Σαν ρολόι σταµατηµένο…

Περνούσα πριν λίγες µέρες από την πίσω πλευρά του κτηρίου της Aγοράς. Το ρολόι σε εκείνον τον δρόµο είναι σταµατηµένο. ∆είχνει ∆ώδεκα. Η ώρα είναι πάντα ∆ώδεκα. Το άλλο, στη βιτρίνα της πόλης, δουλεύει κανονικά.
Μαθαίνω από συµπολίτες µου ότι στην Αγορά -όταν ανοίξει, τέλος πάντων- θα υπάρχουν µόνο µαγειρεία, αλλά µε ευρωπαϊκές προδιαγραφές. Θα ζεσταίνουν φαγητά που θα µαγειρεύονται αλλού. Χωρίς φουγάρα, γιατί είµαστε πράσινη πόλη. Χωρίς µαγνητάκια, γιατί είναι πια µπανάλ. Με κρητικά βότανα -άντε µαλοτήρα και δίκταµο- γιατί, αν κάτι χαρακτηρίζει τα Χανιά, είναι η παράδοση. Σαφώς, θα ανοίγουν στις ∆ώδεκα.
Η δηµοτική βιβλιοθήκη θα παραµείνει εκεί που ήταν, µέχρι νεωτέρας. Στα Χανιά έχουµε παράδοση στους µπακαλίστικους υπολογισµούς. Ίσως σε ∆ώδεκα χρόνια να αποκτήσει νέο σπίτι. Έτσι κι αλλιώς, οι λίγοι άριστοι χωράνε και στο παρόν. Ελπίζω να µας καλέσετε στα εγκαίνια – όταν µε το καλό.
Ένα δέντρο θα φυτευτεί ακριβώς στην είσοδο ενός καφέ, ύστερα από σωστή µελέτη ετών -µπορεί και ∆ώδεκα- για τα υπερσύγχρονα πεζοδρόµια.
Η Χάληδων γεµίζει κόσµο. Και όσο γεµίζει, φουσκώνουν και οι αγγελίες για εργασία: εργαζόµενοι νέοι αλλά παλαιάς κοπής, µε µισθό λίαν ικανοποιητικό. Με όρεξη για δουλειά. Με σκυµµένο κεφάλι. Με µεταπτυχιακό, διδακτορικό, ∆ώδεκα ξένες γλώσσες, δίπλωµα µοτοποδηλάτου γιατί το επάγγελµα του πωλητή χρειάζεται προσόντα! Έχει απαιτήσεις! Και πάντα στην πένα γιατί οι τουρίστες έρχονται για την οµορφιά µας.
Οι νέοι δεν δουλεύουν, λένε. ∆εν έχουν όρεξη βρε αδερφέ. Βαριούνται να κάνουν τον χαµάλη. Καλά κάνουν.
Ανήκω σε µια γενιά που µας έµαθαν τη δουλίτσα, το σπιτάκι, τη ζωούλα. Ανήκω σε µια δουλοπρεπή γενιά. Σε µια γενιά επαναστατών χωρίς αιτία.
Πρόσφατα ταξίδεψα σε δύο χώρες του βορρά. Πραγµατικά πράσινες. Πραγµατικά πιστές στην κουλτούρα τους. Με νέους που εργάζονται αξιοπρεπώς. Που αµείβονται για τη δουλειά που κάνουν και κάνουν µόνο αυτή. Γιατί προοδεύουν; Μα ακριβώς επειδή κάνουν µόνο αυτό για το οποίο προσλήφθηκαν κι επειδή αµείβονται.
Εδώ επικρατεί το: «αυτό που σου λέω εγώ αλλιώς απολύεσαι». Ένα «Εγώ» περιορισµένο γύρω από µια ταµειακή µηχανή.
«Όπου κι αν κοιτάξω η Ελλάδα µε πληγώνει» είχε πει ο Οδυσσέας Ελύτης.
Και το ρολόι δείχνει ακόµα ∆ώδεκα.