»Ευάρεστος Πιµπλής (εκδόσεις Πόλις)
Πρωτόλειο µυθιστόρηµα από τον γεννηµένο το 1999 Ευάρεστο Πιµπλή, που ζει και εργάζεται στο Παρίσι, στην Εθνική Βιβλιοθήκη, το Πέρα από τη συναίνεση, γραµµένο στα ελληνικά και τα γαλλικά, κυκλοφόρησε τον Νοέµβριο από τις εκδόσεις Πόλις και µας µεταφέρει σε ένα µέλλον κοντινό, στο 2032, δεκαπέντε χρόνια µετά το #MeToo, όταν η συναίνεση έχει πια καθιερωθεί και νοµοθετηθεί, όταν το «ναι» σηµαίνει ναι και το «όχι» σηµαίνει όχι, ωστόσο το «ναι», αντίθετα µε το σαφές «όχι», παραµένει κάπως ανεξερεύνητο ως έννοια.
∆ύο κεντρικά πρόσωπα, ο Ενζό και ο Εµίλ, οι πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις των οποίων αποτελούν το πρώτο και το τρίτο µέρος του µυθιστορήµατος, ενώ το ενδιάµεσο αποτελεί µια σύνθεση από άρθρα γνώµης, δηµοσιογραφικά ρεπορτάζ και αναρτήσεις από τα µέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο Ενζό, ένας αντρικός χαρακτήρας που ολοένα και απουσιάζει από τη σύγχρονη λογοτεχνία, αλλά ευδοκιµεί αφειδώς στον κοινωνικό ιστό, αφηγείται την ιστορία του, πώς έφτασε να βρίσκεται στο στόχαστρο των κοινωνικών δικτύων ως ένοχος τέλεσης αξιόποινων πράξεων, όπως η οµοφοβική επίθεση που καταγράφηκε από το κύκλωµα ενός καφέ. Μεγάλωσε και ενσάρκωσε το αρσενικό πρότυπο, γυµνασµένος, πετυχηµένος επαγγελµατικά, εµµονικός µε το σεξ, ένας χαρακτήρας που θα µπορούσε να έχει ξεπηδήσει από την προκλητική πένα του Ουελµπέκ, ένας διόλου αγαπητός τύπος, καθ’ όλα προνοµιούχος, που γυρεύει, µε τον τρόπο του, την ενσυναίσθηση και την κατανόηση των άλλων.
Και ο Εµίλ, που παλεύει µέσα από τη σεξουαλικότητά του να κατανοήσει τα όρια του εαυτού του, να επισκεφτεί τις πλέον αποµακρυσµένες επικράτειες της σκέψης και των συναισθηµάτων του, γεννηµένος σε µια µικρή επαρχία, δεχόµενος όλες τις κοινότοπες αλλά βαθιά τραυµατικές επιθέσεις από τον κοινωνικό περίγυρο, θα βρει καταφύγιο στην ανωνυµία και την ανοιχτότητα του Παρισιού, µια πολλάκις ειπωµένη ιστορία queer ενηλικίωσης. Η συνάντηση των δυο τους, δύο πορείες παράλληλες και αντιθετικές που διασταυρώνονται, θα δηµιουργήσει τους δύο πόλους, τη συντηρητική ανδροπρέπεια και τη διάπλαση µιας ρευστής ταυτότητας, τις υπό κατάρρευση βεβαιότητες και τις υπό ανοικοδόµηση αµφιβολίες, θα αποκαλύψει, ωστόσο, και ένα κοινό έδαφος, µια κοινή επιθυµία, εκείνη της βίας, που κατοικεί καταχωνιασµένη στη µυχιότητα, το σύνολο των εµπειριών, σκέψεων και συναισθηµάτων, όπως ο συγγραφέας επέλεξε να αποδώσει στα ελληνικά το αγγλικό intimacy.
Το Πέρα από τη συναίνεση είναι ένα µυθιστόρηµα δοκιµιακού χαρακτήρα, η πλοκή µοιάζει να είναι η αφορµή για τη διερεύνηση της ανθρώπινης µυχιότητας, εστιάζοντας στο άτοµο και µέσω αυτού στο κοινωνικό σύνολο, επιτρέποντας στον σύνθετο καµβά των πολλαπλών εκδοχών τού ανθρώπινου να αποκαλυφθεί, κόντρα σε αυτό που για αιώνες αποτέλεσε ένα δυαδικό ζεύγος, άντρας-γυναίκα, ενώ ταυτόχρονα, µε το ενδιάµεσο µέρος, δίνει τον απαραίτητο χώρο να αποτυπωθεί η κοινή γνώµη, µια αντανάκλαση των κοινωνικών ζυµώσεων. Ωστόσο, θα ήταν άστοχο να περιοριστεί σε αυτό το Πέρα από τη συναίνεση.
Ο Πιµπλής έχει εκ των προτέρων διαρθρώσει τη δοµή, τα πρόσωπα, τα συµβάντα, τη σύγκρουση, στον ενδιάµεσο χώρο επιτρέπει στον στοχασµό να ευδοκιµήσει, µια συνθήκη αλληλοτροφοδοτούµενη προκύπτει, έτσι, τα πρόσωπα που εκκινούν από στερεοτυπικά µοντέλα αποκτούν ατοµικές ιδιαιτερότητες, µια δυναµική διεργασία αποκαλύπτεται, µια διαρκής αναρώτηση, η απόπειρα να συµπεριληφθούν όσο το δυνατόν περισσότερες γωνίες θέασης, µακριά από ετεροκεντρικές βεβαιότητες, υποστηρίζοντας πλήρως τον δυναµικό και απεριόριστο χαρακτήρα της διερεύνησης του ανθρώπινου. Και αυτό είναι κάτι που ανέκαθεν κάνει η µυθοπλασία, εκεί που το δοκίµιο –µε την αυστηρότητα της φόρµας και του περιεχοµένου– γυρεύει συµπεράσµατα, η λογοτεχνία θέτει ερωτήµατα, σπάνια δίνει οριστικές απαντήσεις, ανοίγει διάλογο, που τον αφήνει ανοιχτό, και έτσι µπορεί να συµπεριλάβει το εδώ και το τώρα, να αποτυπώσει τη σύνθετη και χαοτική συγχρονία.
Και περισσότερο από οτιδήποτε άλλο σε αυτό το µυθιστόρηµα εκείνο που µε ενθουσίασε ήταν, όχι το εύκολα εντοπίσιµο εύρος της θεωρητικής σκευής και σκέψης τού συγγραφέα ή οι πρόδηλες λογοτεχνικές του αρετές, αλλά η διάθεσή του να µην εγκλωβιστεί, να συνεχίσει, µέχρι τέλους να συνδιαλέγεται, να στοχάζεται, να αναρωτιέται και να το κάνει αυτό µε όρους καλής λογοτεχνίας, κρύβοντας επιµελώς το συγγραφικό υποκείµενο, επιτρέποντας στη φρεσκάδα της παρατήρησης να παρασύρει συνολικά το µυθιστόρηµα, χωρίς άγονο διδακτισµό και αδιάφορη πρόκληση, χωρίς να διαλαλεί πως κάνει κάτι σπουδαίο, κάτι που δεν έχει γίνει ποτέ ξανά, χωρίς να γυρεύει µια τέτοιου είδους αντιµετώπιση για το βιβλίο του.
Ένα αξιοσηµείωτο ντεµπούτο.
