Η είδηση της απώλειας του πρώην δημάρχου Σούδας δεν είναι απλώς μια είδηση στην τρέχουσα επικαιρότητα.
Είναι ένας τίτλος τέλους σε μια ολόκληρη εποχή όπου η πολιτική είχε πρόσωπο, μπέσα και καθαρό βλέμμα.
Για τον τόπο, έφυγε ένας σπουδαίος αυτοδιοικητικός.
Για μένα, έφυγε ένας φίλος, ένας σταθερός συνομιλητής, ένας άνθρωπος της ουσίας. Έφυγε ο Γιάννης Περάκης, που όταν τον προσφωνούσα «δάσκαλε», ένιωθα ότι φτερούγιζε μέσα του.
Η κοινή μας διαδρομή, την οποία δεν κουτσομπολεύαμε στους άλλους, ξεκίνησε το 2007. Εκείνος στο τιμόνι του Δήμου, εγώ με τη δημοσιογραφική μου πένα και το μικρόφωνο στην ΕΡΑ Χανίων.
Σε έναν κόσμο όπου οι σχέσεις μεταξύ δημοσιογράφων και πολιτικών συχνά ακροβατούν ανάμεσα στην επιφάνεια και τη σκοπιμότητα, εμείς επιλέξαμε έναν άλλον δρόμο.
Ξεκινήσαμε μια επαφή βαθιά, αληθινή και, πάνω απ’ όλα, δημιουργική. Δεν μείναμε ποτέ στα τυπικά των δελτίων Τύπου. Ψάχναμε πάντα την ουσία των πραγμάτων, το καλό του τόπου, την αλήθεια πίσω από τις αποφάσεις.
Με τα χρόνια, αυτή η επαφή ωρίμασε. Μετατράπηκε σε μια βαθιά, αμοιβαία εκτίμηση που άντεξε στον χρόνο και στις αλλαγές των καιρών. Τα τελευταία χρόνια, όταν τα φώτα της ενεργού πολιτικής είχαν πια χαμηλώσει, η σχέση μας απέκτησε μια άλλη, σχεδόν ιερή σταθερότητα. Το τηλέφωνο χτυπούσε και στην άλλη γραμμή ήταν εκείνος. Όχι για να ζητήσει κάτι, ούτε για να κάνει δημόσιες σχέσεις. Με καλούσε απλώς για να κουβεντιάσουμε. Για την πορεία του κόσμου, για τα κοινά μας ενδιαφέροντα, για τις αγωνίες και τις χαρές της καθημερινότητας.
Σε αυτές τις κουβέντες, ο πρώην δήμαρχος παρέμενε πάντα ο εαυτός του. Ο Γιάννης Περάκης.
Ο κύριος Γιάννης, ο συνεπής που δεν άλλαξε ποτέ τις θέσεις του για να γίνει αρεστός.
Ο κύριος Γιάννης ο αυθεντικός, ο οποίος μιλούσε με τη σοφία του ανθρώπου που περπάτησε τη ζωή και την αυτοδιοίκηση με το κεφάλι ψηλά.
Ο κύριος Γιάννης ο ουσιαστικός που, όπως μου έλεγε πάντα και με κάποια ένταση στη φωνή του, απεχθανόταν το δήθεν και το περιττό.
Αυτά τα τηλεφωνήματα, πάντα αργά το απόγευμα ή βράδυ, θα μου λείψουν περισσότερο.
Η χαρακτηριστική φωνή του, η σταθερότητά του, η σπάνια συνέπεια των λόγων και των έργων του. Πολλές φορές διέκοπτε την επικοινωνία μας για να συνεννοηθεί με την αγαπημένη του και επέστρεφε πάλι στην κουβέντα μας. Το αγαπούσα αυτό που έκανε, διότι έδειχνε τον σεβασμό του και στους δύο μας, χωρίς παύσεις.
Έφυγε προχθές, αφήνοντας πίσω του το παράδειγμα ενός ανθρώπου που υπηρέτησε τον τόπο του χωρίς να χάσει την ψυχή του. Κι εμένα, μου αφήνει την τιμή να τον έχω γνωρίσει, να έχω περπατήσει μαζί του, να έχω μοιραστεί μια φιλία αξιοσύνης, λόγων και σκέψεων που κερδήθηκε με την αξία της, μέσα στον χρόνο.
Καλό ταξίδι, Δήμαρχε. Καλό Παράδεισο, κυρ Γιάννη. Η Σούδα, τα Χανιά, ο τόπος σού είναι ευγνώμονες για την ποιότητά σου κι εγώ σε αποχαιρετώ με τον σεβασμό που τόσο βαθιά σού άξιζε.
