» Μετά την επίσκεψη µου στην έκθεση σύγχρονης τέχνης του ΚΩΣΤΗ ΛΙΑΤΑΚΗ στο Iερό Nαό του Αγίου Ρόκκου µε τίτλο «Ό,τι διαµορφώνουµε µας διαµορφώνει»
Αισθάνοµαι καθώς ταξιδεύω µέσα σε αυτή την υπαρξιακή έκθεση που συµβαίνει στη πόλη µας πως η ύλη δεν είναι ποτέ σιωπηλή.
Ακόµη κι όταν µοιάζει ακίνητη, θυµάται τα χέρια που την άγγιξαν, τη βία ή την τρυφερότητα που της δόθηκε.
Κάθε γλυπτό δεν είναι µόνο µορφή που γεννιέται είναι και η επιστροφή του δηµιουργού µέσα στη µορφή.
Ο πηλός, η πέτρα, το µέταλλο, δεν υπακούουν απλώς ανταποδίδουν.
Κι έτσι, το χέρι που χαράζει τη γραµµή,σιγά-σιγά χαράζεται κι το ίδιο από αυτή τη γραµµή.
Ο δηµιουργός δεν στέκεται έξω από το έργο του·µπαίνει µέσα του, συνωµοτικά και µυστηριώδη
Σε κάθε καµπύλη, σε κάθε ρωγµή,
υπάρχει κάτι εµφανές η αφάνες που διαµορφώνει και τον ιδιο
Μεσα από την αντίσταση της ύλης, από τη σιωπή της µορφής,
από το βάρος αυτού που γεννιέται.
Και στο τέλος, δεν ξέρεις αν το έργο ολοκληρώθηκε από τα χέρια του
ή αν ο ιδιος ολοκληρώθηκε από αυτό.
Γιατί ότι πλάθουµε,
µας επιστρέφει πιο αληθινό απ’ όσο το αφήσαµε
και µας κοιτάζει σαν να µας γνωρίζει ήδη.
Αισθάνοµαι σα να µην µπήκα απλώς σε έκθεση σαν να πέρασα κατώφλι αθέατο,
σαν να άνοιξε µπροστά µου ένας χρόνος βαθύτερος από τον δικό µου.
Μπήκα σε µνήµη που δεν ήταν µόνο ανθρώπινη µνήµη ξύλου, πέτρας και σιωπής.
Ο χώρος αρχαίος παράξενα οικείος γεµάτος από αναπνοές άλλων εποχών,
σαν να κράταγε ακόµη στα δοκάρια του ψιθύρους από χέρια που προσευχήθηκαν
χωρίς λόγια και χωρίς µάρτυρες.
Και µέσα εκεί, τα εργα(ξύλα θαλάσσης πέτρες,και άλλα) δεν ήταν απλά
υλικά αλλά κοµµάτια διαδροµών,δακρυα γελια παραµυθιων θραύσµατα ταξιδιών,ρεµβαµατα απόµακρα
Ο καλλιτέχνης κατονοµάζετε αυτοδίδακτος τι πιο ιερό
δεν έµαθε από βιβλία·έµαθε από το κύµα.από το πώς η θάλασσα επιµένει
να σµιλεύει χωρίς να βιάζεται.
Με το σκαρπέλο του δεν κόβει αφαιρεί το περιττό σκοτάδι
για να φανεί το πρόσωπο που περίµενε µέσα.
Μάσκες έργα ποικιλόµορφα γεννιούνται.
Όχι για να κρύψουν,µα για να θυµίσουν πως κάποτε οι άνθρωποι µιλούσαν µε θεούς,
µε φόβους,
µε σκιές.
Πως ο µύθος δεν είναι ψέµα είναι µνήµη βαθύτερη από την ιστορία.
Κάθε έργο,
ένα βλέµµα που δεν ανήκει µόνο στο παρόν.Ένα στόµα που δεν µιλά,µα γνωρίζει.
Σαν να βγήκε από σπηλιές αρχαίες,από τελετές ξεχασµένες,από νύχτες όπου οι άνθρωποι
κοίταζαν τον ουρανό και ζητούσαν νόηµα.Εδώ,ο µύθος δεν είναι παρελθόν.
Είναι παρόν που ανασαίνει.Είναι µια υπενθύµιση πως ο άνθρωπος,πριν γίνει θόρυβος,ήταν σιωπή.
Συγκινητική έκθεση που ο επιµελητής και συλλέκτης ΓιαννηςΜαρκαντωνακης αγκάλιασε και
σαν ήσυχος θεµατοφύλακας παλαιού φωτός,στάθηκε ανάµεσα στα έργα όχι για να τα εξηγήσει,
αλλά για να τα προστατεύσει.
Σεβάστηκε τον χώρο όπως σέβεσαι µια πηγή νερού.∆εν την αλλάζεις σκύβεις και πίνεις.
Άφησε τις σκιές να πέφτουν εκεί που πρέπει,άφησε το φως να ακουµπά όπως ακουµπά το χάδι
σε πρόσωπο αγαπηµένο.
Εδώ δεν υπάρχουν τίτλοι µεγάλοι ούτε φώτα που εντυπωσιάζουν.Υπάρχει κάτι πιο δύσκολο
σεβασµός.
Σεβασµός στο ξύλο που ταξίδεψε,
στην πέτρα που άντεξε,
στο χέρι που τόλµησε να µιλήσει
χωρίς να φωνάξει.
Κι εγώ,φεύγοντας,ένιωσα πως δεν είδα έργα άκουσα παλµούς.Σαν να µου ψιθύρισε η ύλη:
«Ότι είναι αληθινό δεν φτιάχνεται για να εντυπωσιάσει.Φτιάχνεται για να αντέξει».
Και στάθηκα λίγο ακόµη,σαν να φοβόµουν πως αν φύγω γρήγορα θα σβήσει κάτι µέσα µου.
Γιατί αυτά τα ξύλα δεν είναι απλώς ξύλα.Είναι σώµατα που ταξίδεψαν,που χτυπήθηκαν σε βράχια,
που βυθίστηκαν και ξαναβγήκαν στο φως.
Κουβαλούν την αλµύρα όπως ο άνθρωπος κουβαλά τις µνήµες του.Και οι πέτρες βαριές, σιωπηλές,σαν µικροί πλανήτες της γης δέχτηκαν το χτύπηµα του σκαρπέλου
όχι σαν τραύµα,αλλά σαν αφύπνιση.Σαν να τις κάλεσε κάποιος
να θυµηθούν το πρόσωπό τους
γλυπτα θρόνοι µιας περιπέτειας που καλεί την ύπαρξη για εξοµολόγηση
Όταν η τέχνη,είναι αληθινή αυθεντική σηµαίνει και µοιάζει µε προσευχή.Όχι γιατί ζητά,αλλά γιατί ευχαριστεί.
Ευχαριστεί τη γη την πέτρα την θάλασσα τα ξύλα τα µέταλλα κάθε τι ασήµαντο σηµαντικό.
Και τον χρόνο που ιερουργεί που δίνει βάθος αποκαλύπτοντας το µυστικό της βαθειάς συνεργασίας του καλλιτέχνη µε τα εκαστοτε υλικα του
Παίρνω µαζί µου την χαρά που ειδα στο πρόσωπο του δηµιουργού ανάµεσα σε µάσκες και µορφές,νοιωθοντας κάτι απλό και µεγάλο µαζί
Πως ότι είναι ιερό δεν χρειάζεται να φωνάξει.Αρκεί να υπάρχει.
Αρκεί να στέκει.Αρκεί να αντέχει στον χρόνο όπως το ξύλο,
όπως η πέτρα,όπως η µνήµη του ανθρώπου οπως η αγάπη που ενώνει τα παντα
*Η Μαρία Αιραµ είναι εικαστική δηµιουργός, ηθοποιός, ποιήτρια
