Το όπλο από µόνο του δεν σκοτώνει. Όπως και το αυτοκίνητο από µόνο του δεν προκαλεί ατύχηµα και το κουζινοµάχαιρο το ίδιο, κ.λπ.
Το πρόβληµα δεν είναι τα όπλα, τα οποία άλλωστε πάντα είχαµε, ειδικά εδώ στην Κρήτη, και συχνά καλούµασταν να τα χρησιµοποιήσουµε εναντίον κάποιου εχθρού ή… “ανεπιθύµητου µουσαφίρη”.
Αν κοιτάξετε σε λίγο παλαιότερες φωτογραφίες Κρητικών, θα δείτε ότι στις περισσότερες όλοι φέρουν όπλα (και συνήθως πάνω από ένα). ∆εν ήταν µόνο έθιµο (όπως λένε κάποιοι), αλλά ανάγκη.
Κι αν κάποιοι πουν πως αυτή η ανάγκη εξέλειψε, µην ξεχνάµε πως η Ελλάδα συνορεύει από ξηράς µε τέσσερις χώρες εκ των οποίων τουλάχιστον οι τρεις δεν θεωρούνται ιδιαίτερα φιλικές.
Το όπλο δεν έχει προσωπικότητα ή άποψη και δεν παίρνει µόνο του πρωτοβουλίες. Το όπλο έχει όµως χειριστή. Και ο χειριστής έχει και προσωπικότητα και άποψη και βούληση. Αλλά αυτό που επίσης θα έπρεπε να έχει ο κάθε χειριστής ενός τέτοιου εργαλείου είναι η εκπαίδευση. Κατά τη γνώµη µου το πρόβληµα είναι ότι οι άνθρωποι δεν εκπαιδεύονται σήµερα στα όπλα και δεν εννοώ µόνοι τους κρυφά στις χωµατερές, αλλά από την Πολιτεία. Παράδειγµα, ακόµη και όσοι άντρες πάνε στο στρατό (πλην αυτούς στις ειδικές δυνάµεις), ζήτηµα είναι στον ένα χρόνο θητείας να ρίξουν 10 βολές!
Και όταν λέµε εκπαίδευση δεν εννοούµε µόνο σε ό,τι αφορά το χειρισµό και τη λειτουργία του κάθε όπλου, αλλά ένα ευρύτερο πλαίσιο αντίληψης συµπεριφοράς και κατανόησης κάποιων πραγµάτων.
Όπως, ας πούµε, γίνεται και µε το αυτοκίνητο ή τη µηχανή. Για να έχει κάποιος τη δυνατότητα και το νόµιµο δικαίωµα να χειριστεί αυτό το (εν δυνάµει θανατηφόρο) µέσο, θα πρέπει να περάσει από µία καθορισµένη εκπαίδευση η οποία, εκτός από το τεχνικό µέρος και την εκµάθηση λειτουργίας και χειρισµού του αυτοκινήτου περιλαµβάνει και την εκµάθηση και αφοµοίωση κάποιων πολύ βασικών κανόνων οδηγικής και οδικής συµπεριφοράς και ασφάλειας.
Με την εκπαίδευση δεν µαθαίνουµε µόνο όλα όσα αφορούν στον χειρισµό, αλλά διαµορφώνουµε και µία διαφορετική αντίληψη για το πώς το πότε και το γιατί σε σχέση µε τη χρήση. Και καθώς η αντίληψη γενικότερα είναι συνυφασµένη µε την νοοτροπία (και το αντίστροφο), ίσως αλλάζοντας την αντίληψη να καταφέρουµε να αλλάξουµε και την νοοτροπία
Καλό θα ήταν να µην υπήρχαν όπλα και οι Κινέζοι να µην είχαν εφεύρει το µπαρούτι, αλλά αφού υπάρχουν και όλοι έχουν (και ειδικά οι γείτονες µας) θα πρέπει να µπορούµε κι εµείς να έχουµε. Να τα κατέχουµε νόµιµα, να εκπαιδευόµαστε (µε σοβαρή και ουσιαστική εκπαίδευση µε αυστηρούς κανόνες, από την Πολιτεία), να µάθουµε να τα σεβόµαστε και ίσως έτσι να πάψουν να αποτελούν δείγµα µαγκιάς, προέκταση του εγωισµού και µέσον για να λύνουν κάποιοι τις διαφορές τους.
“Το καριοφίλι που θωρείς
ψηλά στον τοίχο
να σκουριάζει,
παιδάκι μου, μην
απορείς, αγιολιβάνι
του ταιριάζει.
γιατί χωρίς αυτό,
χωρίς-χωρίς το φλογερό του στόμα
θα ‘μαστε σκλάβοι, σκλάβοι ακόμα.”
(αναφορά από τον ποιητή Ι. Πολέμη)
