Εφτά ποιήματα για την Πρωτομαγιά, σήμερα! Για την Πρωτομαγιά των λουλουδιών, μα και την εργατική Πρωτομαγιά. Το καθένα με τη ζωγραφιά του, έργα των Εκτακιών του Δημ. Σχ. Ναυστάθμου Κρήτης. Ένα μεγάλο, εκ μέρους μου, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και σ’ αυτά και βέβαια στη δασκάλα τους, τη γνωστή στους αναγνώστες της στήλης φίλη μου Άννα Νικολακάκη που α(υ)ποδέχτηκε με ενθουσιασμό την πρόταση μου. «Για κάθε ποίημα δόθηκε από εμένα μόνο μια γενική κατεύθυνση- πρόταση στα παιδιά που αφορά σ’ έναν καλλιτέχνη ή σ’ ένα ρεύμα», μου γράφει, μεταξύ των άλλων, στο συνοδευτικό της σημείωμα. Για τα ποιήματα δεν έχω να πω τίποτε, γιατί μιλούν μόνα τους και βέβαια γιατί μιλά η έμπνευση των παιδιών στις αντίστοιχες ζωγραφιές τους.
Υποδεχθείτε, όπως του ταιριάζει τον Μάη, καλοί μου φίλοι!
Σας χαιρετώ με αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος – λογοτέχνης
Του Μαγιού ροδοφαίνεται η μέρα ,
που ωραιότερη φύση ξυπνάει
και την κάνουν λαμπρά και γελάει
πρασινάδες , αχτίνες , νερά.
Άνθη κι άνθη βαστούνε στο χέρι ,
παιδιά κι άντρες , γυναίκες και γέροι.
Ασπροντύματα , γέλια , και κρότοι ,
όλοι δρόμοι γιομάτοι χαρά.
Ναι χαρείτε του χρόνου την νιότη ,
άντρες , γέροι , γυναίκες παιδιά.
Διονύσιος Σολωμός, “Πρωτομαγιά”
=
Λουλούδια ας διαλέξουμε και ρόδα και κρίνα
κι ελάτε να πλέξουμε στεφάνια από εκείνα.
Στον Μάη που σήμερα προβάλλει στη Γη!
Τ’ αηδόνια συμφώνησαν της γης αγγελούδια
και βρήκαν και τόνισαν καινούργια τραγούδια.
Στον Μάη που σήμερα προβάλλει στη Γη!
Η θάλασσα γίνεται Καθρέφτης και πάλι
Το κύμα της χύνεται Κι ο φλοίσβος του ψάλλει.
Στον Μάη που σήμερα προβάλλει στη Γη
Χορεύει το πρόβατο τ’ αρνάκι βελάζει
κι απ’ τον αγκαθόβατο δροσούλα σταλάζει.
Στον Μάη που σήμερα προβάλλει στη Γη!
Ιωάννης Πολέμης, “Πρωτομαγιά”
=
Ένα πράσινο βιβλίο
γράφει ο Μάης για παιδιά.
Οι τελείες είναι κεράσια
και οι λέξεις του κλαδιά.
Και το αγέρι το μοιράζει
σε περβόλια και αυλές.
Σκιές οι εικόνες τρεμουλιάζουν
Στις σελίδες τις χρυσές.
Ένα πράσινο βιβλίο
– άνθη, φύλλα κι ευωδιά –
Γράφει ο Μάης,
και ξαναγράφει για παιδιά.
Ρένα Καρθαίου, “Μάιος”
=
Πήραμε τα σπίτια σειρά και δεν είχαν
ένα ρόδο στα τζάμια τους. Περπατώντας ακούσαμε
τις φωνές των παιδιών, μουσκεμένες, παράφωνες,
γιομάτες ραγίσματα. Οι μηχανές απειλούσαν
στα εργοστάσια τους φίλους μας – κ’ ύστερα,
τόσα χέρια στον κόσμο, χωρίς λίγο χώμα,
να φυτέψουν το σπόρο τους, να πλάσουνε κάτι,
να δέσουν το εγώ τους με τούτο τον κόσμο,
με τούτο το φως. Κι’ απάνω τους, έτοιμο
το κοβάλτιο. Το μαύρο του στόμιο
χάσκει σαν άβυσσο – έχει
της γης όλη απέναντι.
(Υπάρχουν σοφοί
που σκάφτουν στον ήλιο με ακάθαρτα χέρια.
Μην εμπιστεύεσαι. Μόνο η αγάπη
είναι σοφή).
Νικηφόρος Βρεττάκος, ”Πρωτομαγιά σε ατομική εποχή”
=
Στα ωραία νησιά, στα τραγικά νησιά, στα εννιά
ερμονήσια
μελαχρινά τα ροσμαρίνια, ολόξανθα τα σπάρτα,
περίσσια, κι ανασταίνουνε σπάρτα και ροσμαρίνια.
Κι ο Μάης ο λάγνος βασιλιάς με το Φεγγάρι πλέκει
παθητικές κι αχόρταγες αγάπες μεθυσμένες
από τ’ ασώπαστα πουλιά κι από τα περιγιάλια
τα θρακικά, τα μουσικά και ακοίμητα, που ο γήλιος
ο ανατολίτικος αδρύς τα ζει και τα πυρώνει.
Παθητικές και αχόρταγες αγάπες μεθυσμένες,
από τα παναρμονικά κομμάτια που του παίζουν
του γαυριασμένου βασιλιά του Μάη για ν’ απολάψη
το πάθος του με τ’ όμορφο παιδόπουλο Φεγγάρι,
τα μαστιχόδεντρα, οι μυρτιές, οι κουμαριές, τα βάτα,
και τα πρινάρια κ’ οι αγριλιές και τα κρουστά τα πεύκα,
που χάιδεμα είν’ η σκέπη τους και μπάλσαμο η πνοή τους,
κι ό,τι χλωρό σιγολαλά, φουντώνει, ισκιώνει, σειέται.
Κι ανάμεσα στα πράσινα τα γλυκοφιλημένα
της αύρας που του λιοπυριού μερεύει την αψάδα,
να η Πρώτη! να ο ξερόβραχος, και σάμπως ποτισμένος
από το αίμα μιας πληγής που στάει, δεν κλει, από χρόνια.
Κωστής Παλαμάς Από τη “Φλογέρα του βασιλιά”
=
Εδώ πέσαμε . Παιδιά του λαού . Γνωρίζετε γιατί .
Γυμνοί , κατάσαρκα φορώντας τις σημαίες ,
-η Ελλάδα τις έραψε με ουρανό και άσπρο κάμποτο -.
Ακούσατε τις ομοβροντίες στα μυστικόφωτα αττικά χαράματα .
Είδατε τα πουλιά , που πέταξαν αντίθετα στις σφαίρες
αγγίζοντας με τα φτερά τους ,τον ανατέλλοντα πυρφόρον .
Είδατε τα παράθυρα της γειτονιάς ν’ανοίγουνε στο μέλλον .
Εμείς , μερτικό δε ζητήσαμε ….Τίποτα …Μόνον
θυμηθείτε το : αν η ελευθερία
δεν βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας ,
εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα . Γεια σας .
Γιάννης Ρίτσος, “Σκοπευτήριο Καισαριανής”
=
Εγώ θα μείνω με τους εργάτες να τραγουδήσω
(…) για των ψαράδων τον ωκεανό,
για το ψωμί των παιδικών μας αηδονιών,
και για την αγροτιά και για τ’ αλεύρι μας,
τη θάλασσα, το ρόδο και το στάχυ,
τους σπουδαστές, τους ναύτες, τους φαντάρους,
για όλους τους λαούς σ’ όλους τους τόπους,
για τη λυτρωτική τη θέληση
των πορφυρών λαβάρων της αυγής.
Πάλεψε πλάι μου,
κι εγώ θα σου χαρίσω τα όπλα όλα της ποίησής μου
Πάμπλο Νερούδα , “Εγώ θα μείνω με τους εργάτες να τραγουδήσω”
