Όταν το καλό έρχεται µεταµφιεσµένο

«Άσε ήσυχο το παιδί – θα το πάρει σε ύψος».

Μια φράση που στοιχειώνει την παιδική ηλικία πολλών από εµάς. Τουλάχιστον όσων είχαµε µια γλυκιά γιαγιά που δεν περνούσε τον ελεύθερο χρόνο της ζυγίζοντάς µας.

Τα χρόνια πέρασαν, αλλά το µπόι που µε φρούδες ελπίδες µας υποσχέθηκε η γιαγιά δεν ήρθε ποτέ. Κι όσο συνεχίζαµε να απολαµβάνουµε το φαγητό µας, τόσο ανέβαιναν και τα νούµερα των παντελονιών µας.

Αλλά αυτό φυσικά δεν ίσχυε για όλους.

Πόσοι από εµάς δεν γνωρίζουµε ανθρώπους που τρώνε, τρώνε λίγο ακόµη — και παραµένουν φύλλο και φτερό; Εγώ ζω µε έναν από αυτούς. Και µέχρι πρόσφατα θα έλεγα ψέµατα αν ισχυριζόµουν πως δεν το ζηλεύω.

Κάτι διάβασα όµως που µου τα ανέτρεψε όλα. Σε ένα βιβλίο του ο Haruki Murakami, µε θέµα το τρέξιµο, αναφέρει πως για να διατηρεί το βάρος του χρειάζεται να γυµνάζεται σχεδόν καθηµερινά, να προσέχει τι τρώει και να περιορίζει τον εαυτό του απέναντι στους πειρασµούς — όπως κι όλοι εµείς που ταυτιζόµαστε µε κάθε λέξη του.

Αυτό, λέει, παρότι φαινοµενικά κάνει τη ζωή µας λίγο πιο δύσκολη από εκείνων που δεν επηρεάζονται εµφανισιακά από τη διατροφή τους, σε βάθος χρόνου λειτουργεί προς όφελός µας. Το σώµα και ο µεταβολισµός µας βελτιώνονται και τελικά καταλήγουµε πιο υγιείς και πιο δυνατοί απ’ όσους απλώς δεν χρειάστηκε να το κάνουν.

Όχι πως πρόκειται για διαγωνισµό — αλίµονο. Είναι απλώς µια σκέψη που επιβεβαιώνει πως µερικές φορές το καλό για τον εαυτό µας εµφανίζεται µεταµφιεσµένο σε αδικία.

Αν κανείς δεν κινείται, είτε το χρειάζεται είτε όχι, τόσο οι µύες όσο και τα οστά αποδυναµώνονται. Το σώµα σιγά σιγά χάνει τη δύναµή του — και µαζί του συρρικνώνονται και οι συνήθειές µας, πιθανόν ολοένα και πιο κοντά στα τετραγωνικά του καναπέ.

Ίσως λοιπόν εδώ να έχουµε ένα µικρό προβάδισµα: µε λίγη παραπάνω προσπάθεια µπορούµε όχι µόνο να βελτιώσουµε, αλλά και να επιµηκύνουµε τη ζωή µας. Και γιατί όχι; Με όλα τα στραβά και τα ανάποδά της, η ζωή παραµένει υπέροχη.

Και δεν χρειάζεται να πέσουµε στα βαθιά για να το καταφέρουµε. Ένας µεγάλος περίπατος, λίγη yoga, ποιοτικό φαγητό ή ακόµη και ένα δειλό jogging στο τετράγωνο είναι αρκετά για να αρχίσουµε.

Ίσως τελικά αυτό το «µειονέκτηµα» να ήταν το µεγάλο καλό που µας βρήκε µεταµφιεσµένο: µια διαρκής υπενθύµιση να φροντίζουµε το σώµα µας.

Και η συνέπεια σε αυτή τη φροντίδα είναι αναµφισβήτητα ένα από τα πιο ουσιαστικά κλειδιά της ευεξίας.