Κώστα, πώς κλαδεύουµε τις ελιές µετά από µια χρονιά µεγάλης καρποφορίας;
Όταν κλαδεύεις τις ελιές µετά από βεντέµα,
να είσαι πάντα εγκρατής, εκεί είναι το θέµα!
Αρχικά, πρέπει να αναφέρουµε ότι η ελιά καρποφορεί σε κλαδιά βλάστησης της προηγούµενης χρονιάς. Αυτό σηµαίνει ότι η ετήσια βλάστηση των ελαιόδεντρων δε µας προσφέρει καρποφορία και εποµένως το έντονο κλάδεµα δε συνοδεύεται από αύξηση της παραγωγής. Μετά από µια χρονιά µεγάλης καρποφορίας, τα ελαιόδεντρα έχουν εξαντλήσει τα διαθέσιµα θρεπτικά συστατικά τους. Κλαδεύουµε, λοιπόν, ελαφρά, ώστε να ενισχύσουµε την καρποφορία των ελαιόδεντρων συνδυάζοντας µία ικανοποιητική βλαστική ανάπτυξη. Η µείωση του φυλλώµατος µέσω του κλαδέµατος πρέπει να κυµαίνεται στο 10-15% της συνολικής επιφάνειας. Κατά το κλάδεµα, αφαιρούµε τα ξερά κλαδιά, εσωτερικούς βλαστούς που διασταυρώνονται και βλαστάρια λαίµαργα που αναπτύσσονται γύρω από τον κορµό της ελιάς. ∆ιατηρώντας περισσότερο φύλλωµα, που είναι το εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας, µειώνουµε τη διάθεση της ελιάς για έντονη βλαστική ανάπτυξη, ενισχύοντας τη διάθεση καρποφορίας.
Κώστα, η πεθερά µου γκρινιάζει για να κλαδέψω αναρριχώµενες και δενδρώδεις τριανταφυλλιές. Τι να κάνω;
Κλάδεψε την τριανταφυλλιά, αυτή που αναρριχάται,
κι η πεθερά σου θα χαρεί, ξανά δεν θα βρυχάται.
Οι αναρριχώµενες τριανταφυλλιές αναπτύσσουν βλαστούς που µπορεί να φθάσουν σε µήκος τα 4-5 µέτρα και καλύπτουν τοίχους και πέργκολες. Στις συγκεκριµένες ποικιλίες, αφαιρούµε αρχικά τους ξερούς και αδύναµους βλαστούς από τη βάση τους, δένουµε στην υποστύλωση τους βλαστούς που αναπτύσσονται από τα κεντρικά κλαδιά και στη συνέχεια κλαδεύουµε τους δευτερεύοντες ανθοφόρους βλαστούς στα 3-4 µάτια.
Οι δενδρώδεις ποικιλίες τριανταφυλλιάς φτάνουν σε ύψος ενάµιση µε δύο µέτρα σχηµατίζοντας ένα ψηλό κεντρικό κορµό, από τον οποίο αναπτύσσονται τα κλαδιά της. Με το κλάδεµα, διατηρούµε αρχικά το δενδρώδες σχήµα κλαδεύοντας πάνω από το σηµείο διακλάδωσης του κεντρικού κορµού, τα µακριά κλαδιά περίπου στο ένα τρίτο του µήκους και τους χαµηλότερους βλαστούς στα 2-3 µάτια από τη βάση τους.
Κώστα, η θεία µου µε έχει ζαλίσει ποιες είναι οι πιο γνωστές ποικιλίες φίκου µπέντζαµιν;
Της θειάς η περιέργεια είναι πολύ µεγάλη,
µα για τον φίκο µπέντζαµιν, την τσιµουδιά θα βγάλει.
Ο φίκος βενιαµίν (Ficus benjamina) είναι το πιο διάσηµο είδος φίκου κι ένα από τα πιο εντυπωσιακά φυλλώδη φυτά γλάστρας. Οι ποικιλίες φίκου µπέντζαµιν διαφέρουν ως προς το χρώµα, το σχήµα και το µέγεθος του φυλλώµατος, καθώς επίσης στην ανάπτυξη που παρουσιάζουν. Ως προς το χρώµα, οι ποικιλίες φίκου µπέντζαµιν διαθέτουν από σκουρόχρωµο γυαλιστερό µέχρι πιο ανοιχτό πράσινο χρώµα, ενώ υπάρχουν και ποικιλίες µπέντζαµιν πανασέ (Ficus benjamina variegata) που εµφανίζουν διχρωµία µε τα πρασινοκίτρινα φύλλα τους. Η οικογένεια των φίκων περιλαµβάνει πολλά γνωστά και αγαπηµένα είδη φυτών. Εκτός από τον φίκο µπέντζαµιν, πολύ διαδεδοµένος είναι και ο φίκος ελάστικα (Ficus elastica) µε τα µεγάλα γυαλιστερά παχιά φύλλα του, ο ροδίτικος φίκος (Ficus nitida) µε τα µικρά οβάλ γυαλιστερά φύλλα και ο φίκος λυράτα (Ficus lyrata) µε τα µεγάλα δερµατώδη φύλλα σε σχήµα που θυµίζουν βιολί.
* Για περισσότερα άρθρα επισκεφθείτε το Garden blog που επιμελείται ο Κώστας Λιονουδάκης στο www.mistιkakipou.gr
