Από μικρό παιδί θυμάμαι τη μαμά να με κρατά από το χέρι και να σταματάμε μπροστά στα φυτά, δίπλα στο ΚΤΕΛ. «Θα τα αναθρέψεις εσύ;» με ρωτούσε. «Ναι μαμά, ναι!» απαντούσα πάντα με ενθουσιασμό, μόνο και μόνο για να περάσει το δικό μου και να φέρουμε άλλη μία γλάστρα στο σπίτι. Θα έλεγε κανείς πως ήταν η ομορφιά τους που με τραβούσε. Τα χρώματα, τα λουλούδια, οι μυρωδιές. Σήμερα όμως πιστεύω πως δεν ήταν μόνο αυτό. Πολύ συχνά ακούμε για τη γείωση και τα οφέλη της, μα δύσκολα μπορούμε να εξηγήσουμε τι σημαίνει πραγματικά. Για μένα, είναι η επιστροφή στην ηρεμία. Είναι εκείνη η στιγμή που το μυαλό σταματά να τρέχει και το σώμα θυμάται πώς είναι να αναπνέει χωρίς βιασύνη. Ίσως γι’ αυτό πρακτικές όπως ο διαλογισμός μας καλούν να επιστρέψουμε πρώτα στο σώμα και στην αναπνοή μας. Γιατί πριν ηρεμήσει ο νους, χρειάζεται να νιώσει πως βρίσκεται ξανά στο φυσικό του περιβάλλον. Και το βλέπω καθημερινά στο ίδιο μου το σπίτι. Για καιρό προσπαθούσα να αγαπήσω τη βεράντα μας. Με τα όμορφα έπιπλα, τα πλακάκια και τη θέα. Κι όμως, όλο κάτι με έκανε να σηκώνομαι. Από τότε που απλώσαμε μια αιώρα κάτω από τις ελιές, με βρίσκω συνεχώς εκεί. Ξυπόλυτη στο χώμα, να κοιτώ τον ουρανό ανάμεσα στα φύλλα. Γιατί όταν το σώμα πατά γη, μοιάζει να θυμάται κάτι που ο νους έχει ξεχάσει. Νιώθει ασφαλές. Κατεβάζει ρυθμούς. Αναπνέει διαφορετικά. Δεν έχουμε όλοι την πολυτέλεια να ζούμε στην εξοχή. Έχουμε όμως την τύχη να ζούμε σε έναν τόπο που μας χαρίζει αμέτρητες ευκαιρίες να γειωθούμε. Μια βόλτα στη θάλασσα, στο βουνό ή ακόμη και μια μικρή γωνιά με φυτά στο σπίτι μπορούν να αλλάξουν την αίσθηση του χώρου και τη διάθεσή μας. Ίσως λοιπόν, την επόμενη φορά που η καθημερινότητα μάς βαραίνει, να μη χρειαστεί να φύγουμε μακριά. Ίσωςνα αρκεί να βγούμε για λίγο και να αρχίσουμε ξανά να πατάμε γη.
