Ένα απ’ τα αγαπηµένα ποιήµατα που µου άρεσε πολύ, προπάντων όταν το προσέγγιζα µε τους µαθητές µου, από το βιβλίο της «Γλώσσας»… «όταν ήµουν δάσκαλος» και το ποίηµα τής και συναδέλφου µου στη ∆ασκαλοσύνη κορυφαίας Ελληνίδας ποιήτριας Ελένης Χωρεάνθη, σε κεντρική θέση του σηµερινού Παιδότοπου. Γύρω απ’ αυτό τρία επίσης αγαπηµένα µου, πολύστιχα αυτά, ποιήµατα της, επίσης για παιδιά, «Το κορίτσι που µιλούσε στο φεγγάρι», «Το κορίτσι µε τις ζωγραφιές» και «Η ζωή είναι το θαύµα», που κυκλοφόρησαν το καθένα σε ξεχωριστό βιβλιαράκι, σε 3.000 αντίτυπα και χρησιµοποιήθηκαν ως συνοδευτικά διαφηµιστικής καµπάνιας απ’ τη Γαλακτοβιοµηχανία «Nestle»… Κανένα άλλο σχόλιο εκ µέρους µου. Η ποίηση, η αληθινή ποίηση, µιλά από µόνη της, σ’ όλα τα παιδιά και σ’ όλους που επιµένουν να αισθάνονται παιδιά…
Σας χαιρετώ µε αγάπη όλους! Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης δάσκαλος – λογοτέχνης
Αστροφεγγιά
Με τούτη την αστροφεγγιά,
Θε µου τρελάθηκε η νυχτιά.
Κάτω απ΄ το ξύλινο µπαλκόνι,
έχει δειπνήσει το τριζόνι.
*
Μέσα στης λίµνης τα νερά,
πέφτουν τ΄ αστέρια τ΄ αργυρά,
Και το φεγγάρι σε άλλη µέρη
πάει το ξηµέρωµα να φέρει
*
Και τα παιδιά της γειτονιάς
ξεµυαλιστήκανε µε µιας
και στο πλακόστρωτο τ΄ αλώνι
µαζώχτηκαν και δεν τους σώνει.
*
Να ΄ταν ο κόσµος γειτονιά
µέσα στης γης την αγκαλιά
κι όλοι να βγαίναµε γειτόνοι
στης γης το ξέφωτο τ΄αλώνι.
Ελένη Χωρεάνθη
(https://www.youtube.com/watch?v=AQmS5fJhh9Y
*Από τα βιβλία του ∆ηµοτικού Σχολείου «Η γλώσσα µου».
Συµπεριελήφθη στην έντυπη συλλογή ποιηµάτων για παιδιά “Τραγούδια της γης και του ουρανού” Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, 1999)
=
Το κορίτσι που
µιλούσε στο φεγγάρι
Ολοστρόγγυλο µε χάρη
βγήκε απόψε το φεγγάρι
πάνω σ’ αργυρό στρατί
στα ουράνια περπατεί.
*
Σαν λυχνάρι τρεµουλιάζει
και τ’ αχνό του φως σταλάζει.
Πώς φοβάµαι µην χαθεί
στο πηγάδι το βαθύ
*
Κι όπως τη δροσιά του χύνει
και τήνε ρουφούν οι κρίνοι
κι όπως το κοιτά η πηγή,
το καλώ µες στη σιγή:
*
Έλα κάτω φεγγαράκι στου
παιδιού µου το χεράκι,
να σε πάει ένα και δυο
για παιχνίδι στο σχολειό.
*
Μπες απ’ το παραθυράκι,
σίµωσε στο κρεβατάκι,
κι όπως φέγγεις απαλά
χρύσωνέ του τα µαλλιά.
*
Φέρε στα µικρά του χέρια
του Θεού τα πεφταστέρια
και στην άσπρη του ποδιά
φέρε χίλια δυο πλουµιά.
*
Έλα κάτω, φεγγαράκι,
να σε πάει το νεράκι
στα λουλούδια να σε πιούν
και τραγούδια να σου πουν.
*
Να σε πάρουν οι ξωθιές
που γυρνούν στις λαγκαδιές,
φεγγαρόπεπλα να υφάνουν
και γιρλάντα να σε κάνουν.
*
Με µια χρυσαφιά δαντέλα
και µια κόκκινη κορδέλα
κι ένα βότσαλο σταχτί
να σε φτιάξουν χαϊµαλί.
*
Στη µανούλα π’ αγρυπνάει,
στο παιδάκι που πεινάει,
στείλε µιαν αχτίδα φως
να σταθεί σαν αδερφός.
*
Όπως ήσουν πάντα µείνε,
λίγο φως στα σκότη χύνε,
στων ανθρώπων τις ψυχές
που πλαγιάζουν µοναχές
*
Φέξε στ΄ όνειρο του κόσµου
και οδήγησέ τον, φως µου,
της αγάπης το στρατί να
‘βρει και να περπατεί…
=
Το κορίτσι
µε τις ζωγραφιές
Το λέγανε Υακίνθη
το κορίτσι
που µας έφερε
η θάλασσα
κι ήταν ωραίο σαν άνοιξη.
*
Ήρθε µ’ ένα φεγγάρι
στην ποδιά
κι ένα αστεράκι
στα µαλλιά.
*
Στα γαλανά της µάτια
έφερε
τη µεγάλη θάλασσα
και τα νησιά.
*
Αγαπούσε τα λουλούδια
και τα φύτευε
παντού
στα περβάζια
του καιρού,
*
και µέσα στο µυαλό
και στη µικρή
καρδιά µας
*
όπως στα παραµύθια
και στα παιδικά µας
όνειρα.
*
Ζωγράφιζε γοργόνες
και καράβια
γοργοτάξιδα
σαν όνειρα.
*
Ζωγράφιζε νησάκια
κι ανεµόµυλους
µε πύργους
και µε κάστρα.
*
Έφτιαχνε κάµπους
και βουνά
νερά, χωριά
και πολιτείες και δάση.
*
Και στο λευκό της φόρεµα
ζωγράφιζε πουλιά
τριαντάφυλλα
και γιασεµιά.
*
Ακόµα και στα όνειρά µας
έµπαινε κρυφά
και νοικοκύρευε
τον κόσµο.
*
Κι ένα φεγγάρι ολοζώντανο
κρέµασε πάνω από
τον τρυφερό µας κόσµο.
*
Είναι για να µη λείψει
το όνειρο από τη ζωή
µας έλεγε
κι όλο γελούσε.
*
Γελούσε µε όλο της
το πρόσωπο η
Υακίνθη
κι ήταν ωραία σαν όνειρο.
*
Και µοσχοµύριζαν λεβάντα
τα τρυφερά µας χρόνια
που µας ένωναν.
*
Το λέγανε Υακίνθη
το κορίτσι
που µας έφερε
η θάλασσα.
=
Η ζωή είναι
το θαύµα
Όταν βλέπω στο βουνό
τ’ άστρο, τον Αυγερινό,
είναι θαύµα.
Σαν ξυπνάει το πουλί
κι αρχινάει να λαλεί,
είναι θαύµα.
*
Όταν βλέπω το νερό
να κυλάει σαν τον καιρό,
είναι θαύµα.
Όταν νιώθω τον καιρό
να κυλάει σαν το νερό
είναι θαύµα
*
Το φτεράκι του πουλιού,
το χεράκι του παιδιού
είναι θαύµα.
Το κεράκι που φωτάει,
το σποράκι που πετάει,
είναι θαύµα.
*
Τ’ ανθος του µικρού καδιού
κι η φωλιά του µυρµηγκιού,
είναι θαύµα.
Σαν ξυπνάει το παιδί
και γυρνάει να µε δει,
είναι θαύµα.
*
Και ο ήλιος όταν βγει,
νυσταγµένος την αυγή,
είναι θαύµα.
Κι όταν δύει τα δειλινά
µες σε χρώµατα µαβιά,
είναι θαύµα.
*
Όταν πέφτει η βροχή
στον εξώστη, στη σκεπή,
είναι θαύµα.
Κι όταν παίζει µοναχή
το γλυκό της το βιολί,
είναι θαύµα.
*
Όταν πέφτει η σιγαλιά
απαλά σ’ όλη τη γη,
είναι θαύµα.
Πώς κρατιέται η ζωή
πάνω στη µικρή µας Γη.
είναι το θαύµα.
