Τα Χανιά αγαπούν την εικόνα τους. Την καλλωπίζουν, τη φροντίζουν, τη στήνουν προσεκτικά στο φως. Ένα λιµάνι καθαρό, µια παλιά πόλη χωρίς παρόν και ταυτότητα, µόνο παρελθόν για ενοικίαση. Εδώ όλα πρέπει να φαίνονται ωραία. Ακόµα και τα προβλήµατα. Αυτά που δεν αντέχονται τα κρύβουµε πίσω από τις καηµένες βουκαµβίλιες.
Λέµε πως είναι ήσυχη πόλη. Το λέµε συχνά. Το λέµε δυνατά. Κι ύστερα κορνάρουµε, θυµώνουµε, αγριεύουµε για το τίποτα. Στριµώχνουµε το εγώ µας σε ακριβά αυτοκίνητα, σε εντυπωσιακά µακιγιάζ, σε κλεµµένα χαµόγελα, σε θορυβώδη µπιστρό, αυτή την εξωφρενική µόδα! Αλήθεια πώς αντέχεται;
Στα Χανιά όλοι ξέρουν όλους. Εµένα ευτυχώς µε γνωρίζουν λίγοι. Ίσως επειδή δεν συχνάζω στα µπιστρό. ∆όξα τω Θεώ! Αυτό ακούγεται κακό αλλά µέχρι να καταλάβεις ότι σηµαίνει και κάτι άλλο: βλέµµατα που ζυγίζουν, κρίσεις που προηγούνται της γνωριµίας, µια διαρκής υπενθύµιση να µην ξεφύγεις. Έτσι και χαίροµαι που µε γνωρίζουν λίγοι.
Στα Χανιά µιλάµε για παράδοση, αλλά συχνά εννοούµε κούπες και µπαλωθιές. Μιλάµε για οικογένεια, αλλά πολλές φορές εννοούµε σιωπή. Μιλάµε για φιλοξενία αρκεί να µη φέρνεις αντιρρήσεις. Μιλάµε για πολιτισµό αρκεί να ανήκεις στην κλίκα αυτών που τον σχεδιάζουν.
Η πόλη δουλεύει εποχικά και σκέφτεται κοντόφθαλµα. Ζει για το καλοκαίρι και αντέχει τον χειµώνα. Τα νοίκια ανεβαίνουν, οι µισθοί όχι. Οι δρόµοι στενεύουν, αλλά δεν φταίει ποτέ κανείς συγκεκριµένος. «Έτσι είναι τα πράγµατα» λέµε.
Κι όµως, αυτά είναι τα Χανιά που δείχνουµε.
Τα Χανιά δεν είναι κακή πόλη. Είναι µια πόλη ανεκπλήρωτη. Ένας τόπος που θα µπορούσε να είναι πιο γενναίος απ’ όσο του επιτρέπεται. Που θυµώνει επειδή µένει στάσιµος. Που χρειάζεται ψυχολόγους γιατί έµαθε να σωπαίνει αντί να µιλά.
Ίσως τα Χανιά να γίνουν κάποτε πραγµατικά ήσυχα, επειδή δεν θα χρειάζεται πια να προσποιούµαστε κι είναι δύσκολο να προσποιούµαστε σε µια πόλη που ζει ανάµεσα στην πέτρα και στη θάλασσα, πότε µε νηνεµία και πότε µε καταιγίδα.
