Χανιώτικα νέα, Πέµπτη 11/12/25
Το κείµενο στη σελίδα τέσσερα µ’ ενθουσίασε… Με συγκρατηµένη τρυφερότητα και συγκίνηση, ξεπερνώντας δηλαδή τις ευκολίες του θυµικού -στο οποίο καταφεύγω συχνά- δίνει σηµαντικές πληροφορίες ρεαλιστικές! Ωστόσο δεν λείπουν οι ενδιαφέροντες συνειρµοί, δεν λείπουν γνωστές και άγνωστες λεπτοµέρειες που συναντούµε, ανιχνεύουµε και αποκαλύπτουµε από την παγκόσµια ιστορική και κοινωνική γνώση! Αξίζει λοιπόν ν’ αντιγράψω µερικές περιόδους από ένα άρθρο που αποδελτιώνω ούτως ή άλλως, για να ανατρέχω κατά το δοκούν! Μια γλυκύτατη φωτογραφία έγχρωµη σε γήινους χρωµατισµούς, κοκκινωπούς, πράσινους, µπεζ µε όψεις οικείες, χαριτωµένες!
Το λιονταράκι, το ελάφι, το γαϊδουράκι, τα λατρεµένα οικόσιτα, γιατί σκυλί, προβατάκι, µια χελωνίτσα κουρνιάζει στη γωνιά.
Για όλα µα όλα, αναφέρονται µε σεβασµό και αγάπη και γνώση, η ιστορία τους, οι ανάγκες τους, η «ιερή ταύτισή» τους µε τις ανάγκες της ύπαρξής τους, της οντότητάς τους, µε τον Άνθρωπο! Φίλος των ζώων διάβαζα πριν από µέρες ότι πρέπει να ‘χουµε πάντα σεβασµό και κατανόηση και συµπόνια, για τα µικρά µας αδέρφια, που είναι όλα ανεξαιρέτως τα ζώα! ∆ιαβάζω λοιπόν:
«Από τις ζωγραφιές των σπηλαίων έως τους αρχαίους µύθους και τη λογοτεχνία, έγιναν φορείς συµβολισµών αλληγοριών, αλλά και σιωπηλοί µάρτυρες των βαθύτερων ανθρωπίνων αναζητήσεων. ∆ιαβάζω ακόµη: ∆εν είναι τυχαίο: Μιλώντας για τα ζώα, στην πραγµατικότητα µιλούµε για τον εαυτό µας, προβάλλοντας πάνω τους, τις αρετές, τις αδυναµίες και τις βαθύτερες επιθυµίες µας».
«Η παγκόσµια λογοτεχνία έχει επίσης στρέψει το βλέµµα της στα ζώα, για να εκφράσει βαθύτερες ανθρώπινες ανησυχίες. Στο «Έγκληµα και Τιµωρία» του Ντοστογιέφσκι, η σκηνή του βασανισµού του αλόγου µετατρέπεται σε σπαρακτική αλληγορία για τη βία και την ενοχή…».
…Και οι περιπτώσεις -συγκλονιστικές κυρίως, δεν έχουν τελειωµό! Ένα κείµενο τόσο ενδιαφέρον, πολύµορφο, που θυµίζει, που διδάσκει, που προβληµατίζει και συγκινεί. Το υπογράφει όπως πάντα άλλωστε, ο Σύλλογος Χανίων «Η προστασία των Ζώων».
Ας επανέλθουµε, ας επανερχόµαστε σ’ αυτήν τη σελίδα που έχει φως, ανθρωπιά, πολιτισµό, «βαφτισµένη» σε ύδατα ευρύτατης καλοσύνης και γνώσης, ευγνωµοσύνης και αναγνώρισης της αξίας και των αναγκών τους, των δικαιωµάτων και της αγωνίας που ταλανίζει µεγάλο αριθµό αυτών των αγαπηµένων(;) πλασµάτων της αθωότητας. Θα ‘θελα τώρα ν’ αναφέρω δύο κουβεντούλες από έναν ιδιαίτερα ευαίσθητο διανοούµενο – συγγραφέα.
Ο Μάνος Κοντολέων µε νοσταλγία, τρυφερότητα απέραντη, έγραψε γλυκά την ιστορία των παιδικών του χρόνων µ’ ένα γατάκι που βρήκε νεογέννητο, ορφανό κι έζησαν λίγους -ελάχιστους µήνες- γράφει, µέχρι που ξαφνικά αρρώστησε κι έσβησε στο µαξιλάρι του.
Έγραψε την ιστορία πονεµένος και το ευχαριστούσε, γιατί του πρόσφερε την αρχή της συγγραφής του! Θα κρατούσε το δώρο του µια ζωή!!! Είµαστε µαζί, πάντα «Με είχε χρίσει συγγραφέα» γράφει ο σπουδαίος δηµιουργός.
