Υπάρχουν πράγµατα αδιαµφισβήτητα (µνήµη, νιότη, οµορφιά, δόξα… κι είναι κι άλλα…), που όµως δεν αντέχουν στη δοκιµασία του χρόνου… Υπάρχουν στιγµές που διαρκούν λίγο κι όµως είναι γεµάτες… Υπάρχουν λέξεις που εντυπωσιάζουν κι όµως δε «λένε» τίποτα… Πόσο βέβαιη µπορεί να είναι και η έννοια του «πολύ»; Μήπως έχουµε συνηθίσει να την ταυτίζουµε µε την ποσότητα, ενώ συχνά µπορεί να σηµαίνει το αντίθετο; Ένα βαθύ και παρατεταµένο «λίγο»; Μήπως έχεις πάρει πολλές αγκαλιές, χωρίς να νιώθεις καµία ζεστασιά; Μήπως έχεις ακούσει πολλά λόγια, χωρίς να έχει ειπωθεί η µια κουβέντα που είχες ανάγκη; Μήπως, από τα πολλά γεγονότα που έχεις ζήσει, λίγα έµειναν χαραγµένα στη µνήµη σου; … Μπορεί το «πολύ», να είναι απλώς ένα άλλο πρόσωπο του «λίγου»; Πόσα «πρόσωπα» µπορεί να έχει µια λέξη τελικά;
Όπως και να ‘χει και νοµίζω θα συµφωνήσεις, δεν είναι όλα µετρήσιµα µε αριθµούς και ποσότητες. Στην ουσία, τα πιο βαθιά πράγµατα στη ζωή είναι ποιότητες. Κι εκεί, στην ποιότητα, το «πολύ» και το «λίγο» χάνουν το νόηµά τους. Ένα λεπτό σιωπής µε κάποιον που σε καταλαβαίνει, αξίζει όσο χίλιες ώρες φλυαρίας µε ανθρώπους που δε σε κοιτούν στα µάτια. Μια φράση ειπωµένη µε ειλικρίνεια, µπορεί να ζυγίσει όσο τόµους υποσχέσεων. Ένα άγγιγµα κι ένας λόγος την κατάλληλη στιγµή, µπορεί να είναι πιο θεραπευτικά από απεριόριστες εξηγήσεις.
Τι σηµαίνει τελικά να έχεις πολλά; Πλούτο, κοινωνικές επαφές, χιλιάδες εµπειρίες και ευκαιρίες και πολλά άλλα που τώρα θα σκεφτείς; Πόσα από αυτά, γεµίζουν µόνο το κενό της εξωτερικής εικόνας; Πόσα µετατρέπονται σε ουσιαστική ευτυχία; Κι από την άλλη… Πόσες φορές έχει υποτιµηθεί το «λίγο»; Και για να το πω και ποιητικά… «Το λίγο φως που µας κράτησε όρθιους στο σκοτάδι; Εκείνο το κουράγιο που ήταν λίγο, αλλά αρκετό για να µας σπρώξει ένα βήµα παραπέρα; Το λίγο νερό που σε µια άνυδρη µέρα, ξεδίψασε και την ψυχή µας; Μια µατιά κατανόησης, µια σταγόνα στοργής, ένα ίχνος ελπίδας, ένα «συγνώµη», ένα «ευχαριστώ» και ένα άγγιγµα – που έγιναν γέφυρα και µας πέρασαν απέναντι; Το λίγο που τελικά…ήταν αρκετό;».
Είναι γενικά αποδεχτό, ότι ζούµε σε µια εποχή υπερβολής. Υπερκατανάλωση, υπερπληροφόρηση, υπερβολικές απαιτήσεις. Παντού ένα «πολύ». «Πρέπει να κάνεις πολλά. Να έχεις πολλά. Να προλάβεις πολλά», είναι η γενικότερη γραµµή γύρω µας. Και; Στο τέλος της ηµέρας, πόσα από όλα αυτά τα «πολλά» σου µίλησαν στ’ αλήθεια και πόσα ήταν απλώς «φασαρία;». Και … πόσα, επί της ουσίας, έµειναν; Μήπως η ζωή δε µετριέται πάντα µε το πόσα πολλά καταφέρνουµε, αλλά µε το πώς τη ζούµε; Μήπως ο πραγµατικός πλούτος βρίσκεται σε κάθε «λίγο», που όµως κουβαλάει µέσα του ουσία και νόηµα; Μήπως η ποιότητα των στιγµών, δεν εξαρτάται από τη διάρκειά τους αλλά από την αλήθεια τους; Για σκέψου… Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες πραγµατικά γεµάτος; Ήταν σε µια «πολύ» µεγάλη στιγµή ή σε µια «λίγη» και φαινοµενικά ασήµαντη; Σε άγγιξε ένα βλέµµα κι ας ήταν στιγµιαίο; ∆ιήρκησε µέσα σου ένα χαµόγελο που σου χάρισαν κι ας κράτησε πολύ λίγο; Σε λύτρωσε µια ολιγόλεπτη σιωπή; Είναι κάτι άλλο που µπορεί να σκεφτείς τώρα; Κάτι «λίγο», που όµως σε άγγιξε «πολύ»;
Εν τέλει, κάπου εκεί, ανάµεσα στο «πάρα πολύ» και στο «σχεδόν τίποτα», υπάρχει µια λεπτή ισορροπία. Ίσως, το νόηµα δεν είναι να µαζέψουµε όσα περισσότερα µπορούµε, αλλά να µάθουµε να αναγνωρίζουµε και την αξία του λίγου που είναι αληθινό. Ίσως το «πολύ» να µην είναι πάντα ευλογία και το «λίγο» να µην είναι πάντα έλλειψη. Και ίσως τελικά, να χρειαζόµαστε να έχουµε λιγότερα και να νιώθουµε περισσότερα. Σίγουρα έχεις την άποψή σου για το θέµα και τις δικές σου σχετικές, µοναδικές εµπειρίες. Και µόνο εσύ ξέρεις, πώς να µην πνίγεσαι σε υπερβολές, πώς να µη χάνεσαι σε ελλείψεις και πώς να ρυθµίσεις στην πράξη το «πολύ» και το «λίγο» σου, έτσι ώστε να σε ισορροπούν και να σου φτάνουν…
*Η Μαρία Σαρρή – Σαββάκη είναι δασκάλα Ειδικής
Αγωγής – Συγγραφέας
