Τα… προνόµια του κέντρου των Χανίων

Ζω στο κέντρο της πόλης κι είµαι προνοµιούχα. Το αυτοκίνητό µου είναι παρκαρισµένο µόνιµα και κανείς δεν µε κρίνει. Στη γειτονιά µου όλοι παρκάρουµε µόνιµα γιατί αν ξεσηκώσουµε τα αυτοκίνητά µας δεν θα ξαναπαρκάρουµε.
Περνώ ανάµεσα από το ΚΤΕΛ και την Κυδωνίας. Στο σηµείο αυτό µου ξυπνούν κάθε φορά κακές σκέψεις. Αν ήταν να δώσω ραντεβού µε µισητό άνθρωπο εδώ θα το ‘δινα. Ξέρετε πόσο κρύο κάνει τον χειµώνα σε τούτο το σηµείο; Βόρειος Πόλος! Συχνά σχηµατίζεται ένα τεχνητό βόρειο σέλας από τυχαία πυροτεχνήµατα και το απολαµβάνω.
Ζω στο κέντρο της πόλης και διασχίζω την πλατεία της 1866. Κάνω ζιγκ ζαγκ ανάµεσα από τα παρκαρισµένα µηχανάκια και προσέχω µην τρακάρω µε τους άλλους διερχόµενους πεζούς. Εδώ είναι ένα πολύ καλό σηµείο για να µάθεις να ελίσσεσαι. Μαθήµατα ζωής!
Περνώ τα φανάρια και αγοράζω funky πίτσα στο χέρι. Ωραίο όνοµα σκέφτοµαι. Χορταίνεις απόλαυση πριν καν δοκιµάσεις. Προχωρώ µασουλώντας την καυτή πίτσα στο καταχείµωνο και βρέχει. Έχω τον νου µου µη φάω καµιά τούµπα στα πεζοδρόµια που µοιάζουν µε πίστα για πατινάζ! Αν φάω δεν πειράζει. Το γέλιο κάνει καλό!
Στρίβω αριστερά στη Μουσούρων και αρχίζω να βγαίνω από τη γειτονιά µου και µπαίνω σε µια άλλη, οικεία και άγνωστη συνάµα. Άλλα ονόµατα, άλλες επιγραφές, άλλη ζωή.
Στέκοµαι µπροστά σε µια επιγραφή που γράφει µάνταλα. Στο µυαλό µου γεννιούνται χρώµατα και αρµονία. Ο Βούδας που κάθεται ατάραχος στο κέντρο του χώρου µου προκαλεί ζήλια.
Συνεχίζω τον δρόµο µου και φτάνω στα γουστόζικα καφενεδάκια. Ροκάδικα και τζαζάδικα για λίγους. Εδώ δεν υπάρχει οχλαγωγία ούτε τα χιτ της εποχής.
Τα πεζοδρόµια είναι παλιά, δεν γλιστράνε. Τα µηχανάκια άφαντα.
∆οξάζω τον Θεό που θα κάτσω λίγο να ξαποστάσω. Κάποτε θυµάµαι µε είχαν ρωτήσει γιατί συχνάζω στα µαγαζιά για γέρους. Μην πτοείστε! Γέρους εννοούν τους άνω των τριάντα!
Εγώ απλά δεν κατάφερα να υπερπηδήσω από τη µια εποχή στην άλλη. Εγώ ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να χαλάσεις κάτι χρήσιµο για να φτιάξεις κάτι άχρηστο.
Εγώ ζω ακόµα ευτυχώς σε µια άλλη εποχή που σώζει!