρονούντων
Η Βενεζουέλα αντιµετώπιζε ως τώρα έντονη διεθνή κριτική για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωµάτων, µε βασικό σηµείο τις φυλακίσεις πολιτικών αντιφρονούντων.
Σύµφωνα µε διεθνείς οργανισµούς, η κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο περιόριζε συστηµατικά τις πολιτικές ελευθερίες και χρησιµοποιούσε τον κρατικό µηχανισµό για να καταστείλει τη διαφωνία.
Οι αρχές κατηγορούνταν για αυθαίρετες συλλήψεις πολιτικών αντιπάλων, φοιτητών, δηµοσιογράφων και ακτιβιστών, συχνά χωρίς επαρκή νοµική τεκµηρίωση. Πολλοί κρατούµενοι παραµένουν µέχρι και σήµερα στη φυλακή για µεγάλα χρονικά διαστήµατα χωρίς δίκαιη δίκη, γεγονός που εντείνει τις ανησυχίες για το κράτος δικαίου.
Παράλληλα, η ελευθερία του Τύπου και το δικαίωµα στη διαδήλωση βρισκόταν υπό αυστηρό έλεγχο, ενώ οι συνθήκες κράτησης χαρακτηρίζονταν από υπερπληθυσµό και ελλείψεις βασικών αγαθών.
Η διεθνής κοινότητα είχε καλέσει επανειληµµένα τη βενεζουελανική κυβέρνηση να απελευθερώσει τους πολιτικούς κρατούµενους και να σεβαστεί τα ανθρώπινα δικαιώµατα.
Η κυβέρνηση απέρριπτε τις κατηγορίες, υποστηρίζοντας ότι οι διώξεις αφορούν παραβιάσεις του νόµου και όχι πολιτική καταστολή.
Ωστόσο, το ζήτηµα παρέµενε κεντρικό στην πολιτική κρίση της χώρας και συνέβαλε στη διεθνή της αποµόνωση.
