Στον καιρό της Τεχνητής Νοημοσύνης, τροφή για σκέψη

Είναι πραγματικά δύσκολο να επιλέξει κάποιος ένα συγκεκριμένο απόσπασμα από τα όσα σημείωσε ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης Γιώργος Χαλκιαδάκης στη συνέντευξή του στη Lifo. Μιλώντας για την Τεχνητή Νοημοσύνη, ως ένας ερευνητής που συγκαταλέγεται στο κορυφαίο 0,24 παγκοσμίως, καταφέρνει μέσα από μία συνέντευξη να δώσει τροφή για σκέψη σε όλους εμάς που νιώθουμε ακόμη γοητευμένοι και ενθουσιώδεις και τα όσα μας… προσφέρει “απλόχερα” η χρήση της Τ.Ν.
Ο Γ. Χαλκιαδάκης σημειώνει ότι η κακή χρήση της Τ.Ν. «μπορεί να είναι καταστροφική σε διάφορα επίπεδα. Το πιο άμεσο που φοβάμαι, γιατί το βλέπω να έρχεται πολύ γρήγορα, είναι ότι η ανεξέλεγκτη και λάθος χρήση της ΤΝ θα μας κάνει όλους, ατομικά και συλλογικά, πιο ράθυμους και πιο ηλίθιους».
Ποιος άραγε θα ήθελε για τo παιδί του να γίνει ένας χρήσιμος ηλίθιος σε ένα κόσμο όπου θα κυριαρχεί η μη σκέψη, η μη ηθική ή η αυτοματοποιημένη εναρμόνιση του ατόμου σε μια πολτοποιημένη μάζα!
Στο ίδιο μήκος κύματος όμως κινείται και η Ιωάννα Κωσταρέλλα επίκουρη καθηγήτρια Δημοσιογραφίας στο ΑΠΘ όπως διαβάσαμε σε κείμενό της που δημοσιεύθηκε την περασμένη Δευτέρα στην στήλη της εφημερίδας μας “Εντός εκτός και επί τ’ αυτά” με τίτλο: “Περισσότερα βιβλία ή περισσότερα εργαλεία;” και αφορούσε 500 σύγχρονα media labs σε δηµόσια σχολεία σε όλη τη χώρα, που ανακοίνωσε στις αρχές του µήνα που πέρασε η Υπουργός Παιδείας». Στόχος του συγκεκριμένου προγράμματος είναι «να αξιοποιηθούν τα τεχνολογικά εργαλεία και να δηµιουργηθούν στα σχολεία χώροι που τα παιδιά θα µαθαίνουν να φτιάχνουν podcast, vidcast, πληροφοριακά γραφήµατα και γενικότερα να παράγουν περιεχόµενο». Η κα Κωσταρέλλα αναρωτιέται «μήπως τα παιδιά δεν χρειάζονται media labs, γιατί ήδη γνωρίζουν και µάλιστα πολύ καλύτερα από τους µεγάλους πώς να φτιάχνουν βιντεάκια για το Tik Tok, αλλά βιβλιοθήκες που θα τους δώσουν έµπνευση για να φτιάξουν περιεχόµενο; Η επαφή µε τα βιβλία, αλλά κυρίως η ενίσχυση της δηµιουργικότητας και της φαντασίας, είναι το ζητούµενο για την εκπαίδευση στην εποχή της Τεχνητής Νοηµοσύνης». Η συγκεκριμένη θέση ταυτίζεται απόλυτα με αυτό που ο Γ. Χαλκιαδάκης σε μία αποστροφή του λόγου του σημειώνει: «είχα την τύχη να έχω εξαιρετικούς δασκάλους (ξεκινώντας ήδη από τα χρόνια του λυκείου, και θα τολμήσω να πω και του δημοτικού) αλλά και συγγενείς που πάντα μου έκαναν δώρο βιβλία, κυρίως λογοτεχνικά, και τους έχω ευχαριστήσει πολλές φορές γι’ αυτό. Για παράδειγμα τη νονά μου (την Κατερίνα Πόθου). Οπότε, αν είστε νονός ή νονά, προτείνω να κάνετε δώρο ένα βιβλίο».
Ας προβληματιστούμε και ας πράξουμε!