Στης ακρίβειας τον καιρό

Η συζήτηση για την ευηµερία κολλάει συνήθως σε δύο αριθµούς: τιµές και µισθούς.
Και µετά χάνεται σε καβγάδες και πείσµατα για το ποιος «ευθύνεται» και ποιος «δικαιούται» να παρέµβει.
Αυτή η κλωτσοπατινάδα γίνεται συνέχεια τα τελευταία τρία χρόνια στην Ελλάδα.
Οι Αµερικανοί προτείνουν κάτι πιο καθαρό, σχεδόν ανησυχητικά απλό.
Μετρούν την πρόοδο σε χρόνο.
Σε ώρες εργασίας που απαιτούνται για να αγοράσεις το τυπικό καλάθι αγορών.
Ξέρω ότι αυτό που προτείνουν οι Αµερικανοί είναι εξτρεµιστικά προκλητικό για τους Ευρωπαίους.
Η Ευρώπη δεν είναι έτοιµη για να κάνει αυτήν τη συζήτηση.
Οι Αµερικανοί προτείνουν: ο µέσος άνθρωπος δεν ζει σε δείκτες, ζει σε ώρες.
Για να ευθυµήσουµε λίγο.
Πώς λέγαµε όταν ήµασταν νέοι «ήλθε η ώρα σου…».
Προσέξτε.
Οι τιµές µπορεί να ανεβαίνουν, αλλά δεν θα τσακώνεται ο Μητσοτάκης µε τον Φάµελλο.
Οι τιµές µπορεί να ανεβαίνουν και ταυτόχρονα η ζωή να γίνεται πιο προσιτή, αν η ώρα εργασίας αγοράζει περισσότερα.
Ουτοπικό;
Ίσως…
Μα καλά, όλα οι Αµερικανοί θα τα σκέφτονται τέλος πάντων…