Συνηθίζουμε να λέμε “το κάρο μπροστά από το άλογο” όταν κάτι γίνεται… ανάποδα και αντίστροφα από τη σωστή σειρά.
Η συγκεκριμένη φράση δεν ταιριάζει να περιγράψει όσα έχουν γίνει στα Χανιά την τελευταία 40ετία (σύγχρονος τρόπος διαχείρισης απορριμμάτων, βιολογικοί καθαρισμοί σχεδόν παντού, νέες τεχνολογίες στην καθημερινότητά μας, βελτίωση βιοτικού επιπέδου λόγω αύξησης του τουρισμού κ.α.) αφού μια πρόοδος σε πολλά επίπεδα είναι δεδομένη και καταγεγραμμένη. Παράλληλα όμως είναι στρουθοκαμηλισμός να αρνείσαι να βλέπεις και όσα αρνητικά βιώνουμε ειδικά το τελευταίο διάστημα.
Δηλαδή ακόμα και σήμερα: Συζητάμε για ένα τόπο που κινδυνεύει να χάσει τη φυσιογνωμία του προς χάριν του “φολκλόρ” τουρισμού, βλέπουμε τις υποδομές να “στενάζουν” από μια σειρά ελλείψεις και τις διαπιστωμένες κοινωνικές ανισότητες να οξύνονται, αντικρίζουμε και πάλι λύματα στο λιμάνι λες και είμαστε στη δεκαετία του ‘50(!), και δεν μπορεί παρά να ανησυχούμε και για το ότι το μοναδικό φυσικό περιβάλλον της Κρήτης αντιμετωπίζεται ως προϊόν της αγοράς και εκεί επικεντρώνεται η διαχείριση του!
Σίγουρα το κάρο δεν βρίσκεται μπροστά από το άλογο στον τόπο μας, αλλά ποιος μπορεί να πει ότι το άλογο δεν έχει μπει μέσα στο κάρο που παραμένει… στάσιμο και κινδυνεύει να σπάσει από το μεγάλο βάρος;
