Το µετέωρο βήµα του… τουρισµού!

Οι µονοκαλλιέργειες δεν είναι ποτέ καλές στη γεωργία. Όπως ούτε στην οικονοµία, στην κοινωνία, στην παραγωγή…
Έτσι ο σχεδόν µονοδιάστατος τρόπος ανάπτυξης της χώρας µας εδώ και δεκαετίες -πόσο µάλλον της Κρήτης- που βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στον τριτογενή τοµέα των υπηρεσιών, µοιάζει κάθε φορά που µια κρίση ξεσπάσει στη γειτονιά µας (κάτι που γίνεται πάρα πολύ συχνά) µε τον… Μαρτσέλο Μαστρογιάννι, που υποδύεται τον πρωταγωνιστή ήρωα του Θεόδωρου Αγγελόπουλου στο “Μετέωρο βήµα του Πελαργού”, µε τις υπαρξιακές αγωνίες και ανησυχίες, τα αδιέξοδα, τους προβληµατισµούς του.
Η υπόθεση βέβαια δεν είναι καθόλου… ποιητική, ούτε κινηµατογραφική ειδικά όταν µιλάµε για την οικονοµική ζωή του τόπου µας. Που είναι ξεκάθαρο ότι δεν µπορεί να βασίζεται στους επισκέπτες που µας έρχονται 7 µήνες το χρόνο!
Που ίσως θα έπρεπε να αναζητεί ένα µακροπρόθεσµο σχεδιασµό για τη στήριξη της αγροτικής παραγωγής, την ενίσχυση του µεταποιητικού – βιοτεχνικού τοµέα και µια προσπάθεια µε τη βοήθεια των ερευνητικών ιδρυµάτων για να γίνουν κάποια βήµατα στο τοµέα των νέων τεχνολογιών.
Αντ’ αυτού, ο τουριστικός τοµέας αναπτύσσεται σχεδόν µονοδιάστατα και δύσµορφα σε βάρος του φυσικού περιβάλλοντος πολλές φορές. Έχοντας φτάσει σε ένα σηµείο που υψώνεται πάνω από την οικονοµική ζωή του νησιού µας ως “Γίγαντας”, ένας “Τάλως” του 21ου αιώνα, ο µυθικός φύλακας της Κρήτης του οποίου το θεϊκό υγρό (ιχώρ) που έχει αντί για αίµα, παγώνει κάθε φορά που ξεσπά µια κρίση στα Βαλκάνια, στο Αιγαίο, τη Β. Αφρική, τη Μέση Ανατολή.