» Με αφορµή µια ταινία της Άλκηστης Βούλγαρη
Κοιτάζω το θαυµάσιο δέντρο του ∆ηµοτικού Κήπου. Το “Μεγάλο ∆ένδρο” που θα λέγε κι ο κοσµοκαλόγερος1, που άµα και το βλάψεις προκοπή δε θα δεις. Μέχρι πρόσφατα χάζευα τα παιδάκια να παίζουν κρυφτό στην κουφάλα του, και µια κοπέλα που χαιρόταν να ξαπλώνει δίπλα του να ακούει µουσική.
Και ξάφνου, περίφραξη! Μια συµβολική πράξη απαγόρευσης. Θαρρώ πως κάποιος σοβαρός λόγος, κάποια σοβαρή διαβούλευση θα οδήγησε στο συµπέρασµα πως αυτό είναι λύση…για ποιο πρόβληµα είπαµε;
Μην πλησιάζετε το δέντρο! Μην αγγίζετε τον κορµό! Μην πατάτε τις ρίζες! -τις βαθιά ριζωµένες στο χώρο και το χρόνο- Χρήζουν της προστασίας µας! – θα σας πουν µυστικά που δε θέλουµε να ακούσετε, µυστικά πέρα από τη µικρή µας ύπαρξη στη µικρή µας πόλη, στη µικρή µας χώρα, στη µικρή µας καθηµερινότητα στον πλανήτη Γη.
Αχ, Μεγάλο ∆ένδρο! πώς στέκεις αγέρωχο στο δικό σου κιρκάδιο ρυθµό. Σε φαντάζοµαι να αναρωτιέσαι από πού προέκυψε η ιδέα της προστασίας σου πρώτα µε “κάγκελα παντού” κι ύστερα µε την αθωότητα του παιδιού που φαίνεται κάπου κρύψαµε σε ένα σκοτεινό κοµµατάκι της ψυχή µας.
Προστατεύουµε ΤΟ δέντρο την ίδια στιγµή που στην άλλη πλευρά της πόλης, στο πολυσυζητηµένο πάρκο των Αγίων Αποστόλων, κόβονται µε περίσσεια βία πεύκα υγιή. Τα δέντρα χρειάζονται χώρο! Τα δέντρα είναι άρρωστα! Έτσι λένε και συνεχίζουν µε απάθεια τη σφαγή…(Να, δείτε εδώ!)**
Αδυνατώ, όπως κι εσύ, να χωρέσω την αλαζονεία που τρέφει την ιδέα ότι ο άνθρωπος δύναται να προστατεύει τη φύση, όχι ως µέρος της αλλά ως ο µέγας σωτήρας και χειραγωγός της. Με απαγορεύσεις, αλλά κυρίως αγορεύσεις, όπως περί βιωσιµότητας πεντάστερων θεριών κι ανεµογεννητριών, για µια ανάπτυξη Φρανκενστάιν, µα κυρίως Α-νά-πτυ-ξη!
Περισσότερο αδυνατώ να χωρέσω την έλλειψη ενστικτώδους ευαισθησίας, ή και αντίληψης;
Πώς ένας άνθρωπος χάνει την ικανότητα να συναισθάνεται τη φύση και τους άλλους; Πώς χάνει τη γνώση για το τι εστί υγιές;
Πώς ένα παιδί θα διατηρήσει αυτές τις ικανότητες αν του απαγορεύεται µε χίλιους τρόπους η επαφή µε τον ζωντανό κορµό, µε το δάσος, µε τις ρίζες; Και ταυτόχρονα µε δεκάδες χιλιάδες τρόπους του επιβάλλεται να συνηθίσει το τέρας;
Ίσως µοιάζει παράταιρο τη στιγµή που ο κόσµος καίγεται και βρισκόµαστε στη δίνη ενός απρόβλεπτου κυκλώνα µε πολλαπλά πρόσωπα διεστραµµένων ολιγαρχών, εµείς να ασχολούµαστε µε ένα µάτσο δέντρα. Όπως όµως κι αν το πιάσεις το κουβάρι του παραλογισµού, ίδια δεν είναι η ασθένεια;..είτε καταστρέφει δάση, είτε σχολεία θηλέων, φροντίζοντας βεβαίως πάντα, µα για τι άλλο, αν όχι για το κοινό καλό..!;
1. Αναφορά στο διήγηµα του Αλέξανδρου Παπαδιαµάντη “Υπό την βασιλικήν δρυν” Περιοδ. Παναθήναια, 1901.
2. Η ταινία: “Ροµπέν των ∆ασών” αποτελεί δηµιουργία της Άλκηστης Βούλγαρη µε βοηθό παραγωγής τη Μίνα Κουβάρα.
