Τριµερής συνάντηση τύπου «Γιάλτας»;

Στο επίκαιρο των πολιτικών εξελίξεων βρίσκεται αυτές τις ηµέρες η συνάντηση των τριών ισχυρών που διαφεντεύουν τον κόσµο. Του Αµερικανού Τραµπ, του Ρώσου Πούτιν και του Κινέζου Σι Τζινπίνγκ. Έκαναν την αρχή Τραµπ – Πούτιν τον περασµένο Αύγουστο στην Αλάσκα, όπου έγιναν προσεκτικές διπλωµατικές κινήσεις, ώστε να επιτύχει µια τριµερής συνάντηση και µε τον Κινέζο Σι- Τζινπίνγκ.
Ίσως αυτή η συνάντηση να ‘χει τη σηµασία και το ενδιαφέρον της προ 80 χρόνων ακριβώς «∆ιάσκεψης της Γιάλτας» (4/2/1945), στο νότιο τµήµα της Κριµαίας, που ανήκε στην ΕΣΣ∆. Προτιµήθηκε αυτό το µέρος, λόγω της κλονισµένης υγείας του Στάλιν, που δεν του επέτρεπαν µακρινά ταξίδια. Έγινε δε µεταξύ των νικητών του Β΄ Παγκοσµίου Πολέµου Ρούσβελτ, Τσόρτσιλ και Στάλιν στο µέγαρο του κτήµατος «Livadias», ιδιοκτησίας του ελληνικής καταγωγής Λάµπρου Κατσώνη. ∆ιεδόθη δε η χειρονοµία του Τσόρτσιλ, να δώσει στον Στάλιν ένα «χαρτάκι» µε τα ποσοστά διανοµής του κόσµου σε σφαίρες επιρροής. Εκτός των άλλων αποφασίστηκε η πρόθεση δηµιουργίας του Ο.Η.Ε., ο µη διαµελισµός της Γερµανίας, αλλά η εκµηδένιση του γερµανικού µιλιταρισµού.
Η συζήτηση µιας τριµερούς συνδιάσκεψης τύπου «Γιάλτας» έχει περίπου τα ίδια χαρακτηριστικά γνωρίσµατα χάραξης τριών ζωνών επιρροής, αποπνέει δε νοσταλγική επανάληψη, ένα τριγωνικό διευθυντήριο, να εγγυηθεί παγκόσµια σταθερότητα. Έχουν δηµιουργηθεί η G7, η G20, οι BRICS, που είναι πολιτικών και διπλωµατικώς αδύνατο να συναινέσουν ή να δεχθούν τη χάραξη ζωνών επιρροής, χωρίς τη σύµφωνη γνώµη των ενδιαφεροµένων.
Αυτές τις ηµέρες πραγµατοποιήθηκε η επίσκεψη υψηλού συµβολισµού του Τραµπ στο Πεκίνο και η συνάντηση του µε τον Τζινπίνγκ. Οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν στο ζήτηµα του Ιράν και στη διένεξη των δύο κρατών ως προς το εµπόριο, παρά του ότι οι σχέσεις τους παραµένουν τεταµένες µε αµοιβαίες κυρώσεις σε εµπορικούς περιορισµούς και στη γενική κατάσταση της Μ. Ανατολής.
Ο πολυκεντρικός κόσµος που έχει αναδυθεί, δεν είναι δεδοµένος σύµµαχος κανενός, από τη Σαουδική Αραβία µέχρι τη Γροιλανδία και τον Καναδά, εκτός της Τουρκίας, των Εµιράτων και του Κατάρ, που µε τις ΗΠΑ έχουν ισχυρές θέσεις εξάρτησης και δεν θα επικύρωναν την ένταξη τους σε κάποια ζώνη επιρροής παγκοσµίων δυνάµεων.