Χθες καθόµουν ώρα κάτω απ’ την φωτογραφία του…
Ασπρόµαυρη και φωτεινή, πάρα τον µισό αιώνα που ‘χει περάσει από τότε που υπερήφανος για την πουλάδα στο στήθος, νέος, όµορφος και δυνατός φωτογραφήθηκε, και µου την έστειλε µ’ ένα ενθουσιώδες γράµµα για τη καινούργια του ζωή, τη νέα µετάθεση, τις πτήσεις στα ψηλά…
Μια εικόνα ζωντανή, σαν τη µνήµη του που µένει πάντα νωπή, άφθαρτη στο χρόνο, ώρες-ώρες µετέωρη µεταξύ ονείρου κι αλήθειας… Της πικρής αλήθειας των πραγµάτων!
Αλλά και τι νέος που δείχνει…
Μειδιώ πικρά, καθώς κοιτώ το πρόσωπό µου στον διπλανό καθρέφτη. Ασπρισµένα τα µαλλιά, µπόλικες ρυτίδες εδώ κι εκεί, κουρασµένο το πρόσωπο. Ρίχνω ξανά ένα βλέµµα στην φωτογραφία του κι αναρωτιέται πως θα ήταν τώρα ο µονάκριβός µου αδελφός;
Ίσως να µην είχαν ασπρίσει τα δικά του µαλλιά. Θα είχαν µάλλον αραιώσει σαν του πατέρα. Σίγουρα όµως θα διατηρούσε τη λυγερόκορµη κορµοστασιά των ανδρών της οικογένειας.
Λάτρης της τεχνολογίας των καιρών του θα χαιρόταν µε τη ψυχή του τα καλά του σύγχρονου κόσµου. Ήταν όµως και φυσιολάτρης. Θα έκανε εκδροµές σε ψηλά βουνά, σε λαγκάδια, σ’ ακρογιαλιές και θα έβγαζε τις γνωστές του καλλιτεχνικές φωτογραφίες που τόσο άρεσαν σε όλους.
Θα είχε κι ένα-δυο σκυλιά -ίσως και κανένα γάτο- µια που λάτρευε τα ζώα.
Όσο για τις κατασκευές που ‘ταν το αγαπηµένο του χόµπι, σίγουρα θα είχε φτιάξει -για τις ανάγκες της οικογένειάς του- µερικά σκαµπό ακόµα, φωτιστικά, βιβλιοθήκες κι ό,τι άλλο µπορείς να φανταστείς! ∆ιότι θα είχε παντρευτεί… Και θα είχε παιδιά κι εγγόνια.
Θα ήταν τώρα ένας… παππούς ο αγαπηµένος αδελφός!
70άρης, απόστρατος πλέον, µα η αγάπη του για το αεροπλάνο δεν θα είχε κοπάσει κι ίσως να πετούσε ακόµα!
Ή και να δίδασκε σε κάποια αερολέσχη… Τι όµορφες σκέψεις!
Και τι καλά που θα ‘ταν να καθόµαστε µαζί στο καναπεδάκι, ν’ ανταλλάσσουµε τα νέα µας και να είµαστε εκεί στα δύσκολα, ο ένας για τον άλλο!
Τι όνειρο απραγµατοποίητο να πορευόµασταν µαζί στη ζωή και µαζί να γερνούσαµε!
Ένοιωσα τα µάτια να βουρκώνουν, η φωτογραφία θάµπωσε για λίγο, µα η µνήµη θα είναι πάντα εκεί! Όπως κι η αγάπη για τον χαµένο, πιλότο αδελφό…
Και η νοσταλγία των λίγων χρονών που µοιραστήκαµε…
Μέχρι τέλους…
(Στη µνήµη Ιωσήφ Κατσαρού, Ανθυπολοχαγού Αεροπορίας Στρατού, που έπεσε εν διατεταγµένη Υπηρεσία στις 27 Νοεµβρίου του 1975).
