«Τη µέρα αυτή που διάλεξα/
Εδώ µπροστά σας να σταθώ
Τραγούδια και µισόλογα/
Στο φως να καταθέσω
Πώς πήρα τέτοια απόφαση/
∆εν ξέρω αν θ’ αντέξω
Η µέρα αυτή θυµίζει µακελειό
Νοέµβρης ήταν η χρονιά…»*
…Γαντζωµένος σε µία χρονολογία πάνω από µισό αιώνα! Κι όσο περνούσαν τα χρόνια, όσο µεγάλωνε η απόσταση, από εκείνον τον Νοέµβρη, τόσο πιο πολύ αλλόκοτος γινόταν ο καιρός, και σήµερα πενήντα και δύο Νοέµβρηδες µετά, που όλα µοιάζουν ή φαίνονται τόσο µακρινά, έχουν καταστεί πια πολύ ξεκάθαρα στα µάτια, στα αυτιά και εντός!
Οι καιροί και οι περσόνες, οι συνθήκες και οι ψευδοπροφήτες, οι ποιητές και τα λόγια τους! Μια ιστορία µεγάλη, ίσως µικρή! Μια ιστορία πολλές φορές που µοιάζει αλλόκοτη µα είναι πια απολύτως ολοκληρωµένη όπως ένας ολοκληρωµένος κύκλος µιας ζωής που είναι τέλεια· σηµαίνει µη ατελής!
…Και µπορεί το εντός των εισαγωγικών απόσπασµα του ωραίου τραγουδιού των Τσακνή – Μαχαιρίτσα, να µένει µετέωρο στα αποσιωπητικά του, όµως αυτό δεν ισχύει για τον… ποιητή που ξεκίνησε εδώ και 52 Νοέµβρηδες να βρει τη… χώρα του!
Κι αυτό έχω µόνο να σας πω: «Τα όνειρα των εραστών δεν σβήνουν»**.
*Εισαγωγικοί στίχοι από το τραγούδι “Νοέµβρης 90” του ∆ιονύση Τσακνή και Λαυρέντη Μαχαιρίτσα.
**Τελικός στίχος του ίδιου τραγουδιού.
