Σερβιρισµένη κανονικότητα!

Οι παγκόσµιες ηγεµονικές φιγούρες της εξουσίας µονοπωλούν την επικαιρότητα µε επιβολή όρων Κανονίζεται η τύχη των λαών σε διάφορα σηµεία του κόσµου. Ο Ντόναλντ Τραµπ µε τον Μαδούρο στη Βενεζουέλα, ο Πούτιν µε τον Ζελένσκι στην Ουκρανία, ο ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου µε τους Παλαιστινίους στη Γάζα. Κύρια αιτία το εµπόριο, που όταν γίνεται µεταξύ αντιπάλων συρρικνώνεται, όταν γίνεται µεταξύ φίλων οι τιµές φθάνουν στα ύψη.
Είµαστε δήθεν ειρηνικοί στη «σερβιρισµένη κανονικότητα» που µας παρουσιάζει η εξουσία. Η αστάθεια για τη Ρωσία, την Κίνα, το Ισραήλ είναι το χρήσιµο εργαλείο να κατασκευάζονται πολεµικά όπλα και να πωλούνται, µήπως ξεσπάσει ο µεγάλος πόλεµος.
Οι δύο Αµερικανοί διαπραγµατευτές στη Μόσχα δεν έβγαλαν άκρη µε τον Πούτιν για το Ουκρανικό και έτσι ο τρίτος πόλεµος θα πάει ξανά στις καλένδες. Η Ρωσία έχει το πλεονέκτηµα να διατηρούνται ενεργά τα µέτωπα, µήπως γίνει κάποιος νέος γύρος διαπραγµατεύσεων στη συνέχεια για τη διεθνή αναγνώριση κατοχής, όσων εδαφών έχουν καταληφθεί κατόπιν στρατιωτικών επεµβάσεων. Ένας εµπορικός πόλεµος θα ήταν ο χειρότερος τρόπος αντιµετώπισης της κατάστασης που ονοµάζεται «κανονικότητα».
Κανένα πολιτικό πρόβληµα δεν µένει άλυτο. Επιλύονται ακόµα και διά της βίας. Πρώτη αλλαγή συνόρων όταν ενοποιήθηκαν η Ανατολική και ∆υτική Γερµανία. Εφευρέθηκε µετά νέα απαραβίαστη νοµιµότητα µεταβολής των εσωτερικών συνόρων µε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας (1990-1992). Τότε δηµιουργήθηκαν οµοσπονδιακά κράτη, Σλοβενία, Κροατία, Βοσνία – Ερζεγοβίνη (1-12-93). Είκοσι χρόνια µετά ο Μιλόσεβιτς και οι αρχηγοί της Βοσνίας και Κροατίας ενέκριναν τη Συµφωνία του Ντέιτον.
Η διάλυση της µεγάλης Γιουγκοσλαβίας δείχνει ότι πίσω από το απαραβίαστο καθεστώς των συνόρων υπάρχουν πολιτικοοικονοµικές σκοπιµότητες, που για µερικούς λειτουργούν ως ορθές σκέψεις και για άλλους ως στιγµές ευκαιρίας.