Αποχαιρετώντας µε ευγνωµοσύνη το έτος που εκπνέει, σφραγίζουµε στην πιο ευαίσθητη γωνιά της ψυχής µας κάθε όµορφη ανάµνηση και κάθε πολύτιµο µάθηµα που έγινε φως στην πορεία µας, ενώ αφήνουµε οριστικά πίσω µας τις σκιές και τις λύπες που µας βάρυναν. Με την καρδιά να πληµµυρίζει φως κι ελπίδα, υποδεχόµαστε τον Καινούργιο Χρόνο (2026), που έρχεται ως πνευµατική υπόσχεση για µια νέα, λαµπερή αρχή. Ευχόµαστε ολόψυχα ο χρόνος που ανατέλλει να σας βρει όλους υγιείς, δυνατούς και να πληµµυρίσει το σπίτι σας µε άφθονη αγάπη, βαθιά ειρήνη και κάθε θεϊκή ευλογία!
Και επειδή σε αυτόν τον ευλογηµένο τόπο, στην ιερή γη της Κρήτης, τα ήθη και τα έθιµα είναι η αδιάσπαστη ρίζα και η ψυχή µας -µια κληρονοµιά που αρνούµαστε να χαθεί στη λήθη του χρόνου- σας φέρνουµε ξανά στη ζωή τα παραδοσιακά Κάλαντα της Καντάνου. Αυτά τα Κάλαντα, των οποίων η µελωδία σίγασε στην περιοχή πριν από 45 περίπου χρόνια, διασώθηκαν δε από προφορικά από τον Παναγιώτη Κ. Αντωνακάκη (1908-1997). Είναι οι ιεροί στίχοι των παππούδων µας, η τραγουδιστή φωνή της παράδοσης που µας ενώνει µε τις ρίζες µας , µας κάνει ένα µε την ιστορία αυτού του τόπου, αρνούµενη πεισµατικά να επιτρέψει στη λήθη να σβήσει το φως της µνήµης µας.
«Ταχιά ταχιά ναι αρχιµηνιά ταχιά ‘ναι αρχή του χρόνου
να τον καληµερίσουµε τούτο το νιο αφέντη
πέντε φορές αφέντεψε και πάλι αφέντης είναι
πέντε κρατούν το µαύρο του και οκτώ το χαλινάρι
και δέκα τον παρακρατούν αφέντη καβαλάρη
καβαλικεύει χαίρεται πεζεύγει καµαρώνει
κι όπου πατήσει ο µαύρος του πηγάδια θεµελιώνει
πηγάδια πετροπήγαδα και αυλές µαρµαρωµένες
σίµα και σίµα το φλουρί και σίµα το λογάδι
και στον αφρό του λογαδιού κοιµάται ο νιος αφέντης
να τον ξυπνήσω µε νερό φοβάµαι µην κρυώσει
να τον ξυπνήσω µε κρασί φοβάµαι µη µεθύσει
φέρετε µήλα δώδεκα κυδώνια δεκαπέντε
και ένα κλαρί βασιλικό ίσως να τον ξυπνήσω
Είπαµε δα τ αφέντη µας να πούµε της κυράς µας
Κυρά ψηλή κυρά λιγνή κυρά καµαροφρύδα
κυρά την κόρη σου ζητεί γραµµατικός τη θέλει
κι αν είναι και γραµµατικός πολλά προικιά γυρεύει
γυρεύει µύλους δώδεκα και µε τους µυλωνάδες
γυρεύει αµπέλια ατρύγητα και µε τους τρυγητάδες
γυρεύει και τη θάλασσα µε όλα της τα καράβια
γυρεύει και τον κυρ βοριά να τα καλαρµενίζει
Είπαµε δα και της κυράς να πούµε και της βάγιας
Άψε βαγίτσα το κερί βαγίτσα το λυχνάρι
να µπεις να βγεις στην κάµαρα να δεις τι θα µας βάλεις
βάλε πανέρι κάστανα πανέρι µοσκοκάρι
και ένα γυαλί καλό κρασί να πιει το παλικάρι
κι από τη γρα την όρνιθα κανένα αβγουλάκι
κι αν είναι κι απ τη γαλανή ας είναι ζευγαράκι
κι από το γέρο πίθαρο καµιά σταλιά λαδάκι
κι από το σακουλάκι σας κανένα δεκαράκι
Κι αν είναι µε το θέληµα και µε τον ορισµό σας
ανοίξετε την πόρτα σας να µπω στ αρχοντικό σας»
Mε εκτίµηση
Παναγιώτης Ι. Αντωνακάκης
