Ψιθυρίζοντας τους ψαλµούς Του! Όχι, όχι, µην περιµένετε ερωτική ανάπτυξη που προσιδιάζει στον τίτλο µου. Αν και οµολογώ πως θεωρώ τον στίχο ίσως τον ωραιότερο που έχω διαβάσει, ερωτικό. ∆εν είναι λοιπόν δικός µου. Θα το ‘θελα, όµως,
Είναι του αγαπηµένου µου τραγουδοποιού, ενός εκ των τριών πρώτων προφανώς στην Πατρίδα, αν όχι ο πρώτος!
Είναι του Θανάση Παπακωνσταντίνου, ποιητή, συγγραφέα, στιχουργού, παραγωγού, µουσικού, ενορχηστρωτή, ερµηνευτή, δοκιµιογράφου, κι ενός πανάξιου Έλληνα πολίτη, που πάντα σέβεται και αγαπάς τα γενέθλια ριζώµατα της Ελληνικότητάς του!
Επιτυγχάνει λοιπόν το καλύτερο αποτέλεσµα, µειγνύοντας τη δηµοτική αίσθηση, µε την έντεχνη ανησυχία, σε πολλά τραγούδια!
Στο συγκεκριµένο, που το ερµηνεύουν µε την αγαπηµένη του µούσα Κανά, η οποία του απαντά τρυφερά… όπως είναι η Μελίνα.
«Πάνω στα µατόκλαδα εσύ ‘σαι ανεβασµένος… Παίζεις λαγούτο µε φτερό κι εγώ τα µάτια κλείνω. Γλιστράς από τα βλέφαρα και στην καρδιά σ’ αφήνω…
Λοιπόν… Έχουµε και λέµε. Αυτές τις ηµέρες ο µικρός µου συναξαριστής, µου δείχνει καµαρωτός, καµαρωτός τον Άγιο, ένα σηµαντικό Άγιο, που γιορτάζει… Είναι ο µοναδικός στις αντοχές, στις αποφάσεις και στις εκπλήξεις!
Η Χριστιανοσύνη τιµά τον Συµεών τον Στυλίτη! Αιώνες κρατεί η έκπληξη και ο θαυµασµός και το δέος αυτού του Αγίου, για το πλήθος των Χριστιανών. Αυτή η εξαϋλωµένη µορφή, εν µεσώ Ουρανού και γης, πάνω από τους ανθρώπους, και κάτω από τους Αγγέλους, αφού ο Άγιος ζει στο στυλό!
Άγγελος, δεν τον ενοχλεί διόλου, µόνο του αφήνει στη γωνίτσα το νερό και το ψωµάκι.
Η φαντασία η ευαισθησία και η σύλληψη της ιδέας του τραγουδοποιού, είναι απαράµιλλη! Κι ο συναξαριστής αποτυπώνει µε φράση µικρή και σύντοµη τους ενεούς και άφωνους µπροστά στην εικόνα του συγκλονισµού.
Έτσι όπως ο δηµιουργός «αγγίζει» µε ευλάβεια, κατάνυξη και αγάπη, το ΘΕΙΟΝ.
«Εγενήθην ωσεί θαύµα τοις γνωστοίς µου».
Πράγµατι φαινόµενο παράδοξο έξω µε έξω από τα ανθρώπινα µέτρα!
Το βλέµµα ανεβαίνει στον στύλο, για να ατενίσει την «απισχασµένη αγιότητα» ενός ανθρώπου στις οριακές βιολογικές δυνατότητες που αγγίζουν τη φωτισµένη σφαίρα των ορίων! Έξοχη εµπειρία! Θα γράψω ακόµη καµιά δεκαπενταριά άξια και προικισµένα παιδιά έτσι, µόνο ενδεικτικά! Γύρω στους 50 θα πρέπει να συγκεντρώνει η πατρίδα!
Όχι όλοι τόσο γνωστοί.
Υ.Γ. Όχι, όχι, µε τίποτα δεν αρνούµαι τόσους άξιους, ταλαντούχους και δηµοφιλείς τραγουδοποιούς! Με τίποτα! Το αξίζουν. Την υψηλόβαθµη τρυφερότητα του Λουδοβίκου µας.
Τη µοναδική του Νίκου Πορτοκάλoγλου.
Την καλοσύνη και την καρδιά του Ο. Περίδη, τη… µαγκιά του Γιώργου Ζήκα.
Την αρρενωπότητα του ∆. Ζερβουδάκη
Το πολύτροπον του Ν. Πλατύραρχου.
Την ευγένεια για τον πατέρα του, του Μάνου Μουντάκη, τον Νίκο Ξυδάκη, τον γλυκύτατο Νίκο Ζιώγαλα, το χιούµορ της µοναδικής Αρλέττας, την τόλµη του Γιάννη Γλέζου, του Ν. Μαυρουδή, Σ. Μάλαµα, ∆. Αποστολάκη, Βάσω Αλαγιάννη για το τέλος η κυρία!!!
