«∆ρόµος το σώµα σου
ανοιγµένος, λεύτερος
καθώς πλατύς
κι απέραντος
κείτεσαι κατά γης.
Γιε µου
…
Σκάλα ψηλή
το σώµα σου
και πάνω σου ανέβαινε
η Πατρίδα για το φως
…
Μερόνυχτα,
πόσα µερόνυχτα –
το αίµα σου έπηζε
ο κτύπος
της καρδιάς σου,
το δάκρυ σου,
…
Σκάλα – σκαλί
δάκρυ – σκαλί
κτύπος – σκαλί
Κι από τα σκορπισµένα µέλη σου,
κάθε κοµµάτι ακριβό
σκαλί
…
Κι από
τα θρυµµατισµένα σου όνειρα
κι από
τη θρυµµατισµένη σου
την τσακισµένη σου ιαχή
κι από την οµορφάδα σου
την τόλµη,
την αγάπη σου
…
µερόνυχτα,
πόσα µερόνυχτα
µαλάζοντας το αίµα
και τον βόγκο
έχτιζες,
έχτιζες Γιε µου,
τ’ ουρανού τη σκάλα
…
Μέσα από το δάσος
της σιωπής
στου τραγουδιού
µ’ οδήγησες
τη χώρα
Σ’ ευχαριστώ,
σ’ ευχαριστώ
Σε προσκυνώ και σου φιλώ
τα πόδια Γιε µου»
Μαρία – Μάγια Ρούσσου
Επίµετρο: ∆εκαεφτά του Νοέµβρη
Έχω στα χέρια µου ένα έξοχο τοµίδιο (το πρώτο), προσφορά µεγάλου αθηναϊκού φύλλου, µε τίτλο «Το µελάνι φωνάζει», που επιµελήθηκε ο ποιητής όσον αφορά στην ανθολόγηση των κειµένων και την εισαγωγή βέβαια, µικρό απόσπασµα της οποίας παραθέτω παρουσιάζοντας τη σκέψη του µε συγκίνηση.
«Όταν η ωµή κυνική δύναµη δεσπόζει στην εξουσία, τότε σαν ιστορική επιβράβευση ενός αλάνθαστου ενστίκτου εµφανίζονται οι νέοι µε την πίστη τους σε ένα ιδεώδες που είναι αφ’ εαυτού η απτή απόδειξη ότι τούτο είναι εφικτό.
…Ίσως ήταν αυτό το φως που σαν µαγνήτης προσέλκυε όλο και περισσότερους εκείνο το ιστορικό «τριήµερο» στο Πολυτεχνείο»!
Ηλίας Γκρης ποιητής
