Είναι γεγονός ότι τα κόµµατα αποτελούν τους µεγάλους πρωταγωνιστές του πολιτικού συστήµατος και η πολιτεία οργανώθηκε ως ∆ηµοκρατία των κοµµάτων. Αυτά συνδέονται οργανικά µε την πολιτική ιστορία της χώρας. ∆εν είναι επιχειρήσεις για να µετρούν κέρδη και ζηµίες, ούτε απλές εκφράσεις των κοινωνικών δυνάµεων. Είναι πολιτικοί θεσµοί που πρέπει να αντιλαµβάνονται την κοινωνική πραγµατικότητα µέσα από σύνθετες ιδεολογικές δοµές και να παράγουν πολιτική µέσα στα όρια της ιδεολογικής τους κουλτούρας. Πρέπει ο λαός να γνωρίζει τον ιδεολογικό τους προσανατολισµό, για να µην οδηγηθεί το πολιτικό σύστηµα σε αδιέξοδο.
Οι αντιπολιτικές θέσεις δεν έχουν ιδεολογικό περιεχόµενο, αλλά στοχεύουν στην εκµετάλλευση του θυµικού του λαού. Αυτές δεν µπορούν να αντικαταστήσουν τις ιδεολογίες, γιατί οι ιδεολογίες ήσαν αυτές που ανέτρεψαν τα δικτατορικά και αυταρχικά καθεστώτα. Αυτά τα καθεστώτα δεν φοβούνται τις αντισυστηµικές φωνές, αλλά τον ορθό πολιτικό λόγο που έχει ιδεολογικό περιεχόµενο. Αυτός ο πολιτικός λόγος πρέπει να συνοδεύεται όχι µόνο από πειθώ, αλλά και από ηθος. Αλίµονο αν ένας πολιτικός λογος πατεί επί «πτωµάτων», για να ικανοποιήσει προσωπικές πολιτικές φιλοδοξίες. Τότε τα κόµµατα που τον εκφέρουν δεν µπορούν να αρθούν στο επίπεδο της ιδεολογικής ηγεµονίας. Θα περιορισθούν τελικά µόνο στο περιβάλλον µέσα στο οποίο δρουν. Πρόκειται για κόµµατα εκτάκτων καταστάσεων και συγκυριών.
Η ∆ηµοκρατία δίνει το δικαίωµα σ’ όλους τους πολίτες να αξιοποιήσουν τους θεσµούς της, για τη συµµετοχή τους στην πολιτική ζωή της χώρας. ∆εν συµβαδίζει µε τον εγωϊσµό αυτών που φιλοδοξούν να ασκήσουν εξουσία µε κάθε µέσο. Τότε θα έχουµε κατάχρηση της εκτελεστικής εξουσίας και επικράτηση της αυθαιρεσίας. Μάλιστα όταν θα ακολουθήσει ο σφετερισµός της νοµοθετικής και δικαστικής εξουσίας από την εκτελεστική, τότε θα καταλυθεί το κράτος δικαίου και θα απαξιωθούν οι κανόνες µιας ευνοµούµενης πολιτείας. Τρανταχτό παράδειγµα αποτελεί η διακυβέρνηση Τραµπ!
Έχουν λοιπόν τεράστιες υποχρεώσεις και ευθύνες τα κόµµατα, για τη λειτουργία του πολιτικού συστήµατος και των θεσµών του κοινοβουλευτισµού. Η λειτουργία τους πρέπει να συµβάλλει στην κοινωνική δικαιοσύνη, στον πολιτισµό και την ανέλιξη της δηµοκρατίας. ∆εν θα πρέπει να εκλαµβάνουν το κοµµατικό πάθος σαν κριτήριο της πολιτικής τους και να εξωγκώνουν τις πολιτικές διαφορές για να συντρίψουν τον πολιτικό τους αντίπαλο. Η ∆ηµοκρατία δεν είναι έµπνευση της στιγµής ή µία λύση ανάγκης. ∆εν είναι αναλωσιµο αγαθό. ∆εν µπορεί να αντέχει σε άπειρους κραδασµούς. Έχει την ηθική υπεροχή για να δώσει στον λαό τη δύναµη να διεκδικήσει το δίκιο του, να ελπίζει και να νικήσει τις δυστυχίες του. Αυτή θα σταθεί απέναντι σε κάθε αυταρχική εξουσία. Είναι ο τελευταίος σταθµός πρός την κορυφή και δικαιώνει αυτούς που τοποθέτησαν τόσο ψηλα τον πήχη της. Γιατί µπορεί να εξασφαλίσει την ελευθερία, την ισότητα, την δικαιοσύνη και κυριαρχήσει στις οικονοµικές και κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων.
ΤΑ ΝΕΑ KOMMATA
Στις µέρες µας γίνονται συζητήσεις για την ίδρυση νέων κοµµάτων. Το κόµµα Τσίπρα θα κινηθεί στον χώρο της Κεντροαριστεράς και το κόµµα Καρυστιανού στο «όπου βγει», λες και οι χιλιάδες Ελληνες που βγήκαν στους δρόµους ήταν «τιποτόφρονες». Ότι δεν ειχαν ιδεολογία. Η διαµαρτυρία για τα Τέµπη ήταν µια βαθιά ιδεαλιστική διαµαρτυρία της συνείδησης του λαού. Αυτός ο παλλαϊκός ξεσηκωµός δεν αποτελεί ιδιοκτησία κανενός, αλλά ανήκει σ’ όλους τους Ελληνες που ζήτησαν δικαιοσύνη και κράτος δικαίου.
∆υστυχώς η ιστορία επαναλαµβάνεται. Αυτή είναι η µοίρα της αντίστασης του λαού που εγραψε ιστορία. Αυτό έγινε µε την εθνική αντίσταση, µε τον ξεσηκωµό στο Πολυτεχνείο. Μόλις έµειναν στην Ιστορία, αµέσως έτρεξαν κόµµατα και πρόσωπα να οικειοποιηθουν τους αγώνες. Και έκαναν ζηµιά. Το ιδιο γίνεται σήµερα µε τα Τέµπη. Επιχειρείται να κοµµατικοποιηθούν και να µπουν στο πεδιο του κοµµατικού φανατισµού, στο πεδίο της σκληρής πολιτικής. Θα χάσουν τη λάµψη τους. Αυτό διακηρύσσουν οι γονείς των αδικοχαµένων παιδιών. ∆ιαµαρτύρονται γιατί η Καρυστιανού ρίχνει τη µνήµη τους στο παζάρι της ψηφοθηρίας. Ωστόσο το υποψήφιο κόµµα Καρυστιανού διακήρυξε ότι περίπου το σηµερινό πολιτικό προσωπικό είναι «διαφθορά». Ακόµη και για τα κόµµατα που στήριξαν τον αγώνα των Τεµπών. Αυτή η στάση της δείχνει ιδιοτέλεια για τα Τέµπη. Η µνήµη των παιδιών δεν κοµµατικοποιείται. Αυτή η διακήρυξη περί αποποµπής του σηµερινού πολιτικού προσωπικού θυµίζει τις πρώτες ανακοινώσεις της Χούντας, όταν κατέλαβε την εξουσία. Οι παλιοί πολιτικοί στην πυρά ειπαν.
Βέβαια η Χούντα κυβερνούσε µε τη δύναµη των όπλων και µπορούσε να τους ενταφιάσει. Όµως όχι µόνο δεν τους αφάνισε, αλλά τους κάλεσε να αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας. Πόσω µάλλον όταν διακηρύσσεται σε δηµοκρατικό καθεστώς. Πρόκειται για δηµαγωγία και επιτοµή του λαϊκισµού. Ο τόποι χρειάζεται συγκεκριµένες προτάσεις στα συγκέκριµενα κοινωνικά προβλήµατα. ∆εν αναζητά «φτιαχτά» είδωλα. Η δηµοκρατία ανήκει σ’ όλους τους πολίτες και συµπεριφέρεται σ’ όλους ισότιµα. Όλοι πρέπει να ‘χουν ίσα δικαιώµατα. Τους πολιτικούς τους κρίνει ο κυρίαρχος λαός, και όχι το κοµµατικό πάθος των πολιτικών ανταγωνιστών. Αυτό το πάθος και τον φανατισµό τον πλήρωσε ο τόπος µε τον αποκλεισµό Ελλήνων από τη λειτουργία της ∆ηµοκρατίας, όταν να µετεµφυλιακό κράτος ειχε βάλει στην «καραντίνα», ακόµη και εκλεγµένους βουλευτές. Η ∆ηµοκρατία απαρνείται τους αποκλεισµούς και «τιµώρησε» τον τόπο για 30 ολόκληρα χρόνια. Την είσοδο των πολιτικών και των κοµµάτων στην πολιτική προσδιορίζουν οι κοινωνικές συνθήκες. Την έξοδο τους από την πολιτική την κρίνει µόνο ο κυρίαρχος λαός.
Όσοι θέλουν να υποκαταστήσουν τη βούληση του λαού, διακρίνονται για τον µεγαλοϊδεατισµό τους. Η αλαζονεία είναι ο χειρότερος καθοδηγητής για έναν πολιτικό. Γνώρισα δυο ηρωϊκές µορφές της Ελλάδας. Τον Μ. Γλέζο και τον Αλ. Παναγούλη. Ο Γλέζος ήταν ο πρώτος αντιστασιακός της κατοχής και ο Αλ. Παναγούλης ο πρώτος αντιστασιακός κατά της Χούντας. Τις ηρωϊκές τους πράξεις τις θαύµασε όλος ο κόσµος. Και οι δύο ασχολήθηκαν µε την πολιτική και θα µπορούσαν να ξεκινήσουν από την κορυφή της. Και όµως δεν έδειξαν αλαζονεία και έπαρση για τις ηρωϊκές τους πράξεις, αλλά πολιτεύθηκαν σαν απλοί στρατιώτες στα υπάρχοντα κόµµατα της αριστεράς και του κέντρου. ∆εν είπαν ότι το πολιτικό τους βάρος ήταν τόσο µεγάλο που δεν τους χωράνε. Η στάση τους πρέπει να αποτελεί παράδειγµα για τους υποψήφιους πολιτικούς, που θέλουν µονοµιάς να ανέβουν στην κορυφή της πολιτικής.
ΟΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ
Το πολιτικό σύστηµα δεν εκσυγχρονίζεται µε λαϊκισµούς και ψευδαισθήσεις. Η αναγέννηση που επιβάλλεται να γίνει εξαρτάται από την εσωτερική διαλεκτική του και την αντιµετώπιση των αιτίων που το έχουν καθηλώσει στον αναχρονισµό και την ακινησία. Είναι εθνική ανάγκη να υπάρξουν µέτρα και µεταρρυθµίσεις που θα κινητοποιήσουν τον αδρανοποιηµένο λαό µας. Καµιά µεταρρύθµιση δεν πετυχαίνει χωρίς τη συµµετοχή του λαού. Πρέπει να πεισθεί ο λαός στους στόχους των αναγκαίων αλλαγών.
Ότι το συµφέρον της πατρίδας είναι να ξανάρθουν οι νέοι µας στην ενασχόληση µε τα κοινά. Κυριαρχούν η βία και τα ναρκωτικά.
Ότι το φορολογικό σύστηµα θα αποβλέπει στην προοδευτική και δίκαιη κατανοµή του πλούτου. Πρέπει να υπάρξει ανακατανοµή του εθνικού εισοδήµατος για την αντιµετώπιση της φτώχειας.
Ότι τα πνευµατικά αγαθά θα γίνουν κτήµα όλου του λαού, όχι µε την εµπορευµατοποίηση της παιδείας, αλλά µε την ενίσχυση της δηµόσιας παιδείας.
Ότι η δικαιοσύνη θα είναι ανεξάρτητη µε τον απεγκλωβισµό της από το κοµµατικό κράτος. Η δικαιοσύνη είναι σηµαντικότερος πυλώνας µιας ευνοµούµενης πολιτείας.
Ότι η πολιτική ελευθερία επιβάλλει τη συναίσθηση της ευθύνης των πολιτών για τις τύχες του κράτους και τη διαρκή και ενεργό πολιτική δράση τους.
Ότι δεν υπάρχουν κοµµατικές βλέψεις κατάληψης του κράτους ώστε ο λαός να αυτοκυβερνάται οµαλά.
Ότι θα διαπαιδαγωγηθεί ο λαός για να αποκτήσει δηµοκρατική οργάνωση και να κατισχύσει το δηµοκρατικό πνεύµα.
Ότι θα περιοριστεί η πρωθυπουργική παντοδυναµία.
Κατάντησε τα πάντα να εξαρτώνται από τον πρωθυπουργό και όλοι να αποβλέπουν σ’ αυτόν. Αυτό οδηγεί σε αποτυχία, διότι δεν είναι δυνατό να συγκεντρωθούν σ’ έναν άνθρωπο τόσες πνευµατικές ικανότητες. Τότε περιορίζεται η συνεργασία περισσότερων ικανών ανθρώπων, πνίγεται η πρωτοβουλία της δραστηριότητάς τους και τελικά επικρατεί η κολακεία προς το πρόσωπο του πρωθυπουργού, ανοίγοντας βαθύ χάσµα µεταξύ κυβέρνησης και λαού.
Ότι το σηµερινό πλειοψηφικό εκλογικό σύστηµα, συµβάλλει στην ύπαρξη δύο κοµµατικών µερίδων και στην απόλυτη επικράτηση της µιας µερίδας και την εξουθένωση των άλλων πολιτικών οµάδων. Αποτελεί ένα σύστηµα νοθείας της λαϊκής κυριαρχίας και χειραγώγησης του λαού. Αποµακρύνει την υποχρέωση της πλειοψηφίας να σέβεται τις άλλες πολιτικές δυνάµεις.
Ότι ο κόσµος της διανόησης πρέπει να είναι στήριγµα και υπόβαθρο των περιστάσεων των µεταρρυθµίσεων του πολιτικού συστήµατος. Οι άνθρωποι της διανόησης πρέπει να συµβάλλουν στη διαµόρφωση της κοινής γνώµης και να ηγηθούν κάθε προοδευτικής προσπάθειας. ∆υστυχώς οι διανοούµενοι σήµερα δεν αντιστέκονται για την κατάπτωση του πολιτικού συστήµατος. Πάντοτε η διανόηση ήταν µπροστά στους πολιτικούς αγώνες.
Ότι ο λαός θα διαπαιδαγωγηθεί πολιτικά εις τρόπο ώστε να θελει την ελευθερία όχι σαν ενσάρκωση σε είδωλα, αλλά στην ιδέα της πολιτικής ισότητας και κράτους δικαίου. Η πολιτική πρέπει να ακολουθεί ιδέες και θέσεις και όχι να πιστεύει σε είδωλα.
Ότι το πολιτικό σύστηµα θα απελευθερωθεί από τη διαπλοκή και την απαίτηση της οικονοµικής ολιγαρχίας να καθορίζει την πορεία του.
Οι πολιτικοί να ‘χουν κοινωνικό εταίρο τον λαό και όχι τα οικονοµικά τζάκια. Η δύναµη ενός πολιτικού είναι η στήριξη του από τον λαό και όχι από τους εκπροσώπους των οικονοµικών τζακιών. Να απαλλαγεί το πολιτικό σύστηµα από την «κατοχή» των κέντρων εξουσίας από τα οικονοµικά συµφέροντα. Να µπει η πολιτική µπροστά από την οικονοµία. Είναι εθνική ανάγκη να γίνουν αλλαγές και µεταρρυθµίσεις για να πιστέψει ο λαός σ’ ένα ακηδεµόνευτο πολιτικό σύστηµα. Για να πιστέψει ξανά ότι µε την ψήφο του ασκεί εξουσία και δεν είναι µια τυπική διαδικασία. Είναι αποδοκιµασία προς τη ∆ηµοκρατία, όταν η αποχή στις εκλογές έφθασε στο 60%!
Όσο θα λειτουργεί ένα νοσηρό πολιτικό σύστηµα θα ξεριζώνει την ψυχή των ανθρώπων και δεν θα υπάρχει ελευθερία πνεύµατος για να ασχοληθούν µε τα κοινά. Η ∆ηµοκρατία θα παραµένει καχεκτική, θα χάνει την περηφάνεια της και θα αµαυρώνονται οι λάµψεις των αρχών της. Η ∆ηµοκρατία είναι τρόπος ζωής, είναι µια µεγάλη πράξη θάρρους καί πίστης. Είναι αχρηστευµένη όταν έχει γίνει µέσο υπηρέτησης των οικονοµικών συµφερόντων, ντόπιων και ξένων, και ο λαός επικοινωνεί µε την εξουσία µε κολοβωµένα δικαιώµατα. Τότε το πολιτικό σύστηµα έχει συγχωνευθεί µε ένα δήθεν δηµοκρατικό οικοδόµηµα που είναι ετοιµο να σωριασθεί. Απαιτούνται λοιπόν κρυστάλλινες πολιτικές θέσεις, ιδιαίτερα από τις νέες πολιτικές κινήσεις, και όχι δόλιες απολίτικες θέσεις για να παραπλανήσουν τον λαό. Η διαφορά µιας νέας πολιτικής κίνησης εκφράζεται µε θέσεις και όχι µε αποκλεισµούς των πολιτικών ανταγωνιστών. Η αναζήτηση του αφθάρτου σε µια κοινωνία καπιταλιστική είναι δύσκολη. Όσοι πολιτικοί πιστεύουν ότι προέρχονται από παρθενογένεση, πρέπει να γνωρίζουν ότι µέχρι τις εκλογές θα έχουν «φθαρεί» κι αυτοί.
Στην Ελλάδα είναι πολύ σκληρό και εξόχως ανταγωνιστικό το πεδίο της πολιτικής. Η κολυµβήθρα του Σιλωάµ δεν προλαβαίνει να δέχεται πολιτικούς. Με περισσότερους πολιτικούς η «πελατεία» της θα αυξάνεται!!
*Ο Βασίλης Πεντάρης είναι π. βουλευτής Χανίων
