Κύριε ∆ιευθυντά,
περίλυπη και απαρηγόρητη ήταν η ηλικιωµένη κυρία σε χωριό της ενδοχώρας.
– «Πώς θα µαζέψω τις ελιές παιδί µου», έλεγε στον συγχωριανό της, που πλέον έµεινα µόνη χωρίς σύζυγο και γιο που έχασα σε τροχαίο δυστύχηµα. «∆εκαπέντε ρίζες ελιές έχω, όλες κι όλες, και βγάζαµε το λάδι της χρονιάς και τώρα δεν βρίσκω εργατικά χέρια να τις µαζέψω, που είναι σε βεντέµα! Λυπούµαι να χαθεί το λάδι και ακόµα περισσότερο στεναχωριέµαι που θα πρέπει να το αγοράζω για όλο τον χρόνο!
∆εν µας φτάνει η ακρίβεια στα τρόφιµα και τα αγαθά αλλά να αγοράζουµε και το λάδι; Αυτό, που ποτέ δεν µας έλειψε;»
«Μην στεναχωριέσαι κυρία Μαρία κάποιος θα βρεθεί να σε βοηθήσει, άν ο καιρός πάει καλά και τελειώσω τις δικές µου θα έλθω να σε βοηθήσω», της απάντησε.
«Αλήθεια µου λέεις γιόκα µου; (και βούρκωσαν τα µάτια της) θα βοηθήξω και εγώ όσο µπορώ, ο Θεός να σε έχει καλά!».
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία
Γιάννης Μ. Γαβριλάκης
