Ποιοι έδωσαν την εντολή προµήθειας του predator; Ποιοι την υπέγραψαν και από τι κονδύλια πληρώθηκε; ∆ιά ποιο λόγο προσπαθεί ο Ντίλιαν ν’ απαξιώσει τον κ. πρωθυπουργό, ότι τελεί υπό το φάσµα του εκβιασµού, διαµηνύοντας αναιδώς ότι «θα καταλήξει όπως ο Νίξον;»
Καταδικασµένος είναι ο άνθρωπος, ό,τι θέλει µπορεί να λέει. Υπ’ όψιν ότι ο Νίξον, 37ος πρόεδρος των ΗΠΑ, σηµαδεύτηκε από το σκάνδαλο του Γουότεργκέιτ για υποκλοπές και καταχρήσεις εξουσίας και ήταν η πρώτη παραίτηση προέδρου των ΗΠΑ στη µακραίωνη ιστορία τους στις 8/8/74, προκειµένου ν’ αποφύγει την καθαίρεση.
Ποιοι ενδιαφέρονταν για τα ελληνικά κρατικά µυστικά; Ασφαλώς όχι απλοί ιδιώτες. Ίσως κάποιοι που διαθέτουν Μέσα Ενηµέρωσης και πλατφόρµες στο διαδίκτυο και το ενδιαφέρον τους είναι επικοινωνιακό. Αντί, λοιπόν, να ξεσηκωθούν όλοι στο πόδι για τους «παράνοµους εισβολείς» και για την εξιχνίαση της «κατασκοπείας, κώφευσαν, αδράνησαν, καθυστέρησαν την εξερεύνηση. Ήταν απ’ όλο το φάσµα των κοµµάτων την πολιτικής και δεν µπορούσαν να συνεργαστούν.
Λες και οι δηµόσιες Αρχές όσο και οι θιγόµενοι αντιµετωπίζουν το πρόβληµα σαν να µη συνέβη κάτι. Ίσως να γνώριζαν ποιος τους παρακολουθούσε και δεν µπορούσαν να τον θίξουν λόγω της θέσης που κατείχε και ότι τούτο δεν αποτελούσε απειλή για τη χώρα, αλλά εξυπηρετούσε προσωπικά συµφέροντα.
Έχουµε και τον κ. Αναστ. Κακλαµάνη, να εκφράζεται για το αύριο λέγοντας: «Η επόµενη µέρα δεν µπορεί να χτιστεί χωρίς γενναία ανανέωση». Εκ παραλλήλου και ο υφυπ. κ. Κων. Βλάσης, αρµόδιος για την επαγγελµατική εκπαίδευση, έχει αποκρύψει πολλά µε τα κέντρα «ψυχοθεραπείας» που λειτουργούν χωρίς άδεια των αρµοδίων του Υπουργείου Παιδείας!
Αναβρασµός στην Κ.Ο. της Ν.∆. για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ που ενεργοποίησε και την Ευρωπαία Εισαγγελέα να παρέµβει στα εσωτερικά µας. Η Ευρωπαία Επίτροπος, κατά τους ειδικούς, δεν µπορεί να είναι πάνω από Εθνικά Συντάγµατα. ∆εν δύνανται να αµφισβητούν την ανεξαρτησία του δικαστικού σώµατος µιας άλλης χώρας, έστω και αν αυτή ανήκει σε συνοµοσπονδία κρατών, όπως η Ευρώπη.
Όταν οι δηµοσκοπήσεις φέρουν τη δύναµη της πληθώρας των κοµµάτων που διεκδικούν την εξουσία σε πολύ χαµηλά ποσοστά, η ανάγκη της βαθιάς αλλαγής και η έλλειψη σύµπνοιας διευρύνει την αίσθηση των κινδύνων.
