Η καρδιά και ο λοϊσμός
Λέει η καρδιά στο λοϊσμό
μην παιδεύεις άλλο
στις αναμνήσεις μη γυρνάς
κάνε μπροστά ένα ζάλο.
Γιάϊντα παντέρμε λοϊσμέ
στα περασμένα τρέχεις
και μια στιγμή δεν σταματάς
να μάθια μου να βρέχεις.
Οπίσω τρέχει ο λοϊσμός
στις αναμνήσεις μόνο
στις περασμένες θύμησες
που προκαλούν τον πόνο
Μέσα στα βάθη της καρδιάς
οι θύμησες κοιμούνται
κι όταν χτυπήσει ο λοϊσμός
όλες μαζί πετιούνται.
Κι ακολουθούν το λοϊσμό
στο δρόμο και στη σκέψη
στο γυρισμό τους η καρδιά
μπορεί να το πιστέψει.
Κράτα καημένη μου καρδιά
τους χτύπους τους αντέχεις
μ’αυτούς δίνεις ζωή
κι αγάπη όση έχεις.
Ο λοϊσμός και η καρδιά
τρέχουν στα περασμένα
κείνα που δεν ξανάρχονται
μα είν’αγαπημένα.
Ο λοϊσμός και η καρδιά
είν΄η ζωή τ’ανθρώπου
ένα απ’ τα δυο σαν χαθεί
κάτοικος άλλου τόπου.
Νίκος Φλεμετάκης
Στο Λευκορείτη Γιώργο Καπριδάκη
Στον άγνωστο μου Γιώργο Καπριδάκη αφιερώνω το παρακάτω δίστιχο μου, για τα υπέροχα ηθογραφικά άρθρα του στην καλή μας εφημερίδα, Χανιώτικα νέα.
Να ‘ναι πάντα καλά.
“Η λατρεμένη Κρήτη του
γέννησε το κορμί του
κι αέρας Λευκορείτικος
εγίνηκε πνοή του”.
Γιώργος Λεάνδρου Κοκολογιάννης
DEXA-RHINASPRAY
Το σώμα κοιμάται η ψυχή αγρυπνεί.
Ο καναπές που κάποτε φιλοξενούσε τα όνειρά μου
τώρα πουλιέται.
Περιμένω την όξινη βροχή για να γεμίσουν με σκόνη
οι αφυγραντήρες.
Η ακραιφνής ροπογεννήτρια διαμαρτύρεται που τώρα πια
δεν ασχολούμαι μαζί της.
Μυρίζω τον ίασμο πλάι στον σγουρό βασιλικό κι ευφραίνομαι.
Τα αντιϊκά φάρμακα δίνουν και παίρνουν για να θεραπεύσουν
τους ασθενείς αδελφούς από την περιτονίτιδα.
Η βροχόπτωση εξεγείρεται, ποτίζει τα ελαιόδεντρα και κάνει
τους αγρότες ευτυχισμένους.
Είναι η ζωή που έβλεπα στα μάτια της ζωγραφισμένη είναι
η ανθυγιεινή αναγνωρισιμότητα που με κάνει να θέλω
να φύγω μακριά.
Θα φωνάξω θα σιωπήσω και στους τοίχους του σχολείου
θα γράψω με σπρέι πως στα μαθηματικά βλέπεις
πόσο ωραία δομημένο είναι το ανθρώπινο μυαλό.
Χανιά, 16/5/26
Στυλιανός Γ. Ξενάκης
Αξίες παλιές που χάνονται
Αυτό που λένε ανθρωπιά, έχει εκλείψει τώρα πια
από πολλούς «ανθρώπους»,
και δεν τη συναντά κανείς κι ας ψάχνει μετ’ επιμονής
σε χώρες και σε τόπους.
Ο κόσμος ετρελάθηκε και το «καλό» εχάθηκε
από την κοινωνία,
π’ άβουλη παρακολουθεί λες και φοβάται μην βρεθεί
σ’ απόμερη γωνία.
Μα έτσι που βαδίζουμε και περ’ αλληθωρίζουμε
ίαση δεν υπάρχει,
πρέπει αγώνας να δοθεί, ίσως το μέλλον να κριθεί
στην τελευταία μάχη.
Καθήκον έχουμ’ ιερό κι εμείς να μπούμε στο χορό
και στον αγώνα τούτο,
ν’ αγωνιστούμ’ όλοι μαζί ίσως και βρούμε το… βυζί
πριν σαπιθεί το… φρούτο.
Αφού διαφορετικά, πάμε ολοκληρωτικά
σε καταστάσεις νέες,
που για να μην τις ζήσουμε, πρέπει να προχωρήσουμε
σε πράξεις πιο γενναίες.
Γι’ αυτό το λόγο φίλοι μου, ξεχνώ το χαμομήλι μου
και ρίχνομαι στη μάχη,
για να γλιτώσει ο Ντουνιάς, απ’ το βαρύ της απονιάς
κι αβάσταχτο…συνάχι.
Εννιαχωριανός
