Καλοί µου φίλοι, Χριστός Ανέστη!
Μου αρέσουν πολύ οι προσωποποιήσεις που χρησιµοποιούν στις αναστάσιµες εργασίες τους (κείµενα και ζωγραφιές) στον σηµερινό Παιδότοπο, τέλη Μεγάλης Εβδοµάδας, τα παιδιά της Β’ τάξης του ∆ηµ. Σχολείου Ναυστάθµου Κρήτης. Και σ’ αυτά και βέβαια στις δασκάλες τους, την Τζωρτζίνα Κτιστάκη και στην Τέτα Κολτσάκη, τα εύσηµα. Ό,τι πιο αναστάσιµο να «αποκτήσουν» φωνή η στολισµένη εκκλησία, το Άγιο Φως, η Φουρνάρα του Ιούδα, το Πασχαλινό τραπέζι, και το Ευλογηµένο Πρόβατο! Γνώριµες οι φωνές τους που «µας θυµίζουν ότι τα έθιµα δεν είναι µόνο παράδοση – είναι ιστορίες που ζουν µέσα µας και µας γεµίζουν φως», όπως γράφουν στον πρόλογό τους οι δασκάλες τους. Να χαίρεστε τα ∆ευτεράκια σας και να σας χαίρονται, καλές µου συναδέλφισσες!
Καλή Ανάσταση, καλοί µου φίλοι!
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους!
Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης
δάσκαλος – λογοτέχνης
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Η Β’ τάξη βρέθηκε ξανά σε µια δηµιουργική συνάντηση που µύριζε Πάσχα. Στην τάξη µας, όπου τα παιδιά προέρχονται από διαφορετικά µέρη της Ελλάδας, η συζήτηση ξεκίνησε µε αφηγήσεις από τους τόπους καταγωγής τους. Μοιραστήκαµε αναµνήσεις και έθιµα που ξετυλίγονταν σαν πολύχρωµο νήµα και µας έφεραν όλους πιο κοντά. Ύστερα ψάξαµε και γνωρίσαµε πασχαλινά έθιµα της Κρήτης και µε οδηγό τη φαντασία µας, τα αφήσαµε να ζωντανέψουν! Η Εκκλησία, το Άγιο Φως, η Φουρνάρα του Ιούδα, το Οικογενειακό Τραπέζι και το Ευλογηµένο Αρνάκι απέκτησαν φωνή και αφηγούνται όσα βλέπουν, όσα ακούν κι όσα νιώθουν… Φωνές γνώριµες, που κάθε Πάσχα είναι εκεί και µας θυµίζουν ότι τα έθιµα δεν είναι µόνο παράδοση — είναι ιστορίες που ζουν µέσα µας, µας ενώνουν και µας γεµίζουν φως. Καλό κι ευλογηµένο Πάσχα σε όλους!
Οι δασκάλες: Κτιστάκη Τζωρτζίνα, Κολτσάκη Τέτα
Η ΣΤΟΛΙΣΜΕΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Είµαι µια µεγάλη, στολισµένη εκκλησία που βρίσκοµαι σε ένα βρεγµένο, παλιό χωριό της Κρήτης. Το βράδυ της Ανάστασης γεµίζω µε Χριστιανούς που κρατούν λαµπάδες ή φαναράκια και περιµένουν να ακούσουν το χαρούµενο µήνυµα. Μόλις ακουστεί το «Χριστός Ανέστη» ψάλλουν όλοι µαζί και µοιράζονται το Άγιο Φως από λαµπάδα σε λαµπάδα. Βλέπω τα χαρούµενα πρόσωπά τους, τις ζεστές αγκαλιές τους και τα φιλιά της αγάπης. Ακούω συνέχεια «Χριστός Ανέστη», «Αληθώς Ανέστη» και άλλες γλυκιές ευχές! Τότε όλοι βγαίνουν έξω και κλείνουν τις πόρτες µου, ο παπάς χτυπάει δυνατά την µεγάλη, ξύλινη πόρτα µου και φωνάζει «Άρατε Πύλας!». Μαζί µε µερικά ακόµη λόγια ξεκινάει ένας διάλογος που επαναλαµβάνεται τρεις φορές, ώσπου η πόρτα µου ανοίγει διάπλατα και µπαίνουν όλοι µαζί µέσα µου. Με αυτό το έθιµο, οι άνθρωποι θυµούνται τη στιγµή που ο Χριστός άνοιξε τις πύλες του θανάτου και αναστήθηκε!
Αναστάσης, Κωνσταντίνα Ν., Στέφανος
ΤΟ ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΤΡΑΠΕΖΙ
Είµαι το πασχαλιάτικο, γιορτινό τραπέζι. Φοράω ένα κατακόκκινο, κυµατιστό τραπεζοµάντηλο και µε έχουν στολίσει µε όµορφα, µυρωδάτα λουλούδια. Την ηµέρα του Πάσχα µαζεύονται γύρω µου οι συγγενείς και τα παιδιά. Τρώνε όλοι µαζί, γελάνε, γλεντούν, συζητούν χορεύουν και παίζουν. Γεµίζω µε νόστιµα, λαχταριστά φαγητά και φρέσκες λιχουδιές που έχουν φτιάξει οι οικοδεσπότες. Μυρίζω τα ζυµωτά, µοσχοµυριστά καλτσουνάκια, το καλοψηµένο, ζουµερό κρέας και τα λαχταριστά, αφράτα τσουρέκια που µε τις τρεις πλεξούδες τους θυµίζουν τον τριαδικό Θεό και την ενότητα. Ακούω το σπάσιµο των κόκκινων, πασχαλινών αβγών όπως ακούστηκε ο θόρυβος των βράχων εκείνη την µέρα που αναστήθηκε ο Χριστός.
Αλέξανδρος Γ., Κωνσταντίνος Κ., Πορφύριος, Χρυσή
ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ
Γεια σας! Είµαι το φωτεινό, ζεστό Άγιο Φως. Γεννιέµαι από ένα θαύµα στη µακρινή Ιερουσαλήµ. Έπειτα ταξιδεύω µε ένα αεροπλάνο και φτάνω σε όλα τα µέρη που πιστεύουν στον Χριστό. Το βράδυ της Ανάστασης µε παίρνουν οι άνθρωποι µε τις στολισµένες, όµορφες λαµπάδες τους ή µε τα µικρά φαναράκια τους και φωτίζω το σκοτάδι. Τους ακούω γύρω µου να ψέλνουν δυνατά το «Χριστός Ανέστη». Συνεχίζω το ιερό ταξίδι µου και φτάνω στα σπίτια των ανθρώπων. Εκεί µε τον πυκνό, µαύρο καπνό µου φτιάχνω έναν σταυρό στο ανώφλι της πόρτας, για να προστατεύω τις οικογένειές τους. Στο γυάλινο καντηλάκι τους προσπαθούν να µε κρατήσουν όσο πιο πολύ µπορούν. Όµως ακόµη κι αν σβήσω πάντα θα τους θυµίζω ότι το φως κερδίζει το σκοτάδι!
Αλέξανδρος Κ., Κωνσταντία Χ., Κωνσταντίνος Σ.
ΤΟ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΠΡΟΒΑΤΟ
Είµαι ένα χαρούµενο, γλυκό προβατάκι. Έρχοµαι από τα ψηλά βουνά και τις µακρινές πλαγιές. Τώρα πια σε ελάχιστα χωριά της Κρήτης, όπως για παράδειγµα στην Αση – Γωνιά Αποκορώνου, µια µέρα µετά το Πάσχα, που συνήθως γιορτάζει ο Άγιος Γεώργιος, πηγαίνω µε τα υπόλοιπα αρνάκια στην εκκλησία. Είµαι χαρούµενο, στολισµένο και φοράω µία κίτρινη, γυαλιστερή κουδούνα στο λαιµό µου, το παραδοσιακό λέρι, για την ξεχωριστή, γιορτινή αυτή ηµέρα! Μαζευόµαστε όλα µαζί έξω από την εκκλησία, βγαίνει ο πάτερ και µας αγιάζει, για να είµαστε υγιή και παραγωγικά. Εκεί γύρω βρίσκονται πολλοί ακόµα προσκυνητές και οι κτηνοτρόφοι µας αρµέγουν, βγάζουν το φρέσκο µας γάλα και το προσφέρουν σε όλους, για να δείξουν ευγνωµοσύνη στον Άγιο που µας προστατεύει.
Βασίλης, Γιώργος, Καρυάτις, Νικολέττα
Η ΦΟΥΡΝΑΡΑ ΤΟΥ ΙΟΥ∆Α
Είµαι µια καυτή φωτιά! Με λένε Φουρνάρα του Ιούδα. Τώρα πια δεν µε ανάβουν σε πολλά µέρη, όµως παλιά µε άναβαν σε όλα τα χωριά της Κρήτης. Για πολλές µέρες οι νεαροί µαζεύουν ξερά, χοντρά ξύλα και φτιάχνουν ένα µεγάλο σωρό κοντά στην εκκλησία. Το βράδυ της Ανάστασης µε ανάβουν, αφού ακουστεί το «Χριστός Ανέστη». Μέσα µου καίγεται ένα αχυρένιο οµοίωµα του Ιούδα, συµβολίζοντας τη νίκη του καλού. Όλοι οι άνθρωποι µαζεύονται γύρω µου, µε καµαρώνουν και εκείνη την ώρα ακούγονται βαρελότα και πυροτεχνήµατα, για να µάθουν όλοι το χαρµόσυνο µήνυµα της Ανάστασης!
Γιάννης, Κωνσταντίνα Ζ., Οδυσσέας
