Βράδυ στο καφενείο της Σαρακήνας στο Σέλινο. Έξω βροχή και ελαφρύ κρύο.
Εδώ χτυπάει η καρδιά του χωριού!
Το παραδοσιακό καφενείο – µπακάλικο του χωριού είναι ανάσα ζωής για τους λιγοστούς εναποµείναντες κατοίκους. Είναι το µοναδικό καφενείο που απέµεινε από τα πέντε που υπήρχαν στο χωριό, τότε που αριθµούσε δεκάδες ψυχές πριν πάρουν τον δρόµο της ξενιτειάς και της αστυφιλίας.
Ας κάνουµε έναν κύκλο γύρω µας. Στο κέντρο η σόµπα αναµµένη. Πάνω της βράζει το αρωµατικό βραστάρι και στον φούρνο ροδοκοκκινίζουν οφτές πατάτες. Γύρω-γύρω στα στενά τραπεζάκια, παρέες απολαµβάνουν τη συντροφιά, τη ζεστασιά, την κουβέντα. Στον τοίχο η τελευταίας τεχνολογίας τηλεόραση παίζει τις ειδήσεις, για να ακολουθήσουν οι σχολιασµοί, οι τοποθετήσεις, οι διαφωνίες. Φυσικά όταν αρχίσει το αγαπηµένο σήριαλ επικρατεί άκρα σιωπή.
Στην µια γωνιά το ψυγείο µε τα τυριά, αλλαντικά, γλυκά. Στην άλλη το τραπέζι µε το ψωµί, το παξιµάδι, τα κέικ και τα λουκούµια. Στον τοίχο τα ράφια στολισµένα µε λογής λογής πραµάτειες. Ό,τι ζητήσει η όρεξη και ό,τι λέιβεται του καθενός. Από βελόνα µέχρι απορρυπαντικά, από καραµέλες µέχρι ζυµαρικά, από είδη οικιακής χρήσης µέχρι κατσουνάκια για τα ελαιόδιχτα, από τσιγάρα µέχρι ντεπόν. Λίγο από όλα και όλα!
Πρόσφατα άκουσα κάποιον παραθεριστή να ρωτάει εναγωνίως που θα βρει µιά κονσέρβα ”ΡΑΜΟΝΑ”. Νοστάλγησε τα φτωχικά χρόνια της νιότης του ο τύπος και ας ήταν τώρα µέγας και τρανός και είχε και του πουλιού το γάλα. Μα που αλλού θα την έβρισκε, παρά στο παραδοσιακό καφενείο της Σαρακήνας ή σε όποιο άλλο παραδοσιακό καφενείο έχει αποµείνει στα υπό ερήµωση χωριά του Σελίνου.
Σηµαντική θέση στο καφενείο, έχει και ο χώρος που φιλοξενεί τον παραδοσιακό τηλεφωνικό θάλαµο. Στέκει αγέρωχος, αναλλοίωτος στην φθορά του χρόνου, όπως τον είχε τοποθετήσει ο ΟΤΕ προ αµνηµονεύτων ετών, µε το ίδιο ακριβώς τηλέφωνο, που πρέπει να βάλεις το δαχτυλάκι στις τρυπούλες και να σχηµατίσεις τον αριθµό. Και ναι λειτουργεί άριστα!
Όπως ο φάρος, που κάποτε φώτιζε και προστάτευε τους ναυτιλλοµένους, πριν ανθήσει η τεχνολογία και σήµερα είναι στολίδι λιµανιού ή βραχονησίδας ,έτσι και το καφενείο στολίζει, φωτίζει, αναντρανίζει, εµψυχώνει, ενδυναµώνει τους κατοίκους του χωριού. ΦΑΡΟΣ ΖΩΗΣ!
Στο καφενείο θα πιούµε τον πρωινό καφέ, στο καφενείο θα κάνουµε το διάλειµµα από την εργασία, στο καφενείο για την βραδινή αποσπερίδα. Στο καφενείο για να κεράσουµε τον φίλο µας, τον περαστικό, τον ξενοµπάτη. Στο καφενείο θα κεράσουµε για την χαρά µας, και εκεί θα µοιραστούµε τον προβληµατισµό µας και την λύπη µας. Στο καφενείο για να βρούµε τον εργάτη και εκεί για να µας βρει ο εργάτης. Στο καφενείο για να παίξουµε την µπιλότα, και εκεί για την κοινωνική µας ενηµέρωση της περιοχής. Από το καφενείο θα περάσει ο ταχυδρόµος, η βοήθεια κατ οίκον, και ενίοτε κάποιος νεοδιοριζόµενος γιατρός.
Πολλές φορές σκέφτοµαι ότι το κράτος θα έπρεπε να στηρίζει και να επιδοτεί αυτά τα παραδοσιακά εναποµείναντα καφενεία στα υπό ερήµωση χωριά. Επιτελούν λειτούργηµα σε όλους όσους, σε πείσµα των καιρών εξακολουθούν να διαµένουν στο χωριό, δεν ασπάστηκαν την αστυφιλία, ή κάνουν την αποκέντρωση όπως η γράφουσα
Προτρέπω λοιπόν όπου υπάρχει καφενείο να το υποστηρίζουµε, και όταν ανοίγει η πόρτα του για να µπει κάποιος, να συνεχίσει να ακούγεται από τους καθήµενους: ΚΕΡΑΣΕ ΤΟΝ.
Ακόµη ηχεί στα αυτιά µου, νεοφερµένη τότε στο χωριό, το «Σπάσε δυό γκαζόζες», και ακόµη βλέπω τον δίσκο µε τα ποτήρια να κάνει την γύρα στους θαµώνες!
Καφενείο λοιπόν στο χωριό ίσον συντροφιά, ενηµέρωση, ψυχαγωγία, παράδοση, πολιτισµός , πολιτιστική κληρονοµιά.
Καφενείο στο χωριό ίσον ΖΩΗ!
