» Θα διεξαχθει στις 29-30-31 Γενάρη 2026 στην Έδρα της Κ.Ε. στον Περισσό
» ∆ιέξοδο θα δώσει ο λαός!
Κύριε διευθυντά,
µέρες πολέµου. Η «φωτεινή εποχή» που έταζαν στους λαούς αποδείχθηκε σκοτάδι βαθύ. Στα κανάλια και στις άλλες ντουντούκες τους, τα ψεύτικα λόγια ευηµερίας τώρα αντικαταστάθηκαν από παραγγέλµατα, απειλές, ρεπορτάζ για τους «ανίκητους στρατούς» και τις «αβύθιστες φρεγάτες». Το σάπιο σύστηµά τους µυρίζει θάνατο και σαπίλα. Βουλιάζει όλο και πιο βαθιά µέσα στα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις του, ετοιµάζεται πυρετωδώς για µεγάλο «ξεκαθάρισµα λογαριασµών», ανασύρει τις σκονισµένες θεωρίες περί «ζωτικού χώρου», ρίχνει και τις τελευταίες µάσκες και τα προσχήµατα.
Πλάι στην αλυσίδα παραγωγής που βγάζει τανκς κι αεροπλάνα, τα αστικά επιτελεία στήνουν την αλυσίδα του τρόµου και του εκφοβισµού: Τις απειλές για «αστάθεια», τις κραυγές για «εθνική» οµοψυχία γιατί τα δύσκολα είναι µπροστά, τις νουθεσίες να διαλέξει ο λαός ιµπεριαλιστικό στρατόπεδο, γιατί «έξω απ’ το µαντρί» τον τρώει ο λύκος.
Οι «ανίκητοι στρατοί» και οι «πανίσχυρες αρµάδες» µπουκάρουν «χωρίς αντίπαλο» από τη Βενεζουέλα έως την παγωµένη Γροιλανδία, και από τις ερήµους της Γάζας έως τα βουνά του Ιράν. Από κοντά οι κήρυκες του εφησυχασµού και της παράλυσης, οι «αναλυτές» των «µεγάλων συµβιβασµών», οι «ονειροπόλοι» της επιστροφής σε κάποια υποτιθέµενη «ειρηνική περίοδο» του καπιταλισµού, οι σχολαστικοί «νοµικοί» του «διεθνούς δικαίου» που ψάχνουν αν οι επεµβάσεις γίνονται «νοµότυπα», ενίοτε και οι «αντιιµπεριαλιστές» που διαλέγουν ιµπεριαλιστές.
Είτε έτσι είτε αλλιώς, οι λαοί στη γωνία, να κρατάνε την ανάσα τους, να προβληµατίζονται και να οργίζονται «βουβά», να στέκουν «ανίσχυροι», γιατί οι αντίπαλοι είναι «πανίσχυροι», γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι και «δεν είναι ώρα» να αµφισβητεί κανείς.
***
Κι όµως, αν δει κανείς πιο προσεκτικά την εικόνα, βλέπει τις «ρωγµές» να µεγαλώνουν στο σάπιο καπιταλιστικό σύστηµα, που έχει τους δικούς του «αδάµαστους» νόµους: Ο απόλυτος νόµος, το κυνήγι του µέγιστου κέρδους, ο ανταγωνισµός των καπιταλιστών, των κρατών και των συµµαχιών τους, η µάχη για την πρωτοκαθεδρία στο ιµπεριαλιστικό σύστηµα, αγκαλιάζει και διαβρώνει τα πάντα. Τα «πανίσχυρα» κράτη τους και τους «κραταιούς θεσµούς» τους, τις «ευηµερούσες οικονοµίες» τους και τις «ακλόνητες συµµαχίες» τους.
Ποιος να το ‘λεγε, λίγα χρόνια πίσω, πως οι «πρώτες και µε απόσταση» ΗΠΑ θα ξεκαθάριζαν ότι «δεν µπορούν να σηκώνουν τα βάρη σαν τον Ατλαντα». Ποιος να το ‘λεγε πως οι ΝΑΤΟικοί σύµµαχοι θα «ταυροκοιτάζονταν» κάπου στη Γροιλανδία, εκτοξεύοντας µεταξύ τους απειλές πολέµου. Πως η «ακάθεκτη» γερµανική «ατµοµηχανή» θα έµενε σταµατηµένη τρία χρόνια τώρα. Πως στις εκθέσεις αυτοκινήτων της, δεν θα έψαχναν τώρα ειδικευµένους εργάτες, αλλά στρατιώτες για τις κρεατοµηχανές του πολέµου…
Είναι µερικές µόνο από τις πολλές καθηµερινές αποδείξεις που επιβεβαιώνουν ότι η Ιστορία δεν είναι σταµατηµένη. Οτι η κινητήρια δύναµή της – οι αντιθέσεις – συνεχίζει να δουλεύει κινώντας τον «τροχό», διαµορφώνοντας την πορεία των πραγµάτων, φέρνοντας τους λαούς ξανά και ξανά µπροστά στα µεγάλα διλήµµατα: Στην «προσαρµογή στα νέα δεδοµένα» της πολεµικής προετοιµασίας σε έναν κόσµο που φλέγεται, στην υποταγή στα καλέσµατα των εκµεταλλευτών τους να «πέσουν ηρωικά» για τα κέρδη τους, ή στην οργάνωση και την πάλη για να δώσουν διέξοδο από το σάπιο σύστηµα της εκµετάλλευσης και των πολέµων, οικοδοµώντας τη δική τους, απαλλαγµένη από το κέρδος κοινωνία του σοσιαλισµού – κοµµουνισµού.
Ο πρώτος δρόµος είναι ο δοκιµασµένος δρόµος των θυσιών χωρίς τέλος για τον λαό. Στον δρόµο αυτό οι κρίσεις του σάπιου συστήµατος, η «αστάθεια», οι αγιάτρευτοι ανταγωνισµοί, είναι αιτία φόβου, αµηχανίας, αναµονής, «εθνικής» συσπείρωσης γύρω από τους δυνάστες και εκµεταλλευτές, για να «πέσουν µαχόµενοι» οι λαοί στα πεδία των κερδών.
Ο δεύτερος δρόµος είναι δύσκολος, ανηφορικός, συγκρουσιακός, αλλά ο µόνος νικηφόρος για τους λαούς. Σε αυτόν τον δρόµο οι δυσκολίες των εκµεταλλευτών, οι αντιθέσεις τους, τα ζόρια τους είναι ευκαιρία για να βγουν οι λαοί ορµητικά στο προσκήνιο. Να βάλουν τη σφραγίδα τους στις εξελίξεις για τα δικά τους συµφέροντα.
Η Ιστορία είναι γεµάτη από τα παραδείγµατα αυτά, που δείχνουν πως µόνο έτσι νικάνε οι λαοί, όταν αποφασίζουν να µη στοιχηθούν πίσω από καµία ιµπεριαλιστική σηµαία, να µην αποδεχτούν καµία θυσία για τα κέρδη των λίγων, αλλά να σηκώσουν το κεφάλι και να διεκδικήσουν τη ζωή που τους ανήκει, να παλέψουν για να νικήσουν για δικό τους λογαριασµό.
Τον στρατό όχι ενός και δύο, αλλά δεκαεννιά ιµπεριαλιστικών κρατών «έριξε στη θάλασσα» ο (ηττηµένος δυο χρόνια πριν, αλλά επαναστατηµένος) ρωσικός λαός, που υπερασπιζόταν τη δική του νεαρή σοβιετική εξουσία, στην «ουκρανική εκστρατεία» του 1919. Τις «αήττητες» χιτλερικές ορδές, αυτές που «περιδιάβαιναν» ανενόχλητες στους «παράξενους πολέµους» των ιµπεριαλιστών, τσάκισαν ο Κόκκινος Στρατός και ο σοβιετικός λαός που υπερασπίζονταν τη σοσιαλιστική εξουσία τους, τα αντιστασιακά κινήµατα των λαών που πάλευαν για να καθορίζουν οι ίδιοι το µέλλον τους.
∆ύο «αήττητους» στρατούς, τον γαλλικό και τον αµερικανικό, γονάτισε ο λαός του Βιετνάµ που πάλευε για την απελευθέρωσή του από τα ιµπεριαλιστικά δεσµά. Πάνω από 70 χρόνια εξακολουθεί να παλεύει για τη δική του ελεύθερη πατρίδα ο ήρωας παλαιστινιακός λαός. Και τα παραδείγµατα δεν έχουν τέλος.
***
Από τη γνώση αυτής της ιστορικής αναγκαιότητας, από την εµπιστοσύνη στη δύναµη της εργατικής τάξης και των συµµάχων της, και όχι από αυταπάτες, πηγάζει η αισιοδοξία των κοµµουνιστών. Από τη βεβαιότητα ότι όσο ο κόσµος του καπιταλισµού σαπίζει και γίνεται πιο επιθετικός, τόσο ωριµάζουν και οι όροι για την ανατροπή του, τόσο έρχονται στο προσκήνιο οι αντιφάσεις τους, οι αντιθέσεις τους, δηλαδή η µεγάλη εγγενής αδυναµία του συστήµατος της καπιταλιστικής εκµετάλλευσης. Από τη γνώση πως τα πανίσχυρα «στηρίγµατά» τους «αυτούς που καταρρέουν στηρίζουν».
Μόνο που δεν «καταρρέουν» µόνοι τους. Η ανατροπή δεν έρχεται ως φυσικό φαινόµενο, αλλά ως αποτέλεσµα συνειδητής, µαχητικής, οργανωµένης λαϊκής δράσης, κίνησης µαζών που βάζουν πλώρη για να σπάσουν τον φαύλο κύκλο. ∆ράσης µέσα στις σηµερινές συνθήκες και όχι περιµένοντας κάποιες «µεγάλες στιγµές», αλλά µε την καθηµερινή, σκληρή αναµέτρηση µε το κεφάλαιο και την εξουσία του, µε τους εχθρικούς για τον λαό στόχους τους, βάζοντάς του «δύσκολα» παντού.
∆ράσης µε προοπτική, που βλέπει µπροστά και έξω από τα όρια του σάπιου συστήµατος της εκµετάλλευσης και των πολέµων. Που τεκµηριώνει την ανάγκη και τις δυνατότητες για την ανατροπή, για την οικοδόµηση της νέας κοινωνίας, του σοσιαλισµού, όχι ως κάποιο φανταστικό «όραµα», αλλά ως αναγκαιότητα και δυνατότητα που προκύπτει µέσα από την ίδια την κοινωνική εξέλιξη, µε την ορµή της επαναστατικής πάλης, µε την εµπειρία της «πρώτης εφόδου στον ουρανό».
Μόνο µε µια τέτοια δράση, στους χώρους δουλειάς, στο χωράφι, στη γειτονιά και στο πανεπιστήµιο, διαµορφώνονται οι επαναστάτες, η «εµπροσθοφυλακή» της «ακατάβλητης δύναµης» που θα φέρει σε πέρας το έργο της ανατροπής του σάπιου συστήµατος. Μόνο ένα Κόµµα επαναστατικό, συνειδητό, µε Οργανώσεις παντού, επαναστατική οργάνωση που «δεκαπλασιάζει τις δυνάµεις», µπορεί να φέρει σε πέρας ένα τέτοιο έργο.
Σε αυτό το καθήκον – το µόνο πραγµατικό καθήκον ενός επαναστατικού κόµµατος – έχουµε σκοπό να γινόµαστε καθηµερινά πιο ικανοί. Αυτό συζητάµε εδώ και µήνες και σε λίγες µέρες στο 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ, ώστε το Κόµµα µας να είναι ∆υνατό, σταθερό σε κάθε δοκιµασία, έτοιµο στο κάλεσµα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισµό!
Σπύρος ∆αράκης
πρώην πρόεδρος µαρτυρικής ΜΑΛΑΘΥΡΟΥ πρώην ∆ήµαρχος Μηθύµνης και µέλος του ∆.Σ του ∆ικτύου Μαρτυρικών πόλεων και χωριών της Ελλάδος περιόδου 40΄- 45΄
(ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΑ)
Έχουνε αστυφύλακες και στρατιώτες /
Που παίρνουνε λίγα λεφτά και έτοιµοι για όλα είναι.
Ναι, µα για ποιο σκοπό; /
Τόσο πανίσχυροι λοιπόν είναι οι εχτροί τους;
Πιστεύουνε πως πρέπει να υπάρχει ένα στήριγµα /
Που αυτούς που καταρρέουν στηρίζει. Μια µέρα, και σύντοµα θα γίνει αυτό /
Θα δούνε πως σε τίποτα όλα αυτά δεν τους χρειάζονται άλλο.
Και τότε θα µπορούνε να στριγγλίζουν «Αλτ!» πιο δυνατά ακόµη /
Γιατί τότε ούτε τα κανόνια, ούτε τα λεφτά… άλλο πια δε θα τους προστατεύουν.
Μπ. Μπρεχτ
