Συνεργασίες

Αναζητείται ηγετική φυσιογνωµία για τη λύση των πολιτικοκοινωνικών προβληµάτων οφειλοµένων στην πολυδιάσπαση του κεντροαριστερού και αριστερού χώρου. Οι υπάρχουσες στα κόµµατα έχουν έλλειψη συνεννόησης.
Η ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς θέλει «αρετήν και τόλµην», η δε επανάκαµψη Τσίπρα, αν και έχει προβάδισµα στην ικανότητα να ηγηθεί αυτού του χώρου, υποσκάπτεται από διάφορες πολιτικές παρατάξεις, που έχουν προκύψει απ’ τον κατακερµατισµό. Ο κ. Μπίστης σε συνέντευξή του υπεραµύνθηκε στην ανάγκη ύπαρξης ενός κόµµατος, «το οποίο θα µπορεί να συσπειρώσει την αριστερά και ν’ ανοιχτεί προς τον χώρο του κέντρου…». Πρόσθεσε «µε τον Τσίπρα εντός του παιχνιδιού, αλλά χωρίς Βαρουφάκη και Κωνσταντοπούλου».
Αµηχανία προκαλείται, όταν κάθε οµάδα ή υποοµάδα προκρίνει διαφορετικούς όρους σε κάθε προσπάθεια εφαρµογής ενός προγράµµατος ρεαλιστικής πολιτικής αλλαγής. Οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ προκρίνουν την ενότητα των κοµµάτων της αριστεράς και τη στήριξη του υπό ίδρυσιν κόµµατος Τσίπρα. Αντίθετος µε τη συγκρότηση µετώπου προοδευτικών δυνάµεων είναι ο Νίκος Παπανδρέου, ευρωβουλευτής, ο οποίος θεωρεί ότι «το ΠΑΣΟΚ είναι το κυβερνητικό κόµµα που διαχρονικά έχει αποδείξει πως καταφέρνει να συνθέσει τις διαφορετικές απόψεις και να προχωρήσει µπροστά. Ο κ. Φάµελλος και όσοι µείνουν στον ΣΥΡΙΖΑ δεν αναζητούν µια ειλικρινή συνεργασία, αλλά ένα σωσίβιο πολιτικής σωτηρίας».
Πολιτικοί αναλυτές συµφωνούν για µια κυβέρνηση µειοψηφίας µε το επιχείρηµα της σταθερότητας. Τούτο, βέβαια, θα οδηγούσε σε συνθήκες πολιτικής ανωµαλίας, όπως συµβαίνει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Κυβερνήσεις συνεργασίας έχουµε στην Ιταλία, Ολλανδία, ακόµα και στη Γερµανία.
Το πρόβληµα οφείλεται στην ανυπαρξία εναλλακτικής πρότασης αντικατάστασης της κυβέρνησης της Ν.∆., εκ του ότι το σύνολο των υποψηφίων των κυβερνητικών κοµµάτων καταρρέει και δεν προβάλλεται καµία αξιόλογη πρόταση κυβερνητικής αλλαγής, που να µπορεί να προσπεράσει τις λύσεις της δικοµµατικής κυβέρνησης.
Οι ζυµώσεις για διέξοδο απ΄ τον κεντροδεξιό ή τον κεντροαριστερό χώρο έχουν ξεκινήσει. Ο αυξηµένος, όµως, ρόλος του κράτους στη διαµόρφωση κοινωνικής πολιτικής σε όλα τα επίπεδα δεν βρίσκεται να κατανοεί το πρόβληµα.
Ωστόσο Κεντροαριστερά και Αριστερά δεν πείθουν. Κανένα, δε, πρόσωπο δεν θεωρείται ικανό να ηγηθεί στον γενικό πληθυσµό. Σύµφωνα µε δηµοσκοπήσεις ο «κανένας» εξακολουθεί ν’ αποτελεί την ανάδειξη του αδιεξόδου στον κεντροαριστερό χώρο.