Τα τραίνα που φύγαν…!

Αν πάρεις τηλέφωνο αυτή τη στιγµή για ραντεβού στις δηµόσιες υπηρεσίες ψυχικής υγείας, θα σου κλείσουν τον επόµενο µήνα αν είσαι τυχερή ή τυχερός. Ίσως σε δύο. Μπορεί και σε τρεις. Μέχρι τότε, έχει ο Θεός.
Έχει ο Θεός… αλλά το µυαλό έχει;
∆εν αστειεύοµαι, αν και µοιάζει έτσι. Αναρωτιέµαι όµως γιατί, σε µια πόλη σαν τα Χανιά, µε χαµηλούς σχετικά ρυθµούς και τόνους, όλοι έχουµε ανάγκη έναν ψυχολόγο. Σε κάθε πολυκατοικία υπάρχει το όνοµα τουλάχιστον ενός στο κουδούνι. Ένας σύµβουλος ψυχικής υγείας που διαπρέπει.
Κάπου έχουµε χαθεί και χρειαζόµαστε βοήθεια για να µας βρούµε.
Βέβαια, συµβαίνει και το εξής: υπάρχει µια διάχυτη αναστάτωση στην πόλη. Μια ενέργεια εχθρική. Όλοι είναι µε τον καυγά στο χέρι. Όλοι φταίνε. Όλοι φωνάζουν. Όλοι παραπονιούνται. Στον δρόµο, στα καφενεία, στις δουλειές.
Στα κοινωνικά δίκτυα βλέπω ανθρώπους να πετούν στον αέρα το χαρτί της παραίτησης σαν να είναι πτυχίο που αποκτήθηκε µε κόπο και τώρα… «αρχίζουν τα ωραία!» Κάποιοι άλλοι κρατούν το χαρτί της απόλυσης. Αυτοί είναι οι ζηλευτοί. Κορδώνονται ως σπουδαιότεροι. «Μπράβο σου που τα κατάφερες! Είσαι µάγκας!» σχολιάζουν οι της παραίτησης.
Κάπου γελάω και κάπου λυπάµαι.
Και ύστερα βλέπω νέα παιδιά στον δρόµο να τρέχουν στη δουλειά τους για να προλάβουν να χτυπήσουν την κάρτα εργασίας. Τέτοιες στιγµές χαίροµαι που µεγάλωσα. Και λίγο µε νοιάζει αν θα προλάβω. Το τρaίνο, κάποια στιγµή, το χάνεις έτσι κι αλλιώς. Σας το ορκίζοµαι.
Ακόµα κι όσοι δείχνουν πως έχουν πιάσει θέση στο πρώτο βαγόνι, δεν παύουν να το κυνηγούν πάνω σε ερηµωµένες ράγες. Κάποιοι κάνουν πως δεν τρέχουν αλλά λαχανιάζουν περισσότερο από όλους. Άλλοι τρέχουν µε µια ρόδα, άλλοι µε πατίνια. Κάποιοι µε τετράτροχα. Κάποιοι περπατούν στα δύο πόδια.
Ετούτοι µε τα πόδια θα φτάσουν τελευταίοι. Μα θα έχουν απολαύσει το ταξίδι. Με θέα από το παράθυρο, ένα ζεστό φιλί στο στόµα, µια φιλία να τους κρατά το χέρι και χιλιόµετρα -πολλά χιλιόµετρα- ουσιαστικής ζωής. Κι ας µοιάζει όλο αυτό σαν µια µικρή βόλτα στο λιµάνι.
Για εµάς που αγαπήσαµε τα τρaίνα αλλά τα προδώσαµε για µια µικρή βόλτα στο λιµάνι.
Για ένα ζεστό φιλί στο στόµα και ένα χέρι πιστό στο: «είµαι πάντα εδώ…»