Ένα παιδί µπορεί να διδάξει σε έναν ενήλικο τρία πράγµατα. Να είναι ευτυχισµένος χωρίς ιδιαίτερο λόγο, να είναι πάντα απασχοληµένος µε κάτι και να ξέρει να απαιτεί µε όλη του τη δύναµη αυτό που θέλει.
Πάουλο Κοέλο
Ένας µεγάλος αγώνας είναι η ζωή και κανένας δεν στο λέει. Όταν αρχίσεις να το συνειδητοποιείς έχουν ήδη περάσει αρκετά χρόνια, τόσα ώστε να σε αφήνουν πιο µπερδεµένο και πιο ανασφαλή. Έπειτα έρχεται η επιβεβαίωση όλων αυτών που είχες ακούσει από τους συγγενείς, τους φίλους, τους γονείς. Θα σε προδώσουν, για αυτό µην εµπιστεύεσαι κανέναν. Θα σε πληγώσουν, για αυτό µην αγαπάς πολύ. Θα σε αδικήσουν, για αυτό µην δίνεις. Θα σε κακοµεταχειριστούν, για αυτό να τους έχεις από µακριά. Όλα αυτά τα λόγια, όση αλήθεια κι αν περιέχουν, είναι λόγια που καθορίζουν αλλά και δηµιουργούν πολλές συνθήκες στη ζωή µας. Συνθήκες οι οποίες µας οδηγούν σε σύγχυση, σε αδιέξοδο και σε θλίψη. Όχι δεν είναι φυσιολογικό, πόσο µάλλον αναµενόµενο να σε προδώσουν, να σε αδικήσουν και να σε κακοµεταχειριστούν. Αναµενόµενο και φυσιολογικό θα έπρεπε να είναι να σε αγαπούν και να αγαπάς, να σε προστατεύουν και να προστατεύεις, να σε εµπιστεύονται και να εµπιστεύεσαι. Και όλα αυτά έχουν αρχή µέσα από την οικογένεια και τέλος µέσα από τις σχέσεις που δηµιουργούµε σε όλη τη διάρκεια της ζωής µας.
Ζώντας µια ζωή γεµάτη κακοποίηση και γεµάτη ανασφάλειες, αγωνιζόµαστε σε ένα αγώνα που είναι χαµένος πριν ακόµα ξεκινήσει, αφού όλοι τελικά θα είναι χαµένοι σε αυτόν τον αγώνα ο οποίος ξεκινά µε λάθος τρόπο. Άλλωστε, πως να υπάρξει νικητής; Ποιος ορίζεται σαν νικητής; Αυτός που θα αποκτήσει πιο πολλά χρήµατα ή αυτός που θα αποκτήσει περισσότερη φήµη; Ποιος είναι ο νικητής σε αυτή την ζωή που ζούµε; Μήπως αυτός που δεν θα εµπιστευτεί κανέναν και άρα δεν θα προδοθεί ποτέ, ή µήπως αυτός που δεν θα αγαπήσει κανέναν άρα και δεν θα αγαπηθεί ποτέ;
Και όλο και δηµιουργούµε παιδιά ανίκανα να αισθανθούν και να σκεφτούν. Κι όµως αυτά τα σηµερινά παιδιά έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν το κενό µέσα στο οποίο τα οδηγούµε. Έχουν αρχίσει να αισθάνονται ότι κάτι πάει πολύ στραβά. Έχουν αρχίσει να βλέπουν τα σηµάδια της σαθρότητας και των µεγάλων ελλείψεων. Έτσι, οδηγούνται στην αντίδραση, προσπαθώντας να προστατευθούν από ένα περιβάλλον που όχι µόνο δεν τα προστατεύει, αλλά τα πολεµά. Και αυτό το περιβάλλον µπορεί να είναι η οικογένεια ή το σχολείο ή και τα δύο µαζί. Η προσπάθεια να κάνουµε αυτά τα παιδιά να αποδεχτούν τον παραλογισµό µιας ήδη αποτυχηµένης κοινωνίας είναι το λιγότερο ανεπίτρεπτη.
Όταν καταλάβουµε πως το µέλλον µας βρίσκεται στην διαύγεια και στην απλή κατανόηση ότι τα παιδιά µας είναι πολύ σοφότερα από εµάς, τότε θα µπορέσουµε να δούµε την αλλαγή που έρχεται. ∆εν χρειάζεται και δεν χρειάζονται τίποτα περισσότερο τα παιδιά µας από την αληθινή αγάπη. Αληθινή αγάπη είναι αυτή που δεν ζητά ανταλλάγµατα και δεν πληγώνει. Πόσες οικογένειες και πόσα σχολεία είναι σε θέση να προσφέρουν αυτό το αγαθό; Το µόνο αγαθό το οποίο θα έπρεπε να επιδιώκουµε να έχουµε στη ζωή µας. Ας ακούσουµε τα παιδιά γιατί αυτά ξέρουν καλύτερα τι είναι ζωή.
