«Όταν ανοίξει ένα παράθυρο θα ‘ναι παρηγορία. Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν µπορώ να τα βρω…», έγραφε στο οµώνυµο ποίηµα του ο Αλεξανδρινός ποιητής Κ. Καβάφης στις αρχές του προηγούµενου αιώνα. Αν ζούσε σήµερα βέβαια, πέρα από το αφαιρετικό και µυστηριώδες της ποίησης, στην καθηµερινότητα την ελληνική, τη σύγχρονη, θα διαπίστωνε ότι παντού… υπάρχουν παράθυρα και καθόλου ονειρικά αλλά πραγµατικά:
• Στο να παρακάµψεις την ουρά σε ένα νοσοκοµείο ή να βρεις µονόκλινο δωµάτιο.
• Σε νόµους και διατάξεις για το περιβάλλον και το πράσινο, ώστε να προστατεύεται µεν, αλλά να… προστατεύεται και το σπάνιο είδος των διαφόρων “επενδυτών”.
• Στο να υπηρετήσεις σε στρατόπεδο στα µέρη σου και να αποφύγεις την παραµεθόριο.
• Στο να πάρεις δάνειο από τράπεζα αλλά και επιχορήγηση, επιδότηση, ενίσχυση (όπως θέλετε βαπτίστε το…) από τα κρατικά ταµεία.
• Στο να ανέλθεις, να σκαρφαλώσεις, να ανέβεις σκαλοπάτια στον δηµόσιο και στον ιδιωτικό τοµέα, δίκαια ή άδικα, σωστά ή λάθος.
• Να αποφύγεις επίφοβους ελέγχους, να ξεφύγεις από το “µάτι” του νόµου, να… γλιστρήσεις εκεί που ίσως δεν πρέπει, αλλά εσένα σε βολεύει.
Ένα “παράθυρο” είναι η ζωή του νεοέλληνα, όχι καβαφικό- ποιητικό, αλλά πραγµατικό, που καθορίζει και χαρακτηρίζει τις ζωές µας.
