Θλιβερές καταστάσεις

Θα το γράψω όπως το νιώθω.
Έχουµε την εντύπωση πια ότι αρχίσαµε να κοροϊδευόµαστε στα Χανιά για τη χηρεύουσα θέση της Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου.
Σχεδόν για έναν ολόκληρο χρόνο συζητούν οι ιεράρχες της Κρήτης, γράφουν, σβήνουν και ξαναγράφουν.
Ειλικρινά είναι κρίµα.
Αβίαστα λοιπόν βγαίνει το συµπέρασµα πως εκτός από το «µπαϊράκι» που σήκωσαν κάποιοι απέναντι στη φωτισµένη καθοδήγηση του Οικουµενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολοµαίου, η έντονη ενόχληση που αισθάνονται αρχίζει βαθµηδόν και µε προοπτική να µεταφράζεται σε µια προοπτική… απόσχισης από το Πατριαρχείο.
Αυτό δεν µπορούµε εµείς οι Κρητικοί να το επιτρέψουµε. ∆ιότι δεν χρειάζεται να δοκιµάσεις όλη τη θάλασσα, για να καταλάβεις πως είναι αλµυρή. Μια κουταλιά φτάνει.
Και φυσικά δεν ασχολούµαστε µε το τυφλοσούρτη της ονοµατολογίας· αν πρόκειται να καλύψει τη χηρεύουσα θέση της Μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου ο ένας ή ο άλλος Αρχιµανδρίτης.
Το πρόβληµα είναι βαθύτερο και φάνηκε τώρα σε όλη του τη διάσταση.
Παγίδευσαν τη δηµοσιότητα ωσάν να πρόκειται για θεατρική παράσταση ή ένα ποδοσφαιρικό ντέρµπι.
Εµείς µεγαλώσαµε στην Κρήτη και µάθαµε και ξέρουµε ότι η Εκκλησία της Κρήτης είναι υπό τη φωτεινή καθοδήγηση του Πατριαρχείου.
Όταν οι άνθρωποι απαλλάσσονται από την αξία τους, τότε η φήµη τους περιµένει τη φάση της επ’ άπειρον αναπαραγωγής.
Οπότε ποιος ο λόγος να γράφεται η ιστορία;